Showing posts with label brainstorming. Show all posts
Showing posts with label brainstorming. Show all posts

14.9.14

Κυνόδοντες

"Χριτς χρατς
Ροκανίζω τον χρόνο και ανοίγω τα λαγούμια μου στην πραγματικότητά σας. 
Χριτς χρατς, χριτς χρατς
Ανθρωπόμορφα γκρίζα ποντίκια ακροβατούν επάνω στις εύθραυστες κλωστές που ενώνουν όλα τα δίπολα του σύμπαντος. Κρατώντας κόκκινες ομπρέλες ισορροπούν, προφυλάσσονται και εγκλωβίζονται στη σκιά τους ή έστω, εναποθέτουν τις ψευδαισθήσεις ασφάλειας και στήριξης στο πιο άχρηστο γκάτζετ της ανθρωπότητας. 
Χριτς χρατς, χριτς χρατς, χριτς χρατς χρουτς"


Τινάζω διακριτικά τα ροκανίδια που άφησαν πάνω στην κόλλα Α4 τα νεογέννητα από το μπλε στυλό γράμματα και με βλέμμα-αλαρμ κοιτάζω ολόγυρά μου.
Έχουν περάσει σαρανταπέντε εκατομμύρια χρόνια και τρεις αιωνιότητες από τη τελευταία φορά που έγραψα κάτι και δεν έχω πια τετράδιο, τοίχο και σάιτ που να χωράει τις λέξεις μου. Έκανα τέχνη την ίδια μου τη ζωή είπε κάποιος όχι όταν διάβασε αυτό που ήθελα να πω, αλλά όταν το ένιωσε μέσα από τις πράξεις.
Ξυπνάω, ξεκαθαρίζω, ξεπερνάω, ξεκουνάω, ξεκινάω και το στόμα γεμίζει με μια στρατιά "ξ" που μεθοδικά λιμάρουν την φυλακή της οδοντοστοιχίας στην προσπάθειά τους να ελευθερωθούν. Κάποια από αυτά χάνουν τον δρόμο, ξεγλιστρούν και φτάνοντας στα δάχτυλα μουρμουρίζουν "γράψε, γράψε λίγο ακόμα" ξεγελώντας τις άκαμπτες καθετότητες του "όχι άλλο πια".

Ρε φίλε, αφού έτσι έχουν τα πράγματα και φτάσαμε μέχρι εδώ, για κυνόδοντες θα ήθελα να γράψω και δεν με νοιάζει για το τι θα ήθελες εσύ-- "φαροφύλακας" είπε κάποιος, κάποτε.

Θα ήθελα να γράψω για τότε που οι ψευδαισθήσεις αγάπης, εμπιστοσύνης και συντροφικότητας έβγαλαν φτερά και πέταξαν προς άγνωστη κατεύθυνση· που το κρύο -το μεσαεξω κρύο-, η πείνα, το μηδέν του υπολοίπου σε ευρώ και ανθρωπιά ήταν περισσότερο πραγματικά ακόμα και από την ίδια την πραγματικότητα· που η ανυπαρξία ελπίδας και το απόλυτο τίποτα οδήγησαν στην πρώτη μεγάλη μάχη και έκαναν τα δόντια να σφίξουν τόσο πολύ, τόσο σφιχτά, τόσο δυνατά για να αντέξει το υπόλοιπο κεφάλι, ώστε ο πρώτος κυνόδοντας *ΚΡΑΚ* να σπάσει.
Τα "απόλυτο τίποτα" και "μηδέν ελπίδα" ήταν οι ανεστραμμένες τους έννοιες μεταμφιεσμένες και έγιναν τα κλειδιά για την επόμενη πίστα -- φίλε, γνωρίζεις το πως μοιάζουν το "απόλυτο τίποτα" και η "μηδέν ελπίδα" όχι ως λέξεις, όχι ως κάτι αφηρημένο ή ως φιλοσοφικές παπαριές, αλλά ως η μορφή του δρόμου που βαδίζεις, ως τώρα, ως βίωμα, ως συναίσθημα; Έχεις αφήσει ποτέ το γκρίζο τους να φτάσει μεεεεέχρι το ύψος των ματιών;
Τον ήχο εκείνου του *ΚΡΑΚ* τον διαδέχεται ένα συγκρατημένα θριαμβευτικό *Γκλιν, γκλον, γκλιν, γκλον* και αντί για νομίσματα, μπανάνες ή τρόπαια τερματισμού αυτού του λέβελ, ολόγυρα έπεσαν σπουδαίοι άνθρωποι, αγκαλιές, ειλικρινείς βλέμματα και λαμπρές αλήθειες φρικιαστικού μεγέθους -- αν θες, οπτικοποίησέ τα και οχτάμπιτα. Μπορεί να έχει περισσότερη πλάκα έτσι.
 Στα "δεν γίνεται", "δεν μπορώ", "δεν υπάρχουν άνθρωποι", "δεν είναι δυνατό" όλα τα "δεν" γίνανε μπαλόνια και πέταξαν μέχρι εκεί που φτάνει το βλέμμα και ακόμα παραπέρα, μαζί με τον φόβο σε όλες του τις διαστάσεις. Και ρε συ, έχεις φανταστεί πως μπορεί να μοιάζει ένας κόσμος στον οποίο το μόνο που θα φοβάσαι θα είναι το επόμενο πράγμα το οποίο θα ανακαλύψεις ότι δεν φοβάσαι;
Έτσι λοιπόν, ο χαμός του ενός κυνόδοντα αποτυπώθηκε σε ένα τεράστιο "ΜΑΖΙ" και στο χαμόγελο αχνοφαινόταν πια ένα μαύρο κενό στη δεξιά του πλευρά

Μετά, στο μετά της ιστορίας, θα ήθελα να γράψω για λέξεις, σκέψεις και θεωρίες που ψάχνουν για ισορροπία και που ελέω ζωής και όχι παραβολής, θα ισορροπήσουν εν τέλει. Αναπόφευκτα. Για ένα ντεμέκ κίνητρο που ξεγελά ύπουλα το μυαλό και με τη "λογική σκέψη" στο ρόλο καρότου, προκαλεί το σώμα να το ακολουθήσει -- η ύλη, τα χρήματα, πόσο σημαντικά και αναγκαία είναι αλήθεια στον δικό σου κόσμο; Τι είσαι ικανός να κάνεις, να φτάσεις, να χάσεις μέχρι να αποκτήσεις;
Η Αλίκη παίρνει το άλλο το χάπι και το εγώ ξαφνικά μικραίνει και φτάνει να έχει το μέγεθος μιας άνω τελείας· οι μέχρι τώρα εμπειρίες πετιούνται στα σκουπίδια μαζί με τα μαρουλόφυλλα και τα υπολείμματα γκουρμέ καβουρομακαρονάδων· το κεφάλι, η σπονδυλική στήλη, τα χέρια, τα πόδια, το είναι ολάκερο σφαδάζουν από τον πόνο· τα δάχτυλα γεμίζουν πληγές και κομματιάζοντας ρόκες, σκόρδα και μαϊντανούς σταματάς να σκέφτεσαι -- έχεις αναρωτηθεί ποιος θα είσαι αν σταματήσεις να σκέφτεσαι; Ξέχασε ό,τι ξέρεις, μα ποτέ δεν θα ξεχάσεις το ποιος είσαι, ποιος πραγματικά -χωρίς χρυσόσκονες ή φανταχτερά και κατά τόπους βολικά περιτυλίγματα- είσαι, φίλε. Το χειροπιαστό, αυτό που πέταξες κάποτε και μετά το λαχταρούσες -όπως κάποιος έγραψε κάποτε-, έγινε η καθημερινότητα και ένα καλοκαίρι μεταφράστηκε σε κέικ και σαλάτες άγονης γραμμής, κροκ μαντάμ και καθαρά πιάτα. Το μυαλό λαχταρά κι άλλα χειροπιαστά, το σώμα και οι εικοσιτέσσερις ώρες της ημέρας όμως έχουν αντίθετη άποψη. Τα δόντια σφίγγουν· σφίγγουν σε κάθε άγγιγμα του κουμπιού του πλυντηρίου, σε κάθε φιλέ άνηθου· σφίγγουν κάθε πρωί που ξυπνάς και βλέπεις το γύρω σου, κάθε φορά που θυμάσαι, κάθε φορά που θέλεις μια αγκαλιά. Τα δόντια σφίγγουν σε κάθε πόνο του σώματος, σε κάθε κόψιμο δαχτύλου, σε κάθε προσβολή. Κάθε φορά σφίγγουν ολοένα και πιο δυνατά. *ΚΡΑΚ*.
Με αυτό τον τρόπο και μέσα στον καύσωνα τον χάσαμε τον αριστερό κυνόδοντα και το αυθεντικά θλιμμένο βλέμμα με τις εκφραστικές λάμψεις -ίδιο με της μητέρας του, όπως είπε κάποιος- απέκτησε ένα ισομετρικών μαύρων κενών χαμόγελο. Το πείσμα νίκησε, το στοίχημα κερδήθηκε, το μήνυμα ελήφθη και οι λέξεις λιγόστεψαν -- "ΠΡΑΞΕΙΣ'.

Ιστορίες...

Τώρα εσύ... εσύ ίσως να μην ήθελες να τα διαβάσεις όλα αυτά. Ίσως να περίμενες απλά λόγια, μεγαλειώδεις λέξεις αγάπης ή περισσότερο εσύ, αράδες πιο συγκεκριμένες ή πιο αφαιρετικές, ποιήματα ή παραμυθιάσματα. Ίσως να ήθελες ακριβή λογοτεχνία ή νοήματα διδακτικά όμως η μία μορφή της πραγματικότητας μοιάζει έτσι σε αυτό το τώρα και, ξέρω, σε κανέναν δεν αρέσει να διαβάζει σοβαρά για πραγματικότητες -- μα ούτε και για τον θάνατο δύο κυνοδόντων, είναι η αλήθεια.
Ίσως, αν ίσως, θα μπορούσαμε να χαθούμε μέσα στα ίσως.

Τώρα εσύ... εσύ δεν είσαι εδώ και εγώ παίζει και να πλήρωνα κάποιον οποιονναναι είκοσι ευρώ για μια τρίωρη αγκαλιά -- αν θες τελικά να μιλήσουμε και ανθρώπινα, φίλε.


Χριτς χρατς, χριτς χρατς, χριτς χρατς χρουτς

Η (χωρίς τόνο) δουλεια δεν τελείωσε, ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε για.... ελευθερία όπως κάναμε κάποτε.

Χριτς χρατς, χριτς χρατς, χριτς χρατς χρουτς, χριτς χρατς

Ροκανίζω την σκουριά, το ψέμα, την λήθη και την απουσία, ανοίγοντας λαγούμια στην πραγματικότητα..
Δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει, αλλά οπτικοποίησέ το λιγότερο μυστικιστικό, περισσότερο φωτεινό ή και οχτάμπιτο με ένα connect the dots χαμόγελο, αν πιστεύεις πως έτσι, θα έχει πλάκα.

-

Αυτή τη Κυριακή, μερικά "ξ" ξέφυγαν. Ξημερώνοντας θα τα έχουμε ξαναφυλακίσει -- έστω προσωρινά. Ίσως.

18.10.12

Ενδιαφέρον για κατανόηση.

*Η* θεωρία. Που αποτελείται από μικρά κομματάκια και που κοντεύει να κάνει τον εγκέφαλό μου να σκάσει σαν ποπ κορν.

Και αυτό, είναι το τελικό συμπέρασμα, η φράση κλειδί, αυτό που κινεί τα πάντα, τον κόσμο τον δικό μας, ξέρεις, τον μικρό, αλλά και όλο τον κόσμο γενικότερα. Αυτό που έκανε να δημιουργηθεί η επιστήμη, η θρησκεία, η φιλοσοφία, η εξέλιξη.

Το ενδιαφέρον για κατανόηση.

Γιατί εσύ, μπορεί να είσαι, να ζεις, να υπάρχεις σε ένα κόσμο και να τα βλέπεις όλα σαν μήλα, σαν δέντρα, σαν φίδια, σαν τραπέζια ή σύννεφα και αστέρια, σαν εικόνες και να είσαι ΟΚ με αυτό.  Με την εικόνα, με το προφανές. Όμως κάποιοι άλλοι ενδιαφέρθηκαν να τα κατανοήσουν, να βγάλουν μια άκρη, να δώσουν μια εξήγηση. Και αυτοί που έδωσαν εξηγήσεις, δημιούργησαν μαθηματικά και φυσικές, ονομάστηκαν προφήτες πήραν δάφνες και δόξες αλλά η ουσία είναι πως βοήθησαν άλλους να καταλάβουν και τους παρότρυναν να προσπαθούν να καταλάβουν κι άλλα πράγματα.

Και σύμφωνα με τα διαφωτιστική ετυμολογία, το καταλαβαίνω προέρχεται από το "βαίνω κατά άλλους", χοντρικά, περπατώ στον δρόμο των άλλων. Και; Και βλέπω τα πράγματα όπως τα βλέπουν εκείνοι. Και; Και έτσι κατανοώ αυτό που κατανοούν κι εκείνοι.

Και έρχομαι τώρα εγώ και σου λέω πως εδώ και χρόνια είμαι παρατηρητής. Παρατηρώ. Δεν χρειάζεται να συμμετέχω σε παρέες ενεργά, είναι όλοι ΟΚ με αυτό, δεν παρεξηγεί κανείς (και αν, σταρχιδια μας κιόλας). Και παρατηρώ πως ελάχιστοι καταλαβαίνονται. Ακόμα και οι πιο στενοί φίλοι -- και η φιλία είναι η μεγαλύτερη σχέση κατανόησης που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος με έναν άλλον.

Όταν δεν καταλαβαίνουν αυτό που λέμε, μιλάμε περισσότερο (hey! βρήκες την απάντηση γιατί κάποιοι άνθρωποι περιγράφουν σε 500 λέξεις αυτό που θα μπορούσαν να πουν με 20. Γιατί νομίζουν ότι οι άλλοι δεν μπορούν να ακολουθήσουν τη σκέψη τους, δεν τους καταλαβαίνουν), εξηγούμε περιφραστικά αυτό που έχουμε στο νου μας και προσπαθούμε να μην αφήσουμε διφορούμενα κενά στους συνομιλητές μας ώστε εκείνοι να έρθουν αντιμέτωποι με αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ που λέμε.

Ελάχιστοι άνθρωποι προσπαθούν να καταλάβουν τους γύρω τους. Έχοντας οι περισσότεροι φτιάξει ένα ΥΠΕΡ-εγώ, προσπαθούν να δουλέψουν πάνω σε αυτό και να το εμπλουτίσουν για.. για να γίνουν ακόμα πιο γαμάτοι προφανώς. Ακούγοντας ένα τραγούδι, μια ιστορία, ένα μονόλογο, δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε το ΓΙΑΤΙ ο άλλος που μας εκθέτει σε αυτό, το κάνει, αλλά βάζουμε τον εαυτό μας στη διαδικασία για το πως αυτά όλα θα μας ωφελήσουν προσωπικά, πότε θα μας δοθεί η αφορμή να τα δείξουμε και να πουμε δικά μας τραγούδια, ιστορίες, μονολόγους για να εκθέσουμε σαν σε γυαλισμένη, αστραφτερή αίθουσα μουσείου την προσωπικότητά μας, και χάνουμε την ουσία. Μπαίνουμε σε έναν ατελείωτο αγώνα επίδειξης και ο νικητής της βραδιάς, αυτός που θα έχει προσφέρει τα περισσότερα ωφέλιμα για τους υπόλοιπους, θα είναι αυτός που θα έχει το respect. Ενδόμυχα. Υποσυνείδητα

ΓΙΑΤΙ κάποιος θεωρεί το "βααου βαααμ βάααου βαααμ" της ντάπστεπ "ωραία μουσική"; Γιατί κάποιος  ακούει μέταλ/νόιζ/χιπ χοπ/έντεχνο/σκυλάδικο; Τι βρίσκει σε αυτό; Τι βρίσκει αυτός που μας πρότεινε αυτή τη ταινία γαμάτο το οποίο εμείς δε το βρίσκουμε; Αυτό το γιατί είναι που μας κάνει στα πιο εύκολα, στα πιο πρακτικά να μπορούμε να κατανοούμε όχι μόνο τους γύρω μας, αλλά και τις διάφορες μορφές τέχνης. Και ρώτα το. Μην ντρέπεσε: "γιατί σου αρέσει αυτό;" "τι εννοείς με  εκείνο που λες;" Και ρώτα με απόλυτη σοβαρότητα. Και άρχισε να βαίνεις κατά τους άλλους. Να μπαίνεις στα παπούτσια τους (πιο κλισέ πεθαίνεις) και βλέπεις με τα μάτια τους. Όχι, δεν μειώνεις το εγώ σου, και μια που πάντοτε κοιτάμε το συμφέρον μας, ναι, αυτό μπορεί να σε ωφελήσει.

Το εγώ μας κλείνεται μέσα σε κουτιά. Χάρτινα, ξύλινα και σιδερένια. Υπάρχουν αυτοί που ρωτούν το γιατί και ενδιαφέρονται να κατανοήσουν, αυτοί που το κάνουν κάποιες φορές και αυτοί που δεν το κάνουν ποτέ. Οι τελευταίοι είναι εκείνοι που δεν έχουν ενδιαφερθεί ποτέ να κατανοήσουν τους άλλους και νομίζουν πως το εγώ τους είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχει υπάρξει ποτέ στη γη επί καταβολής του κόσμου -- γελάς; Δεν είναι αστείο. Είναι εκείνοι που όταν ακούν κάποιο να μιλάει σκέφτονται κάτι άλλο, είναι εκείνοι που όταν ακούν μια "περίεργη μουσική" ή βλέπουν μια ακατανόητη ταινία με την παρέα τους, απλά κάνουν υπομονή γιατί "οι άλλοι είναι παράξενοι". Είναι εκείνοι που δεν γελούν με αστεία (όχι καμάρι μου, δεν φταίει το χιούμορ σου, φταίνε οι άνθρωποι που είναι γύρω σου), που το ανέκδοτο πρέπει κάποιος να τους το εξηγήσει. Είναι εκείνοι που δεν έχουν καθόλου φαντασία μια που έχοντας πλήρη γνώση του εγώ τους, το έχουν τοποθετήσει μεσα σε στεγανά που είναι δύσκολο να παραβιαστούν από το οτιδήποτε άλλο, που ζουν, πατούν, επιβάλλουν αυθόρμητα στους εαυτούς τους τις κοινωνικές σταθερές/περιορισμούς/κανόνες και προσπαθούν σε όλη τους τη ζωή να μην παρεκκλίνουν από δαύτες. Κατανοούν με ευκολία τους κανόνες της κοινωνίας (του κόμματος, της ομάδας, των παραδόσεων), τους βοηθάει εξάλλου να έχουν κοινωνικές επαφές και κονά σημεία με άλλους όμοιούς τους,  αλλά δεν μπορούν να κατανοήσουν τη ζωή, την διαφορετικότητα της κάθε σκέψης, του κάθε πράγματος, την έννοια του "προσωπικού γούστου". Ευχαριστιούνται με ποπ πράγματα, ευκολοχώνευτα και προφανή, ενώ οτιδήποτε χρειάζεται περισσότερη σκέψη το απορρίπτουν γιατί δεν τους αρέσει να μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία, αφού πιστεύουν πως αυτό που αρέσει σε εκείνους είναι default ωραίο, χωρίς αμφισβήτηση. Και φυσικά, είναι εκείνοι που μιλούν αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό τους, παραθέτοντας συνεχώς προσωπικές τους ιστορίες σε κάθε είδους γαμημένη συζήτηση, ακόμα και αν η ιστορία τους είναι άσχετη.

Και υπάρχουν και ξύλινα κουτιά με σιδερένιο περίβλημα. Άνθρωποι δηλαδή που ενώ είναι διαλλακτικοί και ανοιχτοί στους άλλους, έχουν επίσης κάποιες απόψεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Και υπάρχουν και όλοι οι συνδυασμοί αυτών των κουτιών, με εκείνους που βρίσκονται σε ένα εξ'ολοκλήρου χάρτινο κουτί να είναι οι ελεύθεροι, ανοιχτοί, χωρίς όμως το εγώ τους να είναι υποδεέστερο (ναι, το εγώ στον καθένα μας είναι εξίσου σπουδαίο). Να είναι όμως ουτοπικοί και... ανύπαρκτοι.

Το ενδιαφέρον για κατανόηση, είναι εκείνο που εκλείπει σε κάθε ανθρώπινη επαφή. Και ακόμα και αν το προσπαθείς, υπάρχουν εκείνες οι καταραμμένες στιγμές που βρίσκεσαι σε σύγχυση, που βαριέσαι, που δεν θες βρε παιδάκι μου να ασχοληθείς και το χανεις. Και αρχίζεις πάλι την προβολή του "εγώ" σου, αδιαφορώντας για το γύρω σου. Και εκείνες οι στιγμές είναι που νιώθεις.. μόνος και ότι "δεν σε καταλαβαίνει κανείς"

Όλοι οι άνθρωποι έχουν ενδιαφέρονται,  σπουδαίες απόψεις, σημαντικές εμπειρίες, όμορφες προτιμήσεις που μπορείς να κερδίσεις πολλά από αυτά (και να ενισχύσεις το εγώ σου) μαθαίνοντας τα. Το θέμα είναι το πόσο ενδιαφέρεσαι  όχι μόνο να τα μάθεις, αλλά να τα κατανοήσεις.

Βρες τον πιο "κλειστό" άνθρωπο του κοντινού σου περιβάλλοντος, αυτόν που δεν έχεις συζητήσει ποτέ, αυτός που πιστεύεις πως είναι ο πιο διαφορετικός και ο πιο απόμακρος από εσένα και αυτός   δεν μπορείς να καταλάβεις και -guess what- προσπαθησε να τον κατανοήσεις. Με ανοιχτό μυαλό, χωρίς να προσπαθήσεις να του αλλάξεις απόψεις, χωρίς να παρέμβεις στο χώρο του, χωρίς να σκέφτεσαι την επόμενή σου ατάκα όταν σου μιλάει, ρωτώντας "πως", "γιατί", και "τι εννοείς". Κάνε ένα τόσο μικρό πείραμα, δείξε ένα ενδιαφέρον για κατανόηση, και θα διαπιστώσεις πως τελικά ο κάθε άνθρωπος είναι τόσο όμορφος μα και τόσο άσχημος, τόσο έξυπνος και φιλοσοφημένος μα και τόσο βλάκας και ρηχός. Ταυτόχρονα. Απόλαυσε το πόσο πολύπλευροι είμαστε, πόσα πράγματα έχουμε τελικά να μοιραστούμε και... και το εγώ σου θα είναι λιγότερο μόνο στον θρόνο τον οποίο το έχεις τοποθετήσει.

Επειδή την έχω δει ειλικρινής σήμερα, θα σου πω και το αρνητικό. Το χειρότερο αυτής της υποθεσης, είναι όταν αναπτύσσεις το ενδιαφέρον για κατανόηση, όταν αφήνεις τους άλλους και τους δίνεις την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν την προσωπικότητα τους και το εγώ τους απλόχερα, αλλά σχεδόν ξεδιάντροπα, εκείνοι δεν αποκτούν ποτέ το ενδιαφέρον για κατανόηση της δικής σου προσωπικότητας. Fail φίλε μου.



17.7.10

Επανάληψη #2 : Χρονοδίνη

ή αλλιώς η θεωρεία του παστίτσου! το πρωτοείδες (εσύ μοναδικέ αναγνώστη) εδώ

Μετράμε, ξαναμετράμε, κοιτάμε το ρολόι, υπολογίζουμε, συγχρονίζουμε τους δείκτες για να ορίσουμε ανα ομάδες τον δικό μας χρόνο, κλείνουμε ραντεβού, τα ξεχνάμε,τα σημειώνουμε.

Βαριόμαστε και περνάει αργά “η ώρα”, είμαστε καλά και περνάει γρήγορα.

Μα τι σημαίνουν όλα αυτά?
Θα αφιερώσει κανείς λίγο χρόνο για να μου εξηγήσει?