Showing posts with label γενέθλια. Show all posts
Showing posts with label γενέθλια. Show all posts

9.12.13

Η κατάρα του να σε καταλαβαίνεις.


Όταν ήμουν είκοσι χρονών και με ρωτούσαν πως με φαντάζομαι στα τριάντα, απαντούσα... "νεκρή".

Η απάντηση δεν περιείχε ίχνος απαισιοδοξίας, δράματος ή μαυρίλας, παρόλο που έτσι έφτανε στα αυτιά των άλλων --  ήμουν απλά ανίκανη να προσδιορίσω ακόμα και ένα μικρό κομματάκι του κατά 10 χρόνια μεγαλύτερου εγώ μου.

Πως θα μπορούσα άλλωστε; Πως θα μπορούσα να μαντέψω, να προβλέψω, ακόμα και απλά να φανταστώ πως θα με έκαναν να μοιάζω όλα εκείνα που θα βίωνα τα επόμενα δέκα ολόκληρα χρόνια -- παρόλο, βέβαια, που αν ξεχειλώσουμε την έννοια της απάντησης, εκείνη μοιάζει να είναι σοκαριστικά προφητική...

Δέκα χρόνια λοιπόν, που μου έδωσαν μερικές άσπρες τρίχες, που τελικά γέμισαν με ανθρώπους, που ήταν πλούσια από συναισθήματα, από σωστά και λάθη, από πτώσεις και απογειώσεις, από συνεχόμενες επιλογές και αποφάσεις και λέξεις και σκέψεις και πράξεις· δημιουργικότητα. Δέκα χρόνια πνιγμένα στην δημιουργικότητα και δέκα χρόνια εμπειριών και μαθημάτων ζωής. Δέκα χρόνια... ζωή.

Τόσα πολλά... είναι όλα τόσα πολλά...
Είναι οι συνειδητοποιήσεις που μετατρέπονται σε φάρους, σε οδικές ταμπέλες και αστραφτερά αστέρια που δείχνουν τον δρόμο προς την ευτυχία. Είναι οι άνθρωποι, οι στάσεις της ζωής, που ανταλλάσσουν κομματάκια μικρά και μεγάλα, "καλά" και "κακά" των εαυτών τους με τα αντίστοιχα δικά σου, και εσύ -έχοντας πια μάθει να μην περιμένεις κάτι, να μην έχεις φρούδες ελπίδες, να μην θεωρείς τίποτα αυτονόητο- τα κρατάς ως πολύτιμο φυλαχτό και πορεύεσαι με αυτά. Είναι όλες εκείνες οι διαδρομές, οι πικρές, οι γλυκές, οι παρανοϊκές, οι όμορφες, οι γαλήνιες, οι άσχημες, οι παθιασμένες, οι καταθλιπτικές, οι ξέφρενες, οι μοναχικές, που όμως πάντα, κοιτώντας τες στο σύνολό τους από ψηλά, ως μακρινός παρατηρητής που καθισμένος επάνω σε έναν κομήτη αγναντεύει τη Γη, αποκτούν μια φωτεινή εικόνα πληρότητας -- και ίσως... ίσως και ελευθερίας.

Θα μπορούσε να πει κάποιος πως τα τριάντα με βρίσκουν στο σημείο μηδέν.
Όμως... όχι, θα ήταν τουλάχιστον αφελές το να ισοπεδωθεί, να εκμηδενιστεί η δεκαετία που πέρασε· η πεπερασμένη ζωή.
Έχω την πεποίθηση, πως σε ολάκερη τη ζωή μου, τίποτα δεν έχω κάνει "σωστά" ή "όπως θα έπρεπε" ή -καλύτερα- όπως θα ήταν "κοινωνικά αποδεκτό" ή σύνηθες, και μπορεί να νιώθω αμήχανα απέναντι σε αυτό, όμως βαθιά μέσα μου, είμαι πολύ υπερήφανη. Δεν ξέρω που είναι και πως θα μοιάζει το τέλος της διαδρομής, όμως αισθάνομαι να βρίσκομαι ολοένα και πιο κοντά -- και αυτό είναι ανακουφιστικό· είναι λυτρωτικό.

Συναντώ τα τριάντα απελευθερωμένη από όλα τα υλικά πράγματα, απεγκλωβισμένη από συνήθειες που μετατρέπονται σε γούστα και παραξενιές, από ρουτίνες και από μαξιλάρια ασφάλειας και βολέματος -- έστω για τώρα, έστω και για λίγο. Τα τριάντα με βρίσκουν χωρίς να έχω τίποτα "δικό μου" κοντά μου. Κοιμάμαι κάθε βράδυ σε δανεικούς καναπέδες και ρίχνω κλεφτές ματιές σε ξένες καθημερινότητες. Υπάρχουν ημέρες που γονατίζω, που δειλιάζω, που φοβάμαι, που καταρρέω, που νοσταλγώ, που είμαι έτοιμη να παραιτηθώ... αλλά.. αλλά.. γεμάτες και υπέρβαρες είναι οι βαλίτσες μου.
Έχω μαζί μου τις φιλοσοφίες και τις σκέψεις και τις ιδέες που περιμένουν να γίνουν πράξεις και πραγματικότητες· την "θεωρία" που, σαν να ήρθε το πλήρωμα του χρόνου επιτέλους, έχει πάρει μορφή και σχήμα· έχω τον Χαράλαμπο και την Μαργαρίτα, που μου ουρλιάζουν να διηγηθώ την ιστορία τους και ο,τι εκείνη συμβολίζει.
Έχω τα συναισθήματά μου, πιο ατόφια και συνειδητά από ποτέ· κι αν σε ολόκληρα τα 20s είχα αγάπη και έρωτα και πάθος δίπλα μου, τώρα, για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, έχω μονάχα γύρω μου ανθρώπους-απο μηχανης θεούς που στηρίζουν με τον τρόπο τους -ή, έστω... συμπαθούν- την πρόσκαιρη ανυπαρξία της υπαρξής μου, που κάνουν την ευγνωμοσύνη, την αγάπη, την έγνοια και την ανθρωπιά να αποκτούν καινούρια, σπουδαιότερα και μεγαλύτερα νοήματα. Έχω όμως και τη σιγουριά για το πως μοιάζει και τι μορφή έχει τελικά η αληθινή, η ανιδιοτελής, η ουσιαστική και ειλικρινής αγάπη· αυτή η αγάπη που πηγάζει από ολόκληρο το είναι και δεν πληγώνεται, δεν περιορίζεται, δεν αμφισβητείται και δεν σκοτώνεται στο τέλος.
Έχω όρεξη για ζωή.

Τα τριάντα με βρίσκουν να έχω αποδομήσει ολοκληρωτικά τον εαυτό μου· να γνωρίζω περισσότερο από κάθε άλλη φορά τι και ποια είμαι· να κρατώ χαρούμενη στα χέρια μου τα κομμάτια και τα κομμάτια των κομματιών, και τα κομμάτια των κομματιών των κομματιών, τα οποία με αποτελούν και να κάνω θρασύτατα ζογκλερικά με αυτά.
Και η διαδικασία για να φτάσω σε αυτό το σημείο, κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν· ένας κακοτράχαλος δρόμος γεμάτος με εμπόδια, ψευδαισθήσεις, φόβο και δειλία. Όμως όλα αυτά αποκτούν κάποιο νόημα και φαίνονται ρομαντικά και όμορφα όταν πλησιάζοντας προς την κατάκτηση της βουνοκορφής γυρνάς το βλέμμα πίσω από τον ώμο σου και τα κοιτάς από μακριά. Πλησιάζω, σου λέω.

Στα 29, ένα χρόνο πριν, έγραψα αυτό και παρόλο που έκτοτε, ένα χρόνο μετά, όλα τα δεδομένα είναι διαφορετικά, δεν θα άλλαζα ούτε μια τελεία σε εκείνο το κείμενο. Μια ματιά· μια άλλη ματιά προς το όλον, όπως και αυτή εδώ, η φετινή.

Πως με φαντάζομαι στα 40;
Με φαντάζομαι μετά από στοιχειωμένες, φωτεινές, εύκολες και δύσκολες διαδρομές, να έχω πει ακόμα περισσότερα "σ'αγαπώ" και "σ'ευχαριστώ"· να έχω κουρνιάξει σε ακόμα πιο ειλικρινείς αγκαλιές· να έχω συναντήσει και αγαπήσει και λατρέψει ακόμα περισσότερους ανθρώπους. Να έχω πάρει τόσα πολλά κομμάτια άλλων και να έχω δώσει τόσα πολλά δικά μου που η μορφή μου να είναι ξανά εντελώς διαφορετική. Να έχω ζήσει ακόμα περισσότερες δημιουργικές στιγμές. Να έχω φτάσει ακόμα πιο κοντά στην ευτυχία. Να νιώθω περισσότερο ολοκληρωμένη. Ακόμα πιο σίγουρη.

Στα 40, με φαντάζομαι ζωντανή -- και, ίσως... ίσως και ελεύθερη.

11.12.12

Η κατάρα του να θυμάσαι.


Εικοσιεννιά ή τριάντα; Δεν έχει καν σημασία το να κουράσουμε τα δάχτυλά μας μετρώντας δεκαετίες και ημέρες. Η ζωή δεν είναι αριθμοί, είναι εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα, βιώματα και εμπειρίες, είναι στιγμές που χαράσσονται στο νου. Και αυτό, είναι μια από τις κατάρες (ναι, έχω καβατζώσει τουλάχιστον δύο. Μεγάλες.) που θα κάνουν παρέα στη σκιά μου μέχρι εκείνη να γίνει φως. Η κατάρα του να θυμάσαι.

Μνήμες. Μνήμες....

Τι κι αν προσπάθησα να λύσω τα άλυτα; Τι κι αν τελικά σχεδόν τα κατάφερα; Τι κι αν έφτασα, με δάκρυα στα μάτια, σε συμπεράσματα που περιλαμβάνουν τις τεράστιες, αφόρητες λέξεις "καλό" και "κακό"; Τι κι αν σχεδόν έκανα το κουβάρι του είναι μου μια ευθεία γραμμή, χρησιμοποιώντας το δυνατότερο όπλο του γνωστού και αγνώστου σύμπαντος, αυτό της ειλικρίνειας; Η διαπίστωση πως ακόμα και αν το μυαλό μπορεί να κατανοήσει, η καρδιά δεν κατανοεί ποτέ ολοκληρωτικά, απλά αφήνεται να παρασυρθεί, είναι αφοπλιστικά σοκαριστική. Γιατί όσο και αν τα όλα μιας ζωής τοποθετούνται στο σωστό ντουλάπι τους, γίνονται γρανάζια και αποκτούν τον ρόλο τους ο οποίος εξ'αρχής ήταν προδιαγεγραμμένος- όσο κι αν οι πράξεις, οι επιλογές, οι σκέψεις, τα όνειρα, μπαίνουν σε μια λογική σειρά και σε κάνουν να καταλήγεις κάπου, ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις πότε ακριβώς έγιναν όλα αυτά.

Ποτέ δε θα μπορέσω να συνειδητοποιήσω πως και πότε έγιναν όλα αυτά.

Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι το σκοτεινό δωμάτιο με το κεράκι, το μουχλιασμένο κρεββάτι και την παγωμένη ατμόσφαιρα στο οποίο κοιμήθηκα την ημέρα της βάφτισής μου, σαν να ανήκει στο κοντινό παρελθόν. Θυμάμαι το μπλε φόρεμα, το παιχνίδι κάτω από το τραπέζι της πρώτης μου ημέρας στο νηπιαγωγείο σαν να αυτή η μέρα να ήταν η χθεσινή.

Θυμάμαι τον τεράστιο κιτρινισμένο χάρτη, τα καρό, βρώμικα πατώματα, τη μυρωδιά του τοστ πάνω στην ασημένια ξυλόσομπα σαν να πρόκειται για εικόνες του σημερινού πρωινού. Κι όμως, εκείνα τα πρωινά βρίσκονται τουλάχιστον 20 χρόνια μακριά. Θυμάμαι την απαίσια γεύση που είχε το γάλα με κακάο, τον ήχο που έκαναν τα κοκαλάκια όταν οι κοτσίδες μου χτυπούσαν μεταξύ τους, την ευχάριστη αίσθηση του να βάζω το χέρι μου στο καλοριφέρ που βρισκόταν πίσω από το παιδικό κρεββάτι μου όταν ξάπλωνα για να κοιμηθώ, μα και τα όνειρα που έβλεπα μετέπειτα -- και ξέρεις, ακόμα και τώρα ψάχνω ασυναίσθητα στον ύπνο μου να βρω εκείνο το καλοριφέρ, πίσω από το κεφαλάρι του κρεβατιού.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που έβαλα κραγιόν, που αποτρίχωσα τα πόδια μου, που "άργησα να γυρίσω σπίτι το βράδυ". Θυμάμαι το σημείο του επίπλου και το χρώμα του μαρκαδόρου με τον οποίο έγραψα το όνομα του πρώτου αγοριού που μου άρεσε, γιατί δεν άντεχα να το κρατάω άλλο μέσα μου. Θυμάμαι την ένταση και τον ρυθμό που είχε το καρδιοχτύπι που ένιωσα όταν ερωτεύθηκα για πρώτη φορά, αλλά και το καρδιοχτύπι για το πρώτο μου αγόρι, στον πρώτο μου αληθινό έρωτα και στον πρώτο μου μεγάλο έρωτα.

Θυμάμαι όχι μόνο τη γεύση του πρώτου φιλιού, αλλά και το τι ρούχα φορούσαμε, τι χρώμα είχε η ομπρέλα που κρατούσαμε. Θυμάμαι την πρώτη φορά που κοιμήθηκα με κάποιον, την πρώτη φορά που έκανα έρωτα, τον πρώτο μου οργασμό, τον πρώτο χωρισμό, την πρώτη απογοήτευση, την πρώτη φορά που πληγώθηκα, την πρώτη φορά που πλήγωσα, τα πρώτα ερωτικά γράμματα, τα πρώτα αληθινά "σ'αγαπώ".

Θυμάμαι το πρώτο μου ταξίδι, το πρώτο cd που αγόρασα, την πρώτη φορά που ζήτησα ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, την πρώτη φορά που οδήγησα, που άνοιξα έναν υπολογιστή -- διάολε, θυμάμαι την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι "σκέφτομαι", ότι μπορώ να μιλήσω στον εαυτό μου χωρίς να με ακούσει κανείς, και θυμάμαι που και με ποιους ήμουν καθώς και πόσο ένοχα ενθουσιασμένη ένιωσα όταν έκανα αυτή την πρώτη μου συνειδητή σκέψη.

Θυμάμαι όμως και ανθρώπους που σφιχταγκαλιαστήκαμε, που τσακωθήκαμε, που αγαπηθήκαμε, που  θαυμάσαμε ή θυμώσαμε ο ένας στον άλλον. Ανθρώπους που ανταλλάξαμε λέξεις, ιστορίες, όνειρα και παραμύθια σε πάρκα, καφετέριες, θρανία, οικογενειακά τραπέζια, πάνω από ανοιχτά βιβλία, μπουκάλια ή τάβλι, πίσω από μικρές ή μεγάλες οθόνες, επάνω σε "αγαπημένα μυστικά μέρη". Που μοιραστήκαμε το κρασί μας, το φαγητό μας, τον χώρο μας, στιγμές της ζωής μας. Ανθρώπους που ο χρόνος τους έστειλε μακριά, τους έφερε πιο κοντά, τους έκανε να μοιάζουν ξένους, τους έκανε πραγματικά ξένους ή τους εξαφάνισε, αφήνοντας τις αναμνήσεις αυτών των στιγμών που μοιραστήκαμε να αιωρούνται στην απολυτότητα του χρόνου, την αιωνιότητα.

Και αυτή είναι η κατάρα του να θυμάσαι.

Γιατί το ανέμελο κοριτσάκι με τα μακριά μαλλιά και τα φρου φρου φουστάνια, το παιδί με τις φόρμες και τα γυαλιά, η παράξενη έφηβη με τα κίτρινα παπούτσια, τα τεράστια φούτερ και τα ακουστικά στα αυτιά, η  ασυνήθιστη κοπέλα με τα πολύχρωμα μαλλιά που πάντα έγραφε κάτι σε ένα πρόχειρο τετράδιο, η απόμακρη, κυκλοθυμική γυναίκα είμαι εγώ. Όπως και αν με συνάντησες, όποτε και αν με γνώρισες, ότι κι αν μοιράστηκες μαζί μου, ότι κι αν έζησες μαζί μου είναι ένα κομμάτι από το σύνολο του εγώ μου.

Όλα αυτά με έκαναν αυτό που είμαι και όλα αυτά τα έκανα εγώ. Όλα αυτά, μαζί με τόνους από περισσότερες χαρές και λύπες, λιγότερο σημαντικές, όμορφες, άσχημες και αδιάφορες στιγμές, απέχουν μονάχα ένα *τσαφ* του χρόνου μακριά από το τώρα. Μα αν το εγώ είναι ένα κούτσουρο, ο χρόνος είναι μοναχά οι φλόγες που το κάνουν να αργοκαίει -- μέχρι να γίνει στάχτη και σκόνη στον αέρα.

Όσο κι αν στύβεις το μυαλό σου προσπαθώντας να παρατάξεις τις αναμνήσεις, τις εμπειρίες, τα αληθινά, τα ειλικρινή σε μια ευθεία γραμμή για να μάθεις, να καταλάβεις τον κόσμο, τους ανθρώπους, εσένα πρώτα απ'όλα, η καρδιά σου ποτέ δεν θα μπορέσει να καταλάβει, να συνειδητοποιήσει, να χωνέψει τον χρόνο.

Δεν έχει καμία σημασία αν είναι εικοσιεννιά ή τριάντα. Ένα μακροσκελές, έντονο καρδιοχτύπι είναι, όσους αριθμούς κι αν εσύ θες να του φορτώσεις.

Και όλα τούτα, τα υπενθυμίζω σε εμένα, που θα τα διαβάζω ένα χρόνο μετά θα ανατριχιάζω και θα νιώθω για όσο διαρκεί αυτή η ανάγνωση όπως νιώθω τώρα. Θα θυμάμαι ξανά. Για τριακοστή ή τριακοστή πρώτη φορά. Όπως σήμερα που μου τα υπενθύμισε ένα, καλύτερα κρυμμένο από τούτο, σοκαριστικό γράμμα με εμένα για παραλήπτη, που γράφτηκε ακριβώς έναν χρόνο πριν.