Showing posts with label μουσική. Show all posts
Showing posts with label μουσική. Show all posts

29.3.15

insignifican't



Ανεβαίνω τις σκάλες ολόγυμνη, όπως ακριβώς επίτασσαν οι οδηγίες.
Οι παλμοί επιταχύνονται και η ανάσα βαραίνει σκαλί το σκαλί.
Η πόρτα ανοιχτή. Εκπνοή. Ένα βήμα ακόμα. Χαμόγελο. Ανταποδοτικό χαμόγελο και ζεστό βλέμμα. Προαιρετικός υπότιτλος το "όντως συμβαίνει".
Όχι φιλιά και αγκαλιές -- οι οδηγίες θα ακολουθηθούν κατά γράμμα.

Ξέρουμε και οι δύο τι πρέπει να κάνουμε και -κυρίως- τι ακριβώς πρόκειται να ακολουθήσει. Η ακριβής περιγραφή της καύλας και η σιγουριά της ανυπαρξίας των εκπλήξεων είναι που μας έκαναν -μεταξύ άλλων- να συμφωνήσουμε.

Βάζω σαμπουάν στα χείλη μου. Mε ένα παφλασμό του στόματος φτιάχνω μια σαπουνόφουσκα και ξαπλώνω μέσα της χαζεύοντας τα σχήματα των ιριδιζοντων τοιχωματων της.

Το είναι μου, μοιάζει με ένα τεράστιο δωμάτιο -- καθαρό, λουσμένο με γλυκό φως, ήσυχο, άδειο και γαλήνιο. Χρειάστηκε πολύς κόπος, πείσμα, αποφασιστικότητα και σκληρές μάχες με την παράνοια των άλλων και τη δική μου, για να φύγει η μαυρίλα, η σαβούρα, η σαπίλα και ο περιττός θόρυβος.
Όσο πιο κοντά φτάνω σε αυτό που πραγματικά είμαι, οι τοίχοι του δωματίου πάλλονται ολοένα και πιο έντονα σύμφωνα με το μπιτ της κάθε στιγμής -- δεν τους βλέπω, αλλά τους νιώθω -- κι εγώ στη μέση του μεγάλου φωτεινού πουθενά, χορεύω -- χορεύω σαν ένα δίχρονο κοριτσάκι με κοκκινωπες χοροπηδηχτές μπούκλες -- όπως ήμουν κάποτε, στο πιο ειλικρινές κάποτέ μου.
Εντυπωσιάζομαι από το χρονικό διάστημα στο οποίο το δωμάτιο αυτό παραμένει ακέραιο. Όσες αποχρώσεις ή μορφές κι αν τα γύρω πάρουν, η γαλήνη, η ομορφιά και η ηρεμία του μένουν άθικτα. Και αυτό δεν ξέρω αν θα μπορούσα να του δώσω μια επίσημη ονομασία, αλλά μπορώ, νομίζω, αυθαίρετα να το αποκαλέσω "σπουδαίο κατόρθωμα".

Η θηλυκότητα δεν υπάρχει. Συστατικό κι αυτό της performance μας είναι. Άλλοτε σημαντικό, άλλοτε αμελητέο, αλλά πάντοτε ένα αξεσουάρ -- σαν τα καπέλα.. ή τις μάσκες.
Όταν τα σώματα ακουμπούν μεταξύ τους, τα αξεσουάρ μένουν να τα κοιτούν αποσβολωμένα απο το ύψος του πατώματος.

Αφήνω τα ρούχα που κρατούσα σε μια άκρη και πλησιάζω προς το κρεββάτι.
Ζεσταίνω τα χέρια μου με την ανάσα μου και αρχίζω να χαϊδεύω και να πιέζω το δέρμα της πλάτης.
Δεν σκέφτομαι, δεν φαντάζομαι, δεν είμαι -- δεν υπάρχει τίποτα ικανό να μπερδευτεί ανάμεσα σε δύο χέρια, μια πλάτη, δύο ανάσες. Νιώθουμε. Νιώθω και τα όλα του όλου γίνονται ηλεκτρισμός που διαχέεται μέσω των ακροδαχτύλων.
Έχω ανάγκη να δαγκώσω, να γλείψω, να προσφέρω ο,τι υγρό διαθέτει το σώμα μου για να σβήσω τον ηλεκτρισμό. Συγκρατούμαι περιμένοντας το σινιάλο -- όπως έχει συμφωνηθεί στις οδηγίες.

Υπάρχουν φορές που ελπίζω. Που περιμένω να δω εκείνα τα όμορφα που εκκολάπτονται και συμβαίνουν κάθε στιγμή -πιθανότατα ακόμα και σε αυτή εδώ- και που μέχρι τώρα μου διαφεύγουν, για να αναφωνήσω πως έγινε το θαύμα επιτέλους. Υπάρχουν και φορές που διακρίνω την αλήθεια της πραγματικότητας μέσα στο μαύρο των ματιών της και σαστίζω με την κυνικότητά της και τον αδίστακτο και σκληρό τρόπο που με γειώνει.

Αντιμετωπίσαμε τους καθρέφτες μας και τους αντικατοπτρισμούς μας, διαβάσαμε τις λέξεις ως είχαν ή ανάποδα και χορέψαμε στα κενά ανάμεσά τους. Μάθαμε να αντιλαμβανόμαστε κώδικες, σινιάλα και σύμβολα. Γελώντας, ακουμπήσαμε έννοιες που δεν έχουν οριστεί γιατί ίσως δεν γίνεται να οριστούν και τολμήσαμε να κάνουμε τις μακριές, απογευματινές μας βόλτες σε άλλες διαστάσεις. Κλείσαμε το μάτι στο τώρα, "ξεπεράσαμε" τα όριά μας και καβαλήσαμε άχρονες στιγμές γευόμενοι αιωνιότητες.
Συναντήσαμε κι άλλους που καταλάβαμε πως μπορούν να κάνουν το ίδιο και διαπιστώσαμε πως όχι μόνο δεν ήμασταν άγνωστοι μεταξύ μας, αλλά και πως ποτέ δεν ήμασταν μόνοι τελικά.
Από ένα σημείο και μετά, μαζευτήκαμε αρκετοί -- παραπάνω απ'όσοι πιστεύαμε εξαρχής τουλάχιστον. Πολλές συχνότητες, πολλοί κώδικες που όλοι τους μιλούν, φτιάχνουν, ζητούν και διψάνε και το ίδιο ακριβώς αόριστο (ή μη αόριστο) πράγμα.
Περάσαμε τέλεια, επικοινωνήσαμε, διασκεδάσαμε, ενωθήκαμε μεταξύ μας και όλοι μαζί με το σύμπαν. Νιώσαμε λιγότερο περίεργοι, "απροσάρμοστοι", "μη-κανονικοί". Και;
Όχι, αλήθεια, πες μου: και;

Κλείνω τα μάτια για όσο διαρκεί μια ανάσα και ένας ισοπεδωτικός ανεμοστρόβιλος εισβάλλει μέσα στη σαπουνόφουσκά μου και την σκάει. Ξανά. Γιατί; Πάμε πάλι. Πάμε πάλι από την αρχή.

Ένα μαντήλι αρκεί για να μου αφαιρέσει την αίσθηση της όρασης. Ξαπλώνω μετά από την έλευση του σινιάλου. Νιώθω αηδία, αποστροφή και σχεδόν δεν προλαβαίνω να νιώσω τίποτα. Νιώθω την μεταλλική γεύση ενός χαστουκιού μέχρι να ακολουθήσει ένα επόμενο χαστούκι, όλα να σκοτεινιάσουν μέσα στα δεμένα μάτια και να γεμίσουν με εκείνα τα αστράκια που συνηθίζεται να συνοδεύουν τα χαστούκια στα κόμιξ. Μια αβυσσαλέα μαυρίλα πνίγει το τώρα κι εγώ, τώρα, βρίσκομαι εντελώς συνειδητά πίσω απο το υποσυνείδητο. Εδώ στο τώρα.
Πίεση, πόνος. Έχω καταπιεί μια βόμβα. Η έκρηξή της θα κανει τα κύτταρά μου να διασπαστούν και να σκορπιστούν σε κάθε γωνιά του σύμπαντος, στο κενό, στο απόλυτο τίποτα -- αυτή, η πολυπόθητη, ηδονική έκρηξη...
Οι οδηγίες απαγορεύουν αυστηρά την ένωση σωματικών υγρών.

Ματαιότητα. Όσες γεύσεις κι αν εισχωρήσουν μέσα στους πόρους της γλώσσας, εκείνη της ματαιότητας επικρατεί.
Ίσως να μην είμαστε τόσο γενναίοι όσο πιστεύουμε για να απαρνηθούμε τους εαυτούς μας όπως μέχρι τώρα τους γνωρίζαμε ή να ξεπεράσουμε πραγματικά τα όριά μας. Ίσως να μην είμαστε τόσο έξυπνοι όσο νομίζαμε. Ίσως να χτίσαμε έναν φανταστικό κόσμο και να χωθήκαμε μέσα του γιατί απλά βαρεθήκαμε τον κόσμο που ήδη υπάρχει ή γιατί δεν είχαμε κάτι άλλο καλύτερο (ή ομορφότερο) να κάνουμε. Ίσως πάλι να είμαστε λίγοι, εξελικτικά ανεπαρκείς.
Ίσως και όχι.
Ίσως να μην έχουμε ανακαλύψει ακόμα την φόρμουλα που θα μας οδηγήσει στο ένα βήμα παραπέρα.
Ίσως απλά να κάνουμε κύκλους γύρω απο τους εαυτούς μας ή να έχουμε τεράστια προβλήματα έκφρασης και συντονισμού -- κυρίως συντονισμού.
Δεν έχω ιδέα... Υποθέσεις κάνω...

Έπειτα από μια ώρα και δέκα λεπτά ακριβώς, βρισκόμαστε ξαπλωμένοι σαν παράλληλες λαχανιασμένες ευθείες. Θέλω τσιγάρο, θέλω ντουζ, θέλω αγκαλιά, θέλω μια απειροελάχιστη στιγμή τρυφερότητας. Χαμογελάω και λαμβάνω ανταποδοτικό χαμόγελο. "Σσσσςςς" λέω και σηκώνομαι. Παίρνω το πάπλωμα που ήταν ακουμπισμένο στην πολυθρόνα και σκεπάζω την έτερη ολόγυμνη ευθεία. "Δεν χρειάζεται να σηκωθείς" ψιθυρίζω. Μαζεύω τα πράγματά μου απο το πάτωμα, ντύνομαι και φεύγω, ενώ το μυαλό βρίσκεται ακόμα σε κατάσταση εκστατικού οργασμού. Όσο εύχομαι να μην συναντήσω κάποιον γνωστό μπροστά μου, κοιτάζω το γύρω περιβάλλον. Η πόλη μοιάζει πιο κρύα, πιο γκρίζα, πιο άδεια και λιγότερο μαγική. Μπορεί αυτό να είναι το αληθινό της πρόσωπο.

Αν αυτό που κάναμε είχε κάποια επίσημη ονομασία, αυτή θα ήταν "αυνανισμός με σαδομαζοχιστικά στοιχεία". Εγώ θα επέλεγα κάτι που θα είχε μέσα του τις λέξεις "πραγματικότητα","ειλικρίνεια" και σίγουρα τη φράση "απουσία ερωτικών συναισθημάτων".
Κανείς δεν φτιάχνει παραμύθια για τον άλλον. Κανείς δεν ελπίζει για κάτι περισσότερο -- τα όρια ξεπερνούνται εξαρχής και μας θυμίζουν πως τελικά δεν υπήρχαν ποτέ. Κανείς δεν χρειάζεται να πει ψέμματα, να δείξει κάτι διαφορετικό απ'ότι είναι ή να προσποιηθεί -- να προσποιηθεί συναισθήματα. Όλα, γίνονται σύμφωνα με τις προδιαγεγραμμένες οδηγίες.

Ίσως να είμαι συναισθηματικά νεκρή. Ίσως να έχω απογοητευτεί περισσότερο απ'όσο φαίνεται. Ίσως όντως αυτός ο τρόπος να είναι ο πιο ειλικρινής -- μέχρι τουλάχιστον να έρθει το "ιδανικό", αν αυτό δεν είναι "ιδανικό". Ίσως έτσι να μοιάζει η ζωή έξω απο την σαπουνόφουσκα.
Ίσως και όχι.
Ίσως  αυτό να είναι το καταλληλότερο αντίδοτο για όταν κλαψουρίζω σιωπηλά "θέλω αγκαλιά" και "γιατί να μην είσαι τώρα εδώ" -- δεν θα με πάρεις αγκαλιά, δεν θα είσαι "τώρα εδώ". Για τα χαστούκια της πραγματικότητας δεν υπάρχουν οδηγίες, δεν είσαι προετοιμασμένος και είναι πολύ πιο δυνατά.
Ίσως πάλι να είμαι πολύ σκληρή με τον εαυτό μου, όντως -- αλλά η αλήθεια είναι πως αφενός δεν έμαθα και ούτε μου έμαθαν ποτέ να μου φέρομαι διαφορετικά και αφετέρου, όσο κι αν ψαχνω δεν βρίσκω τον λόγο για να μην είμαι.

Δεν ξέρω.  Υποθέσεις κάνω....

Βρίσκομαι μέσα στο φωτεινό, καθάριο δωμάτιο με τους παλλόμενους τοίχους. Στην αρχή δεν μπορούσα να συνηθίσω τη μοναξιά -- τώρα πια δεν με ενοχλεί.
Σκέφτομαι να πάρω ένα μαύρο σπρέι και να γράψω στους τοίχους κάτι έξυπνο, με παλμό και λακωνικό που να λέει πάνω κάτω πως κουράστηκα με τις αποκωδικοποιήσεις και τις ερμηνείες. Πως βαρέθηκα με τον αυτοσκοπό της διαπίστωσης των ενώσεων και την ίδια την ματαιότητα. Πως θέλω να μιλάς. Να μου μιλάς ξεκάθαρα και απευθείας, χωρίς υπονοούμενα, έντεχνα κείμενα ή στίχους. Πως ναι, είναι όμορφα όλα αυτά και μας βοηθάνε να κάνουμε και λίγη τέχνη, αλλά η τέχνη ως τέχνη είναι για τον πούτσο -- και πιθανότατα και εμείς, για τον πούτσο είμαστε. Πως δεν μπορώ να σταματήσω να αναρωτιέμαι αν τα έχω όλα τελικά ή αν τελικά δεν έχω τίποτα. Πως οι υπερβατικές μας ενώσεις δεν μοιάζουν με ο,τιδήποτε άλλο και δεν μπορούν να σταματήσουν να με ξεπερνούν. Πως που και που με πληγώνεις και μισώ όταν συμβαίνει αυτό. Πως μου θυμίζεις όλα όσα θέλω και δεν έχω. Πως με κάνεις ακόμα να νιώθω.
 Όσο δεν μου'ρχεται όμως η ατάκα που να μου αρέσει και να ειναι η καταλληλότερη, τόσο απορρίπτω την ιδέα του graffiti.
Προτιμώ αυτό το δωμάτιο της πραγματικότητάς μου να μείνει καθαρό τελικά τώρα -- κάνει ωραία αντίθεση με την υπόλοιπη πραγματικότητα έτσι.
Δεν ξέρω...

Χορεύω σαν δίχρονο κοριτσάκι με το μπιτ της στιγμής.

Τα κείμενά μου χάνουν την μουσικότητά τους και δεν ξέρω καν πως ακριβώς μπορεί να παιχτεί το παιχνίδι ώστε η πραγματικότητά μας να μην μοιάζει ως "αμοιβαίο αυνανισμό με σαδομαζοχιστικά στοιχεία".
Δεν μπορούμε να βάλουμε εδώ οδηγίες -- οι οδηγίες προϋποθέτουν απουσία συναισθημάτων.
Τα συναισθήματα είναι αυτά που δυσκολεύουν τα πράγματα, και αυτό το δύσκολο όταν ξεπεραστεί είναι που κάνει τις πραγματικότητες να φτάνουν στο "ιδανικό".
Στο παραμυθένιο. Στο μαγικό.

Φτάνουν όμως όντως ποτέ;

Δεν έχω ιδέα.



9.12.14

realshionships


Πραγματικότητα.
Πραγματικότητα...
"Πραγματικότητα"

τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Βρίσκεσαι μόνος σε ένα δωμάτιο. Τοίχος δεξιά. Τοίχος αριστερά. Έπιπλα. Αντικείμενα. Μπιχλιμπίδια. Υφάσματα. Ηλεκτρικές συσκευές. Ρεύμα.

τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Είσαι ξαπλωμένος στο πάτωμα, στον καναπέ, στο κρεββάτι.
Κλείνεις τα μάτια και χορεύεις μέσα στο κεφάλι σου. Σκοτάδι, λέξεις, σκέψεις, εικόνες που χάνονται η μία μέσα στην άλλη, χρώματα, πάτερνς.
Αναπνοή. Αναπνοή. Αναπνοή. Αισθήσεις. Αίσθηση.

τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Αυτό.

τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Αυτό είσαι.

τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Αυτό το αδιάκοπο, το αέναο, το ανεπαίσθητο, το ζωοδόχο, το μαγικό "τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ".

Αυτό είναι και θα είναι η πραγματικότητά σου. Μέχρι και το τελευταίο "τουκ", πριν η καρδιά σωπάσει.



τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ


Η πραγματικότητα δεν προσδιορίζεται από τις συντεταγμένες, τα χρώματα, τα σχήματα, την ύλη.

Άνοιξε τα μάτια, κοίταξε γύρω σου και φαντάσου τα πάντα να παρασύρονται από εκείνο το παχύ και πανύψηλο, το μεγαλειώδες κύμα που πρωταγωνιστεί στα όνειρα των Αυστραλιανών σέρφερς.

Τα σπίτια γκρεμίζονται, τα αντικείμενα σπάνε, τα υφάσματα καίγονται, οι οθόνες σβήνουν, το ρεύμα σταματά να ρέει.
Ανά πάσα στιγμή.
Ανά πάσα στιγμή μπορούν τα πάντα να χαθούν.
Ανά πάσα στιγμή, μπορεί η "πραγματικότητα" να αλλάξει, να γυρίσει τούμπα, να μοιάσει αγνώριστη και ξένη.

*Τζζζζζζζζζζτ*

τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Άνοιξε τα μάτια και κοίταξε μέσα τους. Αντίκρισε το τώρα σου κατάματα. Η εικόνα αυτή είναι οικεία.
Παρελθόν, μέλλον. Μνήμη, όνειρα. Όσες φορές κι αν η εικόνα αλλάξει, πάντα την αίσθηση του οικείου θα'χει. Πάντοτε, θα βλέπεις τον εαυτό σου εκεί μέσα.
Το συνονθύλευμα των εικόνων, οι ανεπαίσθητες εναλλαγές τους, η μεγαλύτερη εικόνα, ακόμα κι αν μοιάζει αφόρητα υπερ-ρεαλιστική, πάντοτε θα είναι εσύ.

τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Καρδιοχτύπια.
Ενώσεις.
Ενέργειες, ματιές, αγγίγματα, χαμόγελα, λόγια, λέξεις.

Αν δεν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι, η μοναχική πραγματικότητά μας θα ήταν άνοστη.

Δεν σου ανήκει κανείς, δεν ανήκεις σε κανέναν. Όμως να, ίσως και να έχουμε ανάγκη τους άλλους ώστε το "τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ" να έχει νόημα.

Ζωές. Ζωές παράλληλες, ζωές που τέμνονται. Ζωές ως κρίκοι μιας αέρινης αλυσίδας. Ζωές που ακουμπούν και ηλεκτρίζονται, απωθούνται ή ενώνονται. Καρδιοχτύπια που συγχρονίζονται.

Είμαστε διαφορετικοί, αλλά μπορούμε, έστω και για ανοιγόκλεισμα του ματιού του χρόνου, να γίνουμε ένα.

Αλήθεια μπορούμε.




Κι αν είναι τόσο δύσκολο το να καταφέρουμε να καταλάβουμε εμείς τι έχουμε μέσα στο κεφάλι μας, τι θέλουμε, τι νιώθουμε, φαντάσου πόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε τι θέλουν, τι νιώθουν, τι έχουν μέσα στο κεφάλι τους οι άλλοι.

Ακόμα κι αν διαβάζουμε ανάμεσα στις γραμμές, το κενό είναι αβυσσαλέα τεράστιο και το να γλιστρήσουμε μέσα του ανήκει πάντοτε στην πλειοψηφία των πιθανοτήτων.

Το τέρας του Εγώ έχει σκοτωθεί σε προηγούμενη μάχη και τώρα πια καταφέραμε να είμαστε κανείς. Καταφέραμε κάπου κάπου να κυριολεκτούμε και να βάζουμε τον εαυτό μας επάνω στις γραμμές και όχι ανάμεσά τους.

Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, ξαναέρχονται και μπορεί όμως να ξαναφύγουν.

Σε νοιάζει τελικά;



Κατανόηση, ενδιαφέρον, φροντίδα, τρυφερότητα, αγάπη.

Πράξεις.

Έκφραση.



τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ


[σιωπή]


τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ








































ξημέρωσε...

















έλα



30.11.14

γουατεβερ

"Να μωρέ, εδώ, τρέξιμο πολύ. Εσύ πες πως τα πας..."

Μια πρόταση με ένα ζεστό χαμόγελο να τη συνοδεύει και ένα χειμαρρώδες κοκτέιλ λέξεων, αισθημάτων και ηλεκτρισμού γεμίζει, παραγεμίζει και ξεχειλίζει τα ποτήρια του καφέστοχέρι, τα χρωματιστά φλυτζάνια, τα μεγάλα ποτήρια βαρελίσιας μπύρας, τα μπουκάλια της βεργίνας, τα φαντεζί κολονάτα ποτηριά του κρασιού ή του κονιάκ, τα λιτα και απέριττα κρασοπότηρα ταβέρνας, τα σφηνάκια.

Ώπα, κάτσε. Περίμενε λίγο. Bρισκόμουν στην απομόνωση και τώρα που επέστρεψα έχω μερικές απορίες:
Σε ποιο απύθμενο λάκκο ήταν θαμμένες όλες αυτές οι λέξεις τόσο καιρό; -- ή μήπως δεν επικοινωνούμε πια μονάχα με λέξεις;
Που ήταν κρυμμένα τόσα παράπονα, τόσα προβλήματα, τόσες χαοτικές σκέψεις; -- ή μήπως και τώρα είναι κρυμμένα, για τους πολλούς και απλά πιστεύεις -ή, έστω, ελπίζεις- πως κάποιοι λίγοι μπορούν όντως να σε καταλάβουν;
Πάντοτε κολυμπούσαμε τόσο βαθιά στην ματαιότητα; --  ή μήπως είναι κι αυτό ένα επιφανειακό, ανούσιο "σημείο των καιρών" μας; 
Έχει κανείς ιδέα πότε άρχισαν οι εξ επαφής πυροβολισμοί στην μοναξιά και την απομόνωση; -- ή άρχισες να θες να μοιράζεσαι και να εξωτερικεύεις τα μέσα σου, πριν εκείνα σε κατασπαράξουν όπως γινόταν μέχρι τώρα με μαθηματική ακρίβεια;

"Δεν ξέρω ρε συ... Πάρ'το αλλιώς και χαμογέλασε στο τέλος. Σίγουρα όμως, δεν με κουράζεις και καλά κάνεις και μιλάς και μοιράζεσαι και επικοινωνείς -- δεν είσαι μόνος σου και όλοι άνθρωποι είμαστε -- θα εκπλαγείς για το πόσα μυαλά υπερφορτίζονται από τις ίδιες με τις δικές σου σκέψεις. Δεν θα πεθάνουμε εμείς. Δεν θα παραιτηθούμε εμείς. Κυρίως επειδή έχουμε ο ένας τον άλλον. Επειδή δεν ντρεπόμαστε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Επειδή είμαστε αληθινοί. 
Πάρε μια βαθιά ανάσα και βούτα μέσα στην φωτιά. Στην αρχή κάτι θα χάσεις, αλλά στο τέλος αυτό που θα έχεις κερδίσει θα σε αποζημιώσει. Μπορώ να έχω άλλη μια μπύρα, παρακαλώ;"

Και ο μπαμπάς της έφυγε από το σπίτι γιατί δεν άντεχε άλλο. Και εκείνος χώρισε και τώρα πονάει παρόλο που δεν ήθελε ποτέ να είναι αυτός που θα πονέσει. Και εκείνη δεν έχει πάπλωμα να σκεπαστεί και είναι πλέον Δεκέμβρης. Και η δουλειά του δεν πάει καθόλου καλά. Και στα 60 της της υπολείπονται 200 ένσημα για τη σύνταξη και δεν έχει κανέναν να της τα περάσει. Και τα χρήματα που κερδίζει εκείνος, δεν είναι αρκετά -- για κανέναν δεν είναι αρκετά. Και η σχέση της περνάει κρίση και στα 23 της νομίζει πως δεν είναι επιθυμητή. Και εκείνος είναι γεμάτος ανασφάλειες. Και εκείνη νομίζει πως φταίει για όλα. Και εκείνος είναι τόσο μπερδεμένος και δεν έχει ιδέα για το τι του γίνεται, γι'αυτό θα πάει για ψυχανάλυση. Και εκείνη δεν έχει δουλειά. Και εκείνος δεν έχει σπίτι. Και, και, και... ΣΤΟΠ.

Ξέρω πως θες να τα πεις όλα αυτά για να ξεσπάσεις, αλλά δεν έχω ιδέα γιατί τα λες σε μένα. Υποθέσεις μόνο μπορώ να κάνω: ίσως θες μια καθαρή ματιά, ίσως έχεις την εντύπωση πως όχι μόνο μπορώ να σε ακούσω αλλά και να σε καταλάβω ή ίσως βλέπεις στο πρόσωπό μου μια νίκη σε αυτό που προσπαθείς εσύ *τώρα* να νικήσεις.
Λυπάμαι.
Μπορώ να ακούσω, μπορώ να καταλάβω, αλλά δεν μπορώ να βοηθήσω περισσότερο. Ακόμα κι αν ξέρω "κάτι παραπάνω", αν βλέπω τη συνέχεια που, για να είμαι ειλικρινής, κάπως αχνοφαίνεται, δεν θέλω να σου το χαλάσω -- την ίδια συμπεριφορά είχαν κάποιοι, κάποτε, σε εμένα και τώρα μπορώ να το κατανοήσω.
Η εμπειρία δεν μεταδίδεται και το ταξίδι είναι απόλυτα μοναχικό και σκληρό. Μπορώ να σε πάρω μια αγκαλιά -- πραγματική ή νοητή. Μπορώ να σου δώσω κουράγιο, να σε βοηθήσω ίσως πρακτικά σε κάποια πράγματα και σίγουρα να σε παροτρύνω να αφήσεις πίσω σου τον οποιονδήποτε φόβο και να τολμήσεις. Το βίωμα όμως πρέπει να το... ζήσεις.
Ο καθένας έχει έναν δικό του δρόμο να χαράξει και να διανύσει μέχρι τέλους. Μπορεί οι πορείες να μοιάζουν στην ουσία τους, στην βάση τους, όμως οι μάχες που έχουν ως έπαθλο την Αρμονία και την Ισορροπία γίνονται αποκλειστικά σώμα με σώμα με τα τέρατά μας και δεν χωρούν άλλοι μέσα σε αυτές. Για το μόνο που μπορώ να σε διαβεβαιώσω είναι πως στο τέλος θα έχεις πεθάνει και θα έχει ξαναγεννηθεί, ίσως και περισσότερο από μία φορές -- έτσι πάει, γενικά. Εξέλιξη και αλλαγή, ακόμα κι αν είσαι από εκείνους που απεχθάνονται και αποφεύγουν τις αλλαγές.

"Τι να σου πω τώρα για εμένα...ναι, είμαι όντως καλά. Πέρασα πολύ δύσκολα, υπήρξαν άπειρες καταρρεύσεις που η τραγικότητά τους αυξανόταν με γεωμετρική πρόοδο, αλλά βουαλά! Επέζησα ρε! Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς από τη στιγμή που αποφάσισα να παλέψω πραγματικά" απαντάω στην προδιαγεγραμμένη ερώτησή σου.
Είτε απο δίψα για παραμύθια, είτε από τακτ, θα ρωτήσεις λεπτομέρειες και εγώ συναισθηματικά πλέον νεκρή και μέσα σε χαχανητά και θαυμαστικά. θα σου χαρίσω μια, διαφορετική κάθε φορά αλλά χιλιοειπωμένη όπως και να'χει, ιστορία:
"ε, να... ήταν εικοσιτρείς αυγούστου όπου κατέρρευσα στην κουζίνα. Εκείνη την ημέρα δούλευα απο το πρωί, στις εφτά. Μέχρι το απόγευμα έβγαινα κάθε τόσο, για περίπου ένα δεκάλεπτο, ξέσπαγα σε λυγμούς και μετά ξαναγυρνούσα πίσω. Ότι να'ναι γενικά! Αφού λοιπόν είχα ζήσει όλη μέρα την απόλυτη φρίκη εγκεφαλικά, ψυχολογικά αλλά και σωματικά -και αν και δεν επηρέαζα και ήμουν διακριτική με τους υπόλοιπους, εκείνοι ταυτόχρονα έδειχναν και μια πρωτοφανή κατανόηση, γιατί στην Άγονη Γραμμή, γνώριζαν τον λόγο της κατάρρευσής μου- το βράδυ όλα έγιναν πολύ χειρότερα! 
Μου ζήτησαν να φτιάξω μια σαλάτα. Την φτιάχνω. Την επιστρέφουν πίσω. Μου λένε πως η σαλάτα ήταν χωρίς κρεμμύδι. Εγώ απλά κλαίω γοερά μπροστά σε όλους. Δεν παραιτούμαι. Προσπαθώ να φτιάξω εκ νέου σαλάτα. Παίρνω τη ντομάτα να την κόψω. Χωρίς να το καταλάβω, την σφίγγω με τόση δύναμη που σχεδόν πολτοποιείται! Η αφεντικίνα βγαίνει έξω, φωνάζοντας βοήθεια. Εγώ συνεχίζω. Έρχονται και με τραβάνε την ώρα που ψιλοκόβω το αγγούρι, αλλά δεν φεύγω. Κλαίω. Οι φακοί επαφής πέφτουν στο πιάτο. Μπαίνει η άλλη η υπεύθυνη μέσα και στριγκλίζει να με πάρουν απο εκεί. Τελικά φεύγω μόνη μου. Πηγαίνω στο σπίτι όπου μέναμε όλοι μαζί και συναντώ τον Μπάι. Αρχίζω να ουρλιάζω για το νόημα. Τον ρωτάω επανειλλημένα ποιο είναι το νόημα και γιατί στην τελική τα κάνουμε όλα αυτά. Εκείνος μου απαντάει πως δεν μου μιλάει γιατί δεν θα έπρεπε να είμαι εκεί, αλλά επάνω, στην κουζίνα και να δουλεύω, όχι να λέω τέτοια πράγματα.  Στο τέλος, με πήρε ο ύπνος στον καναπέ, η κουζίνα έκλεισε 5 ώρες νωρίτερα και κάποιος διακοπάνθρωπος έφαγε τους φακούς μου με σάλτσα μπαλσάμικο και φλέικς παρμεζάνας! Αλλά όλα αυτά πέρασαν. Άντε, στην υγειά μας!"
Και τα ποτήρια ξεχειλίζουν και οι ιστορίες με χαμογελαστή αφήγηση δεν μοιάζουν τραγικές και οι τραγικές ιστορίες ανεξαρτήτως ύφους κάνουν τους άλλους να σκέφτονται πως οι ζωές τους δεν είναι και τόσο χάλια τελικά και οι χιλιοειπωμένες ιστορίες ξορκίζονται και κάθε φορά που μοιράζονται χάνουν λίγο από το φορτίο τους μέχρι να αποκτήσουν πουπουλένιο βάρος. Ξέρω σου λέω.

 Ήρθε ο καιρός των πράξεων, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα τσουγκρίζουμε για πάντα ποτήρια διάφορων σχημάτων και μεγεθών, ακόμα κι αν που και που μας λείπουν οι επίπεδες λέξεις μας. Είναι η εποχή που η ανθρωπιά βγαίνει από την κρυψώνα της και παίρνει τη μορφή αστρικής καταιγίδας -- και αυτό το έχουμε περισσότερο ανάγκη.
Νομίζω πως το βίωσα πολύ νωρίς και άγαρμπα, νιώθω πως έπιασα απροετοίμαστους τους γύρω μου αλλά μπορώ να δώσω πίσω όλα τα μεγάλα και τα σπουδαία που πήρα όταν τα είχα ανάγκη, σε εκείνους που τώρα έχουν ανάγκη.

Δεν θέλω άλλη φιλοσοφία. Άλλες συζητήσεις για το τι, το πως, το γκρι.
Δεν θέλω, γιατί δεν θέλω να πω κάτι περισσότερο.
Δεν θέλω, γιατί, για να πω την αλήθεια, τις αντοχές σου δεν τις γνωρίζω.
Από τότε που με θυμάμαι έψαχνα την ουσία των πραγμάτων, την βάση τους, τους συνδετικούς τους κρίκους και τώρα πια, στην ουσία τους, στην βάση τους, όλα μοιάζουν υπερβολικά ίδια και ο παρανομαστής είναι εκνευριστικά κοινός -- όλα τα έργα είναι σχεδόν ίδια, πια. Ηθοποιοί που κάθε φορά κάποιον άλλο σου θυμίζουν και πανομοιότυπα σενάρια με φινάλε που δεν κρύβουν καμία ανατροπή. Δυστυχώς.
Φοβάμαι μήπως φτάσεις στο ίδιο συμπέρασμα με εμένα. Φοβάμαι μήπως χάσεις τον ενθουσιασμό σου και το κάθε τι "καινούριο" και εσύ. Αγνοώ συγκεκριμένες σου λέξεις, αλλάζω θέμα συζήτησης, κάνω πως δεν καταλαβαίνω και εθελοτυφλώ σε συμπεριφορές σου γιατί ίσως σε αγαπώ περισσότερο απ'όσο νομίζεις.
Βλέπω ότι δεν έχεις φτάσει σε εκείνο το σταυροδρόμι της διαδρομής και χαίρομαι γι'αυτό. Ανακουφίζομαι.
Η ελπίδα του να κατανοήσει κάποιος εμένα, προ πολλού πετάχτηκε και πνίγηκε στον πιο απότομο γκρεμό -- και... είμαι ΟΚ με αυτό. Γουατέβερ.

Προχθές ήταν μια κουραστική μέρα αλλά και δύσκολη. Δύσκολη, γιατί -εκτός των άλλων- αρνούμαι να παίξω μουσική σκοτεινή και καταθλιπτική, παρόλο που κάποιοι επιμένουν πως "αυτό θέλει ο κόσμος". Μπορεί αυτό να θέλει ο κόσμος τώρα, αλλά εγώ δεν θέλω. Θέλω φως, θέλω χαρά, θέλω χορό πάνω στο παρκέ της αισιοδοξίας.
Φτάνει τόσο με τις καταθλίψεις.
Και μερικά ζευγάρια σηκώθηκαν από τις ντιζαινάτες καρέκλες τους και χόρεψαν το "I can't take my eyes off you" κι οι πιο ντροπαλοί κουνιόταν καθιστοί σύμφωνα με το ρυθμό και οι υπόλοιποι χαμογελούσαν και εγώ ένιωσα έναν κεραυνό χρυσόσκονης να χτυπά τον εγκέφαλό μου και ένα ζεστό κύμα να κατακλύζει το είναι μου. Ικανοποίηση.
Όχι άλλο σκοτάδι μωρέ.
Μετά την δουλειά, το "άι νιιιντ γιου μπέεειμπι" που ξεγλιστρούσε απο τα χείλη μου έκανε την κρούστα σιωπής των άδειων δρόμων της πόλης να ραγίζει. Φτάνοντας στο σπίτι η μυρωδιά του καινούριου μου χάρισε ένα γλυκόπικρο χαμόγελο και κοιμήθηκα αγκαλιάζοντας την απουσία σου. Δεν έχεις ιδέα -- ξέρω.

Τα τείχη έχουν μεταφερθεί λίγο πιο εκεί, αλλά (μάντεψε!) υπάρχουν και ίσως να είναι και υψηλότερα από ποτέ -- κι αυτό είναι ίσως που σε ξεγελά και σε κάνει να πιστεύεις πως η άγονη γραμμή με "μαλάκωσε".
Αν μετανιώνω για κάτι από όλη αυτή τη, κατά κάποιους περίεργη, διαδρομή είναι που, σε κάποιο πραγματικό ή νοητό τσούγκρισμα ποτηριών, σου επέτρεψα να κρυφοκοιτάξεις ανάμεσα απο αυτά τα τείχη, πίσω από τις άμυνες.

Είμαι όντως καλά, αλλά να... το ταξίδι είναι στη βάση του υπερβολικά μοναχικό και σκληρό, ξέρεις...


24.10.14

" "



Ο Χρόνος δεν σταματάει.
Ο-Χρό-νος-δε-ν-στα-μα-τά-ει
Ο.χ.ρ.ό.ν.ο.ς.δ.ε.ν.σ.τ.α.μ.α.τ.ά.ε.ι.. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που έτρεχε. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που είχε βελούδινες λέξεις. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που ήταν ο πιο έξυπνος και μας κορόιδεψε όλους. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που αντίκριζε τον κόσμο κατάματα. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που ήταν πλημμυρισμένος απο στοργή. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που ήταν θλιμμένος. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που έψαχνε για απαντήσεις. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που είχε απαντήσεις.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που πίστευε πως όλα είναι μουσική.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που δεν ένιωθε τίποτα. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που ένιωθε.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που ήξερε να αγαπάει. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που ζούσε μέσα στο κεφάλι του. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που ήταν σίγουρος.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που εξέπληξε τους πάντες.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που νόμιζε πως η ζωή του ήταν ταινία. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που ξεχνούσε.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που θυμόταν. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που δεν φοβόταν.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που η καρδιά του χαμογελούσε.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που ήταν μονίμως διψασμένος. 
Γνώρισα έναν άνθρωπο που πάντοτε ήταν.
Γνώρισα έναν άνθρωπο που μου έμοιαζε.
Ο χρόνος δεν μπορεί να σταματήσει. Δεν μπορεί.
Φόκους.
Λέξεις που μιλούν για λέξεις. Εικονικές πραγματικότητες. Εναλλαγή εικόνων. Λαβύρινθοι. Αερόστατα. Ήχοι. Γυάλινες σκέψεις. Γενικεύσεις. Κυριολεξίες και αλληγορίες. Ετυμολογία. Ομορφιά. Ωραίο. Αγάπη. Κενό. Πάθος. Κατανόηση. Τρυφερότητα. Έγνοια. Πουπουλένια συναισθήματα. Πράξεις. Χώμα. Πραγματικότητα. Ζωή. Κομμάτια του παζλ ενωμένα. Τουβλάκια του σκραμπλ στοιχισμένα. Νόημα. Λέξεις. Σημεία στίξης. Τελεία.
Ποιο είναι το Νόημα;
Που είναι το Νόημα;
ΦΟΚΟΥΣ.
1/2/3 πάμε!
Μέσα στα ίδια παπούτσια, στην ίδια βαλίτσα, στο ίδιο βάθος των λέξεων, στα ίδια "ανάμεσα στις γραμμές", στο ίδιο δεν "λέμε το ίδιο", στους ίδιους γαλαξίες, στα ανταποδοτικά χαμόγελα, στα αμοιβαία αγγίγματα, στο ίδιο "τυχαίο", στο αυτονόητα αυτονόητο, στα αστέρια που καθρεφτίζονται στα βλέμματα. Στο "όλα" του "τίποτα". Στο κενό ανάμεσα στα δύο εισαγωγικά.
"   ". 
φόκους...
Βράχος. Απόσταση. Σταχτένιες ανάσες. Άδειες παλάμες. Παγωμένη σπονδυλική στήλη. Κοσμογονική σιωπή. Αμφισβήτηση. Διαμαντένιο δάκρυ. "Καληνύχτες" χωρίς παραλήπτη. Γιορτή χωρίς καλεσμένους. Το "πουθενά" στο "που". Σφιγμένα δόντια. Απογοήτευση. Βιασμένες ελπίδες. Συνειδητοποίηση. Μεταλλική Γεύση. Πύρινη αναπνοή. Αχάιδευτα μαλλιά. Φάρος. 
Μοναξιά.
Πάρε με αγκαλιά. Να είσαι προσεκτικός, σε παρακαλώ.
Φόκους.
Οι λέξεις είναι περισσότερο μεγαλοπρεπείς και ρηχές μέσα στις προτάσεις. Αλυσιδωτές δράσεις και αντιδράσεις με προδιαγεγραμμένο τέλος οριοθετούν μονοπάτια και φτιάχνουν πορείες. Προσπαθούμε να καταλάβουμε και στη μηδενιστική και ολοκληρωτική οπτική, ίσως που και που και να καταλαβαίνουμε. Οι καθημερινές μας μάχες, φέρνουν υπερηρωικές ψευδαισθήσεις και μας κάνουν να ξεχνάμε την ανθρώπινη υπόστασή μας. Ντρεπόμαστε για το μέγεθος που έχουν οι ανάγκες μας, αδυνατούμε να ξεστομίσουμε τα "θέλω" μας, φοβόμαστε για το φως που θα λούσει τις αδυναμίες μας και πιστεύουμε πως είμαστε ανίκανοι και ανάξιοι για το "όλα". `Αναρίθμητα καταρρέοντα όνειρα έχτισαν την πυραμίδα της ενοχοποίησής τους και κλειδώθηκαν μέσα, ενώ χαράδρες πληγών έγιναν η αφορμή για να μπούμε με πρόφαση το "καλού ή κακού" σε αλεξίσφαιρες γυάλες. Η μνήμη σκοτώνει τα νεογέννητα καινούρια, εκτελεί την έξαψη και τον ενθουσιασμό κάθε ασήμαντης ανακάλυψης της καθημερινότητας και δημιουργεί "πρέπει", "μη", "όχι πάλι", ρουτίνες, αδιέξοδα, ρομπότ. Φτάνει. Φτάνουμε.
Βγες έξω για να αναπνεύσουμε.
Όταν χορτάσουμε να βλέπουμε το ίδιο έργο, δειλά δειλά θα καταλάβουμε πως ήρθε η ώρα να πάμε στην "πρώτη προβολή" του πλησιέστερου κινηματογράφου. Κι όταν η μυρωδιά του ποπ κορν αρχίσει να μας αναγουλιάζει και η οθόνη να μας φαίνεται πολύ δυσδιάστατη, θα αποφασίσουμε να ανοίξουμε τα μάτια μας.
Τότε ίσως και να έρθουμε αντιμέτωποι με το Νόημα -- να ανταλλάξουμε μαζί του χαμόγελα και να του κλείσουμε το μάτι βλέποντάς το να συνεχίζει την πορεία του.
Ο Χρόνος δεν σταματάει.
"Χρόνος".
"Αιωνιότητα".
"τίποτα"
"κενό".

"    "

17.4.13

Silence



We rise in silence                               breathe in silence              cry in silence
                                   walk in silence
             learn in silence
                                   dance in silence
                 laugh in silence
                                   dream in silence.







We scream in silence                                    live in silence              love in silence
                                   hate in silence
             ache in silence
                                   stale in silence
                 pray in silence
                                   die in silence. 




20.7.11

Silent Silence.

*
No alarms and no surprises
Silent silence
* 


 *
Let me out of here
 *

18.6.11

kiss me


καιξεκόλλαμετοχαζορομαντικογουτσουγουτσουσιχαμαεμετοςγαμωτοσου

7.2.11

τίποτα το σημαντικό

Το να φιμώνεις τον εαυτό σου είναι πταίσμα απ'ότι το να τον τιμωρείς, να τον περιορίζεις και να τον ξεχνάς.

Αυτό το ποστ δεν είναι κάτι το σημαντικο (όχι δηλαδή πως τα άλλα ήταν)

Γράφω για να μην ξεχάσω: 
Ανακάλυψε τι είναι αυτό που δίνει χρώμα, σπίθα, λάμψη στη ζωή σου και κυνήγησέ το μέχρι εκεί που αντέχεις.



Και νιώθω σχεδόν ηλίθια. Με την καλή έννοια.

8.1.11

People are Strange...



...και δε σταματούν να σε εκπλήσσουν καθημερινά.

Όχι, δεν είμαι ευτυχισμένη, αλλά είμαι ευτυχισμένη που ενδιαφέρθηκες να μάθεις το πως είμαι! ;)

7.12.10

Παπαντόπ



Απο αυτές τις μέρες, μετά την ανελέητη Σιδηροπουλειάδα, αυτό ήταν που έμεινε εν τέλει καρφωμένο στον εγκέφαλο...

"Κι εκείνος που σωπαίνει θα χαθεί"

ριπιτ.

26.9.10

*G slaps everyone around with a large trout

Ξεκίνησα την Wonderland στο Fridge, επειδή μου αρέσει η μουσική. Ακούω μουσική, γράφω για μουσική, ασχολούμαι με μουσική απο τότε που με θυμάμαι, ακόμα και όταν δεν το θέλω. Ακόμα και όταν λέω ότι "αυτό το καιρό δε θέλω να ακούσω μουσική".

Συνήθως το παιχνίδι δεν ήταν interactive. Όταν άκουγα μουσική στο σπίτι μου κανείς δε μου έλεγε μην ακούς αυτό, άκου το άλλο. Όταν έκανα ραδιόφωνο, κανείς δε με κατεύθυνε στο τι θα παίξω -και χαίρομαι πολύ γι'αυτό-. Όταν έγραφα σε περιοδικό, γούσταρα να κράζω τα μουσικά δρώμενα και το έκανα. Πάντα με άφηναν στο γήπεδο μόνη μου με μια μπάλα και έκανα παιχνίδι.

Παρόλο που η γνωστή συνταγή ήταν πετυχημένη, στο τέλος βαρέθηκα. Όταν ξεκινήσαμε το fridge, αποφάσισα να κάνω παιχνίδι και με άλλους.

Απο τη μια η λογική είναι απλή:
Δεν ασχολούμαι καν με κάτι που δεν μου αρέσει εμένα (δηλαδή με όποιο δίσκο που η δεύτερη ακρόασή του είναι απλά βασανιστήριο, δεν αντέχεται). Δεν έχει νόημα να το κάνω, υπάρχουν ένα σωρό αξιόλογοι άνθρωποι για να κρίνουν αυτούς τους δίσκους που δεν θα παρουσιάσω εγώ.
Ασχολούμαι μόνο με ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ μου αρέσει και ξεπερνάει το προσωπικό μου όριο της μετριότητας έστω και μόνο ένα κλικ παραπάνω.

Αυτό λοιπόν που πραγματικά μου αρέσει θέλω να το παρουσιάσω όπως "πρέπει".
Όπως όταν εμένα με ενδιαφέρει ένας δίσκος πχ απο ένα συγκρότημα που δεν γνωρίζω:
Ψάχνω λεπτομέρειες, πληροφορίες, ιστορίες πίσω απο τον δίσκο και το συγκρότημα ακούω τα τραγούδια πενήντα φορές, χαζεύω το artwork, τους συνεργάτες τους κτλ.

Αυτή ήταν η αφετηρία μου. Μια παρουσίαση να είναι τόσο ολοκληρωμένη όσο θα ήθελα να την δω εγώ όταν έψαχνα για εκείνο το συγκεκριμένο δίσκο, χωρίς να περνάω ώωωρες στο google προσπαθώντας να διακρίνω τις ανασάφειες και τις ανακρίβειες, τις κακοπροαίρετες κριτικές και τις "πληρωμένες" παρουσιάσεις.
Γι αυτό το λόγο για κάθε άρθρο ξοδεύω ατελείωτες ώρες και ανεβάζω ακόμα και τα τραγούδια στο youtube στις περιπτώσεις που δεν υπάρχουν αλλού. Όταν παρουσιάζεις κάτι, πρέπει τα στοιχεία που δίνεις να είναι τόσο πλήρη, ώστε και αυτός που ακούει για πρώτη φορά μουσική στην ζωή του, να μπορεί να σχηματίσει την δικιά του άποψη.Πες το παλαβομάρα, πες το τελειομανία, δε ξέρω.
Χαίρομαι πάντως που ήδη βλέπω κάποιους να αντιγράφουν αυτή τη φόρμουλα -και δε το λέω ειρωνικά-.
Τι καλύτερο λοιπόν στο για να σχηματίσει κάποιος τη δική του άποψη, το να κερδίσει το αυθεντικό δισκάκι?

Έτσι ήρθε η ιδέα και κάπως έτσι άρχισε το τρέξιμο (και η σημερινή γκρίνια) και το παιχνίδι να  μην είναι μόνο στα δικά μου χέρια .

Μια που δεν είχα καμία σχέση με τη "μουσική βιομηχανία"και δεν γνώριζα τίποτα περισσότερο απο το να βάζω ένα δίσκο στον player μου και να τον ακούω, λειτούργησα με την εξής λογική:

Βρίσκεις το συγκρότημα, ζητάς δισκάκι, σου δίνουν δισκάκι, το δίνεις σε αυτό που κέρδισε.

Αυτό γίνεται και στην πραγματικότητα. Όχι όμως πάντα.
Μια που για να είμαστε και ειλικρινείς,η σκηνή αυτή δεν είναι αυτή που έχει τα "περισσότερα χρήματα" και δεν έχει την προβολή που έχουν άλλα είδη μουσικής, οι περισσότεροι που λαμβάνουν το εμαιλ "θέλω να σου κάνω παρουσίαση, θέλω cd, ουγκ" χαίρονται, είναι εξυπηρετικοί, βοηθώντας με όπως μπορούν και σε ότι τους ζητήσω.

ΑΛΛΑ πάντα υπάρχουν κι αυτοί, που ενώ δεν είναι σε πλεονεκτηκότερη θέση με τους προαναφερθέντες, ενώ θα συμφωνήσουν μεν, θα μου ψήσουν το ψάρι στα χείλη δε.
Μιλάνε απότομα, φέρονται περίεργα,το ευχαριστώ λείπει απο το λεξιλόγιό τους, και νομίζουν ότι κάνουν κάποιου είδους χάρη. Τους μιλάς και όταν καταδέχονται να σου απαντήσουν, πιστεύουν ότι πρέπει να νιώσεις ευγνωμοσύνη.

ΤΣΑΠΡΡΡ που λένε και στο χωριό μου. Ποιοί νομίζετε πως είστε? Αν αυτό είναι το δημοσιοσχετίστικο σας, να το βάλετε εκεί που ξέρετε και χωρίς να θέλω να σας πικράνω, οι ροκ σταρ πέθαναν, δεν υπάρχουν πια.


Πέρα απο την παραπάνω διαδικασία,υπάρχουν και οι περιπτώσεις που οι εταιρείες δεν δίνουν άλμπουμ στα συγκροτήματα (?!),κι έτσι αναγκάζομαι να επικοινωνήσω με αυτές. Το 80% είναι φιλικότατοι και . Στέλνουν και το cd με κούριερ και όλα καλά.

Το 20 % α) δεν απαντάνε, β) απαντάνε αλλά εξαφανίζονται, γ) είναι για πολύ ξύλο.

Όλοι γκρινιάζουν ότι η μουσική βιομηχανία πάει κατα διαόλου. Ότι στα γραφεία τους βαράνε μύγες και ότι η μια εταιρεία κλείνει πίσω απο την άλλη.
Ποοοοσο δύσκολο είναι να απαντήσεις σε ένα email που είναι τόσο ξεκάθαρο ώστε να μη χρειαστεί να το φιλοσοφήσεις το θέμα?! Φαντάζομαι ότι δεν συμβαίνουν αυτά μόνο στην δικιά μου περίπτωση..

Καλά να πάθετε λοιπόν. Με ειρωνία και υπεροψία, τίποτα δε λειτουργεί. Τουλάχιστον όχι σε αυτή την εποχή. Γιατί παραπονιέστε όλοι όταν εσείς το δημιουργήσατε αυτό; Όταν εσείς οι ίδιοι έχετε βάλει τον εαυτό σας σε αυτή τη θέση;

Ειλικρινά υπάρχουν ώρες που θέλω την μπάλα μου και το γήπεδό μου, για να παίξω και πάλι μόνη μου. Δεν θέλω να γνωρίσω αυτή τη "μουσική βιομηχανία" περισσότερο. Θέλω να επανέλθω στην ρομαντική διάθεση που είχα και πριν για τη μουσική και τους δημιουργούς της.

Όταν τα σκέφτομαι αυτά, δια μαγείας εκείνη τη στιγμή έρχεται email απο κάποιο τραγουδιστή  ή απο κάποιον που κέρδισε ένα δισκάκι και λέει ένα απλό "ευχαριστώ πολύ". Τότε ακριβώς είναι που αλλάζω γνώμη.

Ίσως και να μην αρχίσω να βρίζω τους πάντες σήμερα.
Ουφ, ξαλάφρωσα τώρα.

16.7.10

Καλοκαίρι



καλοκαίρι, καλοκαίρι, το'να χτύπαε τ'αλλο χέρι απο την απελπισιά!