Showing posts with label σοβαρέψου τώρα. Show all posts
Showing posts with label σοβαρέψου τώρα. Show all posts

12.5.15

Μ'αγαπάς;



Δεν θέλω να μ'αγαπάς.
Δεν θέλω.
Δεν θέλω να υποκρινόμαστε, να υποδυόμαστε, να είμαστε ενδιαφέροντες και ευχάριστοι μεταξύ μας.
Δεν θέλω ευγένεια.
Δεν θέλω να λέμε ψέμματα ή κοφτερές αλήθειες, να συζητάμε ανούσια ή ουσιώδη θέματα.
Δεν θέλω να με ρωτάς για το πως πέρασα την ημέρα μου ή για το αν μπορώ να διαχειριστώ τη μοναξιά μου.
Δεν θέλω να απορείς για το αν αυτό το μήνα κατάφερα να πληρώσω το νοίκι μου ή αν βρήκα δουλειά.
Δεν θέλω να νοιάζεσαι και να με προσέχεις.
Δεν.
Δεν θέλω να ανησυχείς, να φαντασιώνεσαι, να περιμένεις, να ονειρεύεσαι.
Δεν θέλω να ελπίζεις, να εύχεσαι, να κάνεις σχέδια.
Δεν θέλω να θεωρείς κάτι δεδομένο, να βάζεις ταμπέλες και όρια.
Δεν θέλω ελεγχόμενες καταστάσεις.
Δεν θέλω να με έχεις ανάγκη ή να με χρειάζεσαι.
Δεν θέλω τα απλά μα ούτε και τα πολύπλοκα.
Δεν θέλω να είμαστε διαφορετικοί, μοναδικοί, κανονικοί.
Όχι, δεν θέλω.
Δεν θέλω να προκαλείς συναισθηματικούς (εκ)βιασμούς.
Δεν θέλω πληρωμένες αγκαλιές και μικρές ή μεγάλες υποχωρήσεις.
Δεν θέλω ταχυκαρδίες, θύελλες σκέψεων ή αβάσταχτα φορτία αισθημάτων.
Δεν θέλω να παρατηρείς το πράσινο κουμπάκι της διαθεσιμότητας δίπλα στο όνομά μου.
Δεν θέλω αναστεναγμούς στο τηλέφωνο.
Δεν θέλω να σου λείπω.
Δεν θέλω...
Δεν θέλω να γνωρίζεις ποιο είναι το αγαπημένο μου φαγητό, χρώμα ή στάση στο σεξ.
Δεν θέλω συστάσεις με τους φίλους σου ή να με γνωρίσεις στη μαμά σου.
Δεν θέλω να πιστεύεις πως είμαι καλός άνθρωπος.
Δεν θέλω.
Δεν θέλω να με νιώθεις, να θεωρείς πως συντονιζόμαστε.
Δεν θέλω να αναφέρεσαι σε διαστάσεις και λοιπούς γεωμετρικούς όρους.
Δεν θέλω να με καταλαβαίνεις.
Δεν θέλω...
Δεν θέλω.
Δεν θέλω να σε αποφορτίζω ή να σε φορτίζω.
Δεν θέλω να έχεις της εντύπωση πως μιλάω για σένα στα γραπτά μου.
Δεν θέλω...

Δεν θέλω να μ'αγαπάς, σου λέω.


Θέλω να θες.
Θέλω το θέλω σου να είναι τόσο τρανταχτό, μεγαλειώδες, σίγουρο και συμπαγές που να κάνει τα "δεν θέλω μου" να μοιάζουν απλά γελοία.
Θέλω να μην κωλώνεις απέναντι στην απόσταση, στα προβλήματα, στις λέξεις μου τις ίδιες.
Θέλω...
Θέλω να θες τόσο, που το "θέλω" σου να είναι πηγαία, πρωτόγονη ανάγκη.
Θέλω το φλεγόμενο, εκστατικό και ηδονικό σου θέλω.
Θέλω.

Θέλω να θες, λέω...



14.9.14

Κυνόδοντες

"Χριτς χρατς
Ροκανίζω τον χρόνο και ανοίγω τα λαγούμια μου στην πραγματικότητά σας. 
Χριτς χρατς, χριτς χρατς
Ανθρωπόμορφα γκρίζα ποντίκια ακροβατούν επάνω στις εύθραυστες κλωστές που ενώνουν όλα τα δίπολα του σύμπαντος. Κρατώντας κόκκινες ομπρέλες ισορροπούν, προφυλάσσονται και εγκλωβίζονται στη σκιά τους ή έστω, εναποθέτουν τις ψευδαισθήσεις ασφάλειας και στήριξης στο πιο άχρηστο γκάτζετ της ανθρωπότητας. 
Χριτς χρατς, χριτς χρατς, χριτς χρατς χρουτς"


Τινάζω διακριτικά τα ροκανίδια που άφησαν πάνω στην κόλλα Α4 τα νεογέννητα από το μπλε στυλό γράμματα και με βλέμμα-αλαρμ κοιτάζω ολόγυρά μου.
Έχουν περάσει σαρανταπέντε εκατομμύρια χρόνια και τρεις αιωνιότητες από τη τελευταία φορά που έγραψα κάτι και δεν έχω πια τετράδιο, τοίχο και σάιτ που να χωράει τις λέξεις μου. Έκανα τέχνη την ίδια μου τη ζωή είπε κάποιος όχι όταν διάβασε αυτό που ήθελα να πω, αλλά όταν το ένιωσε μέσα από τις πράξεις.
Ξυπνάω, ξεκαθαρίζω, ξεπερνάω, ξεκουνάω, ξεκινάω και το στόμα γεμίζει με μια στρατιά "ξ" που μεθοδικά λιμάρουν την φυλακή της οδοντοστοιχίας στην προσπάθειά τους να ελευθερωθούν. Κάποια από αυτά χάνουν τον δρόμο, ξεγλιστρούν και φτάνοντας στα δάχτυλα μουρμουρίζουν "γράψε, γράψε λίγο ακόμα" ξεγελώντας τις άκαμπτες καθετότητες του "όχι άλλο πια".

Ρε φίλε, αφού έτσι έχουν τα πράγματα και φτάσαμε μέχρι εδώ, για κυνόδοντες θα ήθελα να γράψω και δεν με νοιάζει για το τι θα ήθελες εσύ-- "φαροφύλακας" είπε κάποιος, κάποτε.

Θα ήθελα να γράψω για τότε που οι ψευδαισθήσεις αγάπης, εμπιστοσύνης και συντροφικότητας έβγαλαν φτερά και πέταξαν προς άγνωστη κατεύθυνση· που το κρύο -το μεσαεξω κρύο-, η πείνα, το μηδέν του υπολοίπου σε ευρώ και ανθρωπιά ήταν περισσότερο πραγματικά ακόμα και από την ίδια την πραγματικότητα· που η ανυπαρξία ελπίδας και το απόλυτο τίποτα οδήγησαν στην πρώτη μεγάλη μάχη και έκαναν τα δόντια να σφίξουν τόσο πολύ, τόσο σφιχτά, τόσο δυνατά για να αντέξει το υπόλοιπο κεφάλι, ώστε ο πρώτος κυνόδοντας *ΚΡΑΚ* να σπάσει.
Τα "απόλυτο τίποτα" και "μηδέν ελπίδα" ήταν οι ανεστραμμένες τους έννοιες μεταμφιεσμένες και έγιναν τα κλειδιά για την επόμενη πίστα -- φίλε, γνωρίζεις το πως μοιάζουν το "απόλυτο τίποτα" και η "μηδέν ελπίδα" όχι ως λέξεις, όχι ως κάτι αφηρημένο ή ως φιλοσοφικές παπαριές, αλλά ως η μορφή του δρόμου που βαδίζεις, ως τώρα, ως βίωμα, ως συναίσθημα; Έχεις αφήσει ποτέ το γκρίζο τους να φτάσει μεεεεέχρι το ύψος των ματιών;
Τον ήχο εκείνου του *ΚΡΑΚ* τον διαδέχεται ένα συγκρατημένα θριαμβευτικό *Γκλιν, γκλον, γκλιν, γκλον* και αντί για νομίσματα, μπανάνες ή τρόπαια τερματισμού αυτού του λέβελ, ολόγυρα έπεσαν σπουδαίοι άνθρωποι, αγκαλιές, ειλικρινείς βλέμματα και λαμπρές αλήθειες φρικιαστικού μεγέθους -- αν θες, οπτικοποίησέ τα και οχτάμπιτα. Μπορεί να έχει περισσότερη πλάκα έτσι.
 Στα "δεν γίνεται", "δεν μπορώ", "δεν υπάρχουν άνθρωποι", "δεν είναι δυνατό" όλα τα "δεν" γίνανε μπαλόνια και πέταξαν μέχρι εκεί που φτάνει το βλέμμα και ακόμα παραπέρα, μαζί με τον φόβο σε όλες του τις διαστάσεις. Και ρε συ, έχεις φανταστεί πως μπορεί να μοιάζει ένας κόσμος στον οποίο το μόνο που θα φοβάσαι θα είναι το επόμενο πράγμα το οποίο θα ανακαλύψεις ότι δεν φοβάσαι;
Έτσι λοιπόν, ο χαμός του ενός κυνόδοντα αποτυπώθηκε σε ένα τεράστιο "ΜΑΖΙ" και στο χαμόγελο αχνοφαινόταν πια ένα μαύρο κενό στη δεξιά του πλευρά

Μετά, στο μετά της ιστορίας, θα ήθελα να γράψω για λέξεις, σκέψεις και θεωρίες που ψάχνουν για ισορροπία και που ελέω ζωής και όχι παραβολής, θα ισορροπήσουν εν τέλει. Αναπόφευκτα. Για ένα ντεμέκ κίνητρο που ξεγελά ύπουλα το μυαλό και με τη "λογική σκέψη" στο ρόλο καρότου, προκαλεί το σώμα να το ακολουθήσει -- η ύλη, τα χρήματα, πόσο σημαντικά και αναγκαία είναι αλήθεια στον δικό σου κόσμο; Τι είσαι ικανός να κάνεις, να φτάσεις, να χάσεις μέχρι να αποκτήσεις;
Η Αλίκη παίρνει το άλλο το χάπι και το εγώ ξαφνικά μικραίνει και φτάνει να έχει το μέγεθος μιας άνω τελείας· οι μέχρι τώρα εμπειρίες πετιούνται στα σκουπίδια μαζί με τα μαρουλόφυλλα και τα υπολείμματα γκουρμέ καβουρομακαρονάδων· το κεφάλι, η σπονδυλική στήλη, τα χέρια, τα πόδια, το είναι ολάκερο σφαδάζουν από τον πόνο· τα δάχτυλα γεμίζουν πληγές και κομματιάζοντας ρόκες, σκόρδα και μαϊντανούς σταματάς να σκέφτεσαι -- έχεις αναρωτηθεί ποιος θα είσαι αν σταματήσεις να σκέφτεσαι; Ξέχασε ό,τι ξέρεις, μα ποτέ δεν θα ξεχάσεις το ποιος είσαι, ποιος πραγματικά -χωρίς χρυσόσκονες ή φανταχτερά και κατά τόπους βολικά περιτυλίγματα- είσαι, φίλε. Το χειροπιαστό, αυτό που πέταξες κάποτε και μετά το λαχταρούσες -όπως κάποιος έγραψε κάποτε-, έγινε η καθημερινότητα και ένα καλοκαίρι μεταφράστηκε σε κέικ και σαλάτες άγονης γραμμής, κροκ μαντάμ και καθαρά πιάτα. Το μυαλό λαχταρά κι άλλα χειροπιαστά, το σώμα και οι εικοσιτέσσερις ώρες της ημέρας όμως έχουν αντίθετη άποψη. Τα δόντια σφίγγουν· σφίγγουν σε κάθε άγγιγμα του κουμπιού του πλυντηρίου, σε κάθε φιλέ άνηθου· σφίγγουν κάθε πρωί που ξυπνάς και βλέπεις το γύρω σου, κάθε φορά που θυμάσαι, κάθε φορά που θέλεις μια αγκαλιά. Τα δόντια σφίγγουν σε κάθε πόνο του σώματος, σε κάθε κόψιμο δαχτύλου, σε κάθε προσβολή. Κάθε φορά σφίγγουν ολοένα και πιο δυνατά. *ΚΡΑΚ*.
Με αυτό τον τρόπο και μέσα στον καύσωνα τον χάσαμε τον αριστερό κυνόδοντα και το αυθεντικά θλιμμένο βλέμμα με τις εκφραστικές λάμψεις -ίδιο με της μητέρας του, όπως είπε κάποιος- απέκτησε ένα ισομετρικών μαύρων κενών χαμόγελο. Το πείσμα νίκησε, το στοίχημα κερδήθηκε, το μήνυμα ελήφθη και οι λέξεις λιγόστεψαν -- "ΠΡΑΞΕΙΣ'.

Ιστορίες...

Τώρα εσύ... εσύ ίσως να μην ήθελες να τα διαβάσεις όλα αυτά. Ίσως να περίμενες απλά λόγια, μεγαλειώδεις λέξεις αγάπης ή περισσότερο εσύ, αράδες πιο συγκεκριμένες ή πιο αφαιρετικές, ποιήματα ή παραμυθιάσματα. Ίσως να ήθελες ακριβή λογοτεχνία ή νοήματα διδακτικά όμως η μία μορφή της πραγματικότητας μοιάζει έτσι σε αυτό το τώρα και, ξέρω, σε κανέναν δεν αρέσει να διαβάζει σοβαρά για πραγματικότητες -- μα ούτε και για τον θάνατο δύο κυνοδόντων, είναι η αλήθεια.
Ίσως, αν ίσως, θα μπορούσαμε να χαθούμε μέσα στα ίσως.

Τώρα εσύ... εσύ δεν είσαι εδώ και εγώ παίζει και να πλήρωνα κάποιον οποιονναναι είκοσι ευρώ για μια τρίωρη αγκαλιά -- αν θες τελικά να μιλήσουμε και ανθρώπινα, φίλε.


Χριτς χρατς, χριτς χρατς, χριτς χρατς χρουτς

Η (χωρίς τόνο) δουλεια δεν τελείωσε, ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε για.... ελευθερία όπως κάναμε κάποτε.

Χριτς χρατς, χριτς χρατς, χριτς χρατς χρουτς, χριτς χρατς

Ροκανίζω την σκουριά, το ψέμα, την λήθη και την απουσία, ανοίγοντας λαγούμια στην πραγματικότητα..
Δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει, αλλά οπτικοποίησέ το λιγότερο μυστικιστικό, περισσότερο φωτεινό ή και οχτάμπιτο με ένα connect the dots χαμόγελο, αν πιστεύεις πως έτσι, θα έχει πλάκα.

-

Αυτή τη Κυριακή, μερικά "ξ" ξέφυγαν. Ξημερώνοντας θα τα έχουμε ξαναφυλακίσει -- έστω προσωρινά. Ίσως.

9.12.13

Η κατάρα του να σε καταλαβαίνεις.


Όταν ήμουν είκοσι χρονών και με ρωτούσαν πως με φαντάζομαι στα τριάντα, απαντούσα... "νεκρή".

Η απάντηση δεν περιείχε ίχνος απαισιοδοξίας, δράματος ή μαυρίλας, παρόλο που έτσι έφτανε στα αυτιά των άλλων --  ήμουν απλά ανίκανη να προσδιορίσω ακόμα και ένα μικρό κομματάκι του κατά 10 χρόνια μεγαλύτερου εγώ μου.

Πως θα μπορούσα άλλωστε; Πως θα μπορούσα να μαντέψω, να προβλέψω, ακόμα και απλά να φανταστώ πως θα με έκαναν να μοιάζω όλα εκείνα που θα βίωνα τα επόμενα δέκα ολόκληρα χρόνια -- παρόλο, βέβαια, που αν ξεχειλώσουμε την έννοια της απάντησης, εκείνη μοιάζει να είναι σοκαριστικά προφητική...

Δέκα χρόνια λοιπόν, που μου έδωσαν μερικές άσπρες τρίχες, που τελικά γέμισαν με ανθρώπους, που ήταν πλούσια από συναισθήματα, από σωστά και λάθη, από πτώσεις και απογειώσεις, από συνεχόμενες επιλογές και αποφάσεις και λέξεις και σκέψεις και πράξεις· δημιουργικότητα. Δέκα χρόνια πνιγμένα στην δημιουργικότητα και δέκα χρόνια εμπειριών και μαθημάτων ζωής. Δέκα χρόνια... ζωή.

Τόσα πολλά... είναι όλα τόσα πολλά...
Είναι οι συνειδητοποιήσεις που μετατρέπονται σε φάρους, σε οδικές ταμπέλες και αστραφτερά αστέρια που δείχνουν τον δρόμο προς την ευτυχία. Είναι οι άνθρωποι, οι στάσεις της ζωής, που ανταλλάσσουν κομματάκια μικρά και μεγάλα, "καλά" και "κακά" των εαυτών τους με τα αντίστοιχα δικά σου, και εσύ -έχοντας πια μάθει να μην περιμένεις κάτι, να μην έχεις φρούδες ελπίδες, να μην θεωρείς τίποτα αυτονόητο- τα κρατάς ως πολύτιμο φυλαχτό και πορεύεσαι με αυτά. Είναι όλες εκείνες οι διαδρομές, οι πικρές, οι γλυκές, οι παρανοϊκές, οι όμορφες, οι γαλήνιες, οι άσχημες, οι παθιασμένες, οι καταθλιπτικές, οι ξέφρενες, οι μοναχικές, που όμως πάντα, κοιτώντας τες στο σύνολό τους από ψηλά, ως μακρινός παρατηρητής που καθισμένος επάνω σε έναν κομήτη αγναντεύει τη Γη, αποκτούν μια φωτεινή εικόνα πληρότητας -- και ίσως... ίσως και ελευθερίας.

Θα μπορούσε να πει κάποιος πως τα τριάντα με βρίσκουν στο σημείο μηδέν.
Όμως... όχι, θα ήταν τουλάχιστον αφελές το να ισοπεδωθεί, να εκμηδενιστεί η δεκαετία που πέρασε· η πεπερασμένη ζωή.
Έχω την πεποίθηση, πως σε ολάκερη τη ζωή μου, τίποτα δεν έχω κάνει "σωστά" ή "όπως θα έπρεπε" ή -καλύτερα- όπως θα ήταν "κοινωνικά αποδεκτό" ή σύνηθες, και μπορεί να νιώθω αμήχανα απέναντι σε αυτό, όμως βαθιά μέσα μου, είμαι πολύ υπερήφανη. Δεν ξέρω που είναι και πως θα μοιάζει το τέλος της διαδρομής, όμως αισθάνομαι να βρίσκομαι ολοένα και πιο κοντά -- και αυτό είναι ανακουφιστικό· είναι λυτρωτικό.

Συναντώ τα τριάντα απελευθερωμένη από όλα τα υλικά πράγματα, απεγκλωβισμένη από συνήθειες που μετατρέπονται σε γούστα και παραξενιές, από ρουτίνες και από μαξιλάρια ασφάλειας και βολέματος -- έστω για τώρα, έστω και για λίγο. Τα τριάντα με βρίσκουν χωρίς να έχω τίποτα "δικό μου" κοντά μου. Κοιμάμαι κάθε βράδυ σε δανεικούς καναπέδες και ρίχνω κλεφτές ματιές σε ξένες καθημερινότητες. Υπάρχουν ημέρες που γονατίζω, που δειλιάζω, που φοβάμαι, που καταρρέω, που νοσταλγώ, που είμαι έτοιμη να παραιτηθώ... αλλά.. αλλά.. γεμάτες και υπέρβαρες είναι οι βαλίτσες μου.
Έχω μαζί μου τις φιλοσοφίες και τις σκέψεις και τις ιδέες που περιμένουν να γίνουν πράξεις και πραγματικότητες· την "θεωρία" που, σαν να ήρθε το πλήρωμα του χρόνου επιτέλους, έχει πάρει μορφή και σχήμα· έχω τον Χαράλαμπο και την Μαργαρίτα, που μου ουρλιάζουν να διηγηθώ την ιστορία τους και ο,τι εκείνη συμβολίζει.
Έχω τα συναισθήματά μου, πιο ατόφια και συνειδητά από ποτέ· κι αν σε ολόκληρα τα 20s είχα αγάπη και έρωτα και πάθος δίπλα μου, τώρα, για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, έχω μονάχα γύρω μου ανθρώπους-απο μηχανης θεούς που στηρίζουν με τον τρόπο τους -ή, έστω... συμπαθούν- την πρόσκαιρη ανυπαρξία της υπαρξής μου, που κάνουν την ευγνωμοσύνη, την αγάπη, την έγνοια και την ανθρωπιά να αποκτούν καινούρια, σπουδαιότερα και μεγαλύτερα νοήματα. Έχω όμως και τη σιγουριά για το πως μοιάζει και τι μορφή έχει τελικά η αληθινή, η ανιδιοτελής, η ουσιαστική και ειλικρινής αγάπη· αυτή η αγάπη που πηγάζει από ολόκληρο το είναι και δεν πληγώνεται, δεν περιορίζεται, δεν αμφισβητείται και δεν σκοτώνεται στο τέλος.
Έχω όρεξη για ζωή.

Τα τριάντα με βρίσκουν να έχω αποδομήσει ολοκληρωτικά τον εαυτό μου· να γνωρίζω περισσότερο από κάθε άλλη φορά τι και ποια είμαι· να κρατώ χαρούμενη στα χέρια μου τα κομμάτια και τα κομμάτια των κομματιών, και τα κομμάτια των κομματιών των κομματιών, τα οποία με αποτελούν και να κάνω θρασύτατα ζογκλερικά με αυτά.
Και η διαδικασία για να φτάσω σε αυτό το σημείο, κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν· ένας κακοτράχαλος δρόμος γεμάτος με εμπόδια, ψευδαισθήσεις, φόβο και δειλία. Όμως όλα αυτά αποκτούν κάποιο νόημα και φαίνονται ρομαντικά και όμορφα όταν πλησιάζοντας προς την κατάκτηση της βουνοκορφής γυρνάς το βλέμμα πίσω από τον ώμο σου και τα κοιτάς από μακριά. Πλησιάζω, σου λέω.

Στα 29, ένα χρόνο πριν, έγραψα αυτό και παρόλο που έκτοτε, ένα χρόνο μετά, όλα τα δεδομένα είναι διαφορετικά, δεν θα άλλαζα ούτε μια τελεία σε εκείνο το κείμενο. Μια ματιά· μια άλλη ματιά προς το όλον, όπως και αυτή εδώ, η φετινή.

Πως με φαντάζομαι στα 40;
Με φαντάζομαι μετά από στοιχειωμένες, φωτεινές, εύκολες και δύσκολες διαδρομές, να έχω πει ακόμα περισσότερα "σ'αγαπώ" και "σ'ευχαριστώ"· να έχω κουρνιάξει σε ακόμα πιο ειλικρινείς αγκαλιές· να έχω συναντήσει και αγαπήσει και λατρέψει ακόμα περισσότερους ανθρώπους. Να έχω πάρει τόσα πολλά κομμάτια άλλων και να έχω δώσει τόσα πολλά δικά μου που η μορφή μου να είναι ξανά εντελώς διαφορετική. Να έχω ζήσει ακόμα περισσότερες δημιουργικές στιγμές. Να έχω φτάσει ακόμα πιο κοντά στην ευτυχία. Να νιώθω περισσότερο ολοκληρωμένη. Ακόμα πιο σίγουρη.

Στα 40, με φαντάζομαι ζωντανή -- και, ίσως... ίσως και ελεύθερη.

11.12.12

Η κατάρα του να θυμάσαι.


Εικοσιεννιά ή τριάντα; Δεν έχει καν σημασία το να κουράσουμε τα δάχτυλά μας μετρώντας δεκαετίες και ημέρες. Η ζωή δεν είναι αριθμοί, είναι εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα, βιώματα και εμπειρίες, είναι στιγμές που χαράσσονται στο νου. Και αυτό, είναι μια από τις κατάρες (ναι, έχω καβατζώσει τουλάχιστον δύο. Μεγάλες.) που θα κάνουν παρέα στη σκιά μου μέχρι εκείνη να γίνει φως. Η κατάρα του να θυμάσαι.

Μνήμες. Μνήμες....

Τι κι αν προσπάθησα να λύσω τα άλυτα; Τι κι αν τελικά σχεδόν τα κατάφερα; Τι κι αν έφτασα, με δάκρυα στα μάτια, σε συμπεράσματα που περιλαμβάνουν τις τεράστιες, αφόρητες λέξεις "καλό" και "κακό"; Τι κι αν σχεδόν έκανα το κουβάρι του είναι μου μια ευθεία γραμμή, χρησιμοποιώντας το δυνατότερο όπλο του γνωστού και αγνώστου σύμπαντος, αυτό της ειλικρίνειας; Η διαπίστωση πως ακόμα και αν το μυαλό μπορεί να κατανοήσει, η καρδιά δεν κατανοεί ποτέ ολοκληρωτικά, απλά αφήνεται να παρασυρθεί, είναι αφοπλιστικά σοκαριστική. Γιατί όσο και αν τα όλα μιας ζωής τοποθετούνται στο σωστό ντουλάπι τους, γίνονται γρανάζια και αποκτούν τον ρόλο τους ο οποίος εξ'αρχής ήταν προδιαγεγραμμένος- όσο κι αν οι πράξεις, οι επιλογές, οι σκέψεις, τα όνειρα, μπαίνουν σε μια λογική σειρά και σε κάνουν να καταλήγεις κάπου, ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις πότε ακριβώς έγιναν όλα αυτά.

Ποτέ δε θα μπορέσω να συνειδητοποιήσω πως και πότε έγιναν όλα αυτά.

Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι το σκοτεινό δωμάτιο με το κεράκι, το μουχλιασμένο κρεββάτι και την παγωμένη ατμόσφαιρα στο οποίο κοιμήθηκα την ημέρα της βάφτισής μου, σαν να ανήκει στο κοντινό παρελθόν. Θυμάμαι το μπλε φόρεμα, το παιχνίδι κάτω από το τραπέζι της πρώτης μου ημέρας στο νηπιαγωγείο σαν να αυτή η μέρα να ήταν η χθεσινή.

Θυμάμαι τον τεράστιο κιτρινισμένο χάρτη, τα καρό, βρώμικα πατώματα, τη μυρωδιά του τοστ πάνω στην ασημένια ξυλόσομπα σαν να πρόκειται για εικόνες του σημερινού πρωινού. Κι όμως, εκείνα τα πρωινά βρίσκονται τουλάχιστον 20 χρόνια μακριά. Θυμάμαι την απαίσια γεύση που είχε το γάλα με κακάο, τον ήχο που έκαναν τα κοκαλάκια όταν οι κοτσίδες μου χτυπούσαν μεταξύ τους, την ευχάριστη αίσθηση του να βάζω το χέρι μου στο καλοριφέρ που βρισκόταν πίσω από το παιδικό κρεββάτι μου όταν ξάπλωνα για να κοιμηθώ, μα και τα όνειρα που έβλεπα μετέπειτα -- και ξέρεις, ακόμα και τώρα ψάχνω ασυναίσθητα στον ύπνο μου να βρω εκείνο το καλοριφέρ, πίσω από το κεφαλάρι του κρεβατιού.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που έβαλα κραγιόν, που αποτρίχωσα τα πόδια μου, που "άργησα να γυρίσω σπίτι το βράδυ". Θυμάμαι το σημείο του επίπλου και το χρώμα του μαρκαδόρου με τον οποίο έγραψα το όνομα του πρώτου αγοριού που μου άρεσε, γιατί δεν άντεχα να το κρατάω άλλο μέσα μου. Θυμάμαι την ένταση και τον ρυθμό που είχε το καρδιοχτύπι που ένιωσα όταν ερωτεύθηκα για πρώτη φορά, αλλά και το καρδιοχτύπι για το πρώτο μου αγόρι, στον πρώτο μου αληθινό έρωτα και στον πρώτο μου μεγάλο έρωτα.

Θυμάμαι όχι μόνο τη γεύση του πρώτου φιλιού, αλλά και το τι ρούχα φορούσαμε, τι χρώμα είχε η ομπρέλα που κρατούσαμε. Θυμάμαι την πρώτη φορά που κοιμήθηκα με κάποιον, την πρώτη φορά που έκανα έρωτα, τον πρώτο μου οργασμό, τον πρώτο χωρισμό, την πρώτη απογοήτευση, την πρώτη φορά που πληγώθηκα, την πρώτη φορά που πλήγωσα, τα πρώτα ερωτικά γράμματα, τα πρώτα αληθινά "σ'αγαπώ".

Θυμάμαι το πρώτο μου ταξίδι, το πρώτο cd που αγόρασα, την πρώτη φορά που ζήτησα ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, την πρώτη φορά που οδήγησα, που άνοιξα έναν υπολογιστή -- διάολε, θυμάμαι την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι "σκέφτομαι", ότι μπορώ να μιλήσω στον εαυτό μου χωρίς να με ακούσει κανείς, και θυμάμαι που και με ποιους ήμουν καθώς και πόσο ένοχα ενθουσιασμένη ένιωσα όταν έκανα αυτή την πρώτη μου συνειδητή σκέψη.

Θυμάμαι όμως και ανθρώπους που σφιχταγκαλιαστήκαμε, που τσακωθήκαμε, που αγαπηθήκαμε, που  θαυμάσαμε ή θυμώσαμε ο ένας στον άλλον. Ανθρώπους που ανταλλάξαμε λέξεις, ιστορίες, όνειρα και παραμύθια σε πάρκα, καφετέριες, θρανία, οικογενειακά τραπέζια, πάνω από ανοιχτά βιβλία, μπουκάλια ή τάβλι, πίσω από μικρές ή μεγάλες οθόνες, επάνω σε "αγαπημένα μυστικά μέρη". Που μοιραστήκαμε το κρασί μας, το φαγητό μας, τον χώρο μας, στιγμές της ζωής μας. Ανθρώπους που ο χρόνος τους έστειλε μακριά, τους έφερε πιο κοντά, τους έκανε να μοιάζουν ξένους, τους έκανε πραγματικά ξένους ή τους εξαφάνισε, αφήνοντας τις αναμνήσεις αυτών των στιγμών που μοιραστήκαμε να αιωρούνται στην απολυτότητα του χρόνου, την αιωνιότητα.

Και αυτή είναι η κατάρα του να θυμάσαι.

Γιατί το ανέμελο κοριτσάκι με τα μακριά μαλλιά και τα φρου φρου φουστάνια, το παιδί με τις φόρμες και τα γυαλιά, η παράξενη έφηβη με τα κίτρινα παπούτσια, τα τεράστια φούτερ και τα ακουστικά στα αυτιά, η  ασυνήθιστη κοπέλα με τα πολύχρωμα μαλλιά που πάντα έγραφε κάτι σε ένα πρόχειρο τετράδιο, η απόμακρη, κυκλοθυμική γυναίκα είμαι εγώ. Όπως και αν με συνάντησες, όποτε και αν με γνώρισες, ότι κι αν μοιράστηκες μαζί μου, ότι κι αν έζησες μαζί μου είναι ένα κομμάτι από το σύνολο του εγώ μου.

Όλα αυτά με έκαναν αυτό που είμαι και όλα αυτά τα έκανα εγώ. Όλα αυτά, μαζί με τόνους από περισσότερες χαρές και λύπες, λιγότερο σημαντικές, όμορφες, άσχημες και αδιάφορες στιγμές, απέχουν μονάχα ένα *τσαφ* του χρόνου μακριά από το τώρα. Μα αν το εγώ είναι ένα κούτσουρο, ο χρόνος είναι μοναχά οι φλόγες που το κάνουν να αργοκαίει -- μέχρι να γίνει στάχτη και σκόνη στον αέρα.

Όσο κι αν στύβεις το μυαλό σου προσπαθώντας να παρατάξεις τις αναμνήσεις, τις εμπειρίες, τα αληθινά, τα ειλικρινή σε μια ευθεία γραμμή για να μάθεις, να καταλάβεις τον κόσμο, τους ανθρώπους, εσένα πρώτα απ'όλα, η καρδιά σου ποτέ δεν θα μπορέσει να καταλάβει, να συνειδητοποιήσει, να χωνέψει τον χρόνο.

Δεν έχει καμία σημασία αν είναι εικοσιεννιά ή τριάντα. Ένα μακροσκελές, έντονο καρδιοχτύπι είναι, όσους αριθμούς κι αν εσύ θες να του φορτώσεις.

Και όλα τούτα, τα υπενθυμίζω σε εμένα, που θα τα διαβάζω ένα χρόνο μετά θα ανατριχιάζω και θα νιώθω για όσο διαρκεί αυτή η ανάγνωση όπως νιώθω τώρα. Θα θυμάμαι ξανά. Για τριακοστή ή τριακοστή πρώτη φορά. Όπως σήμερα που μου τα υπενθύμισε ένα, καλύτερα κρυμμένο από τούτο, σοκαριστικό γράμμα με εμένα για παραλήπτη, που γράφτηκε ακριβώς έναν χρόνο πριν.


18.10.12

Ενδιαφέρον για κατανόηση.

*Η* θεωρία. Που αποτελείται από μικρά κομματάκια και που κοντεύει να κάνει τον εγκέφαλό μου να σκάσει σαν ποπ κορν.

Και αυτό, είναι το τελικό συμπέρασμα, η φράση κλειδί, αυτό που κινεί τα πάντα, τον κόσμο τον δικό μας, ξέρεις, τον μικρό, αλλά και όλο τον κόσμο γενικότερα. Αυτό που έκανε να δημιουργηθεί η επιστήμη, η θρησκεία, η φιλοσοφία, η εξέλιξη.

Το ενδιαφέρον για κατανόηση.

Γιατί εσύ, μπορεί να είσαι, να ζεις, να υπάρχεις σε ένα κόσμο και να τα βλέπεις όλα σαν μήλα, σαν δέντρα, σαν φίδια, σαν τραπέζια ή σύννεφα και αστέρια, σαν εικόνες και να είσαι ΟΚ με αυτό.  Με την εικόνα, με το προφανές. Όμως κάποιοι άλλοι ενδιαφέρθηκαν να τα κατανοήσουν, να βγάλουν μια άκρη, να δώσουν μια εξήγηση. Και αυτοί που έδωσαν εξηγήσεις, δημιούργησαν μαθηματικά και φυσικές, ονομάστηκαν προφήτες πήραν δάφνες και δόξες αλλά η ουσία είναι πως βοήθησαν άλλους να καταλάβουν και τους παρότρυναν να προσπαθούν να καταλάβουν κι άλλα πράγματα.

Και σύμφωνα με τα διαφωτιστική ετυμολογία, το καταλαβαίνω προέρχεται από το "βαίνω κατά άλλους", χοντρικά, περπατώ στον δρόμο των άλλων. Και; Και βλέπω τα πράγματα όπως τα βλέπουν εκείνοι. Και; Και έτσι κατανοώ αυτό που κατανοούν κι εκείνοι.

Και έρχομαι τώρα εγώ και σου λέω πως εδώ και χρόνια είμαι παρατηρητής. Παρατηρώ. Δεν χρειάζεται να συμμετέχω σε παρέες ενεργά, είναι όλοι ΟΚ με αυτό, δεν παρεξηγεί κανείς (και αν, σταρχιδια μας κιόλας). Και παρατηρώ πως ελάχιστοι καταλαβαίνονται. Ακόμα και οι πιο στενοί φίλοι -- και η φιλία είναι η μεγαλύτερη σχέση κατανόησης που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος με έναν άλλον.

Όταν δεν καταλαβαίνουν αυτό που λέμε, μιλάμε περισσότερο (hey! βρήκες την απάντηση γιατί κάποιοι άνθρωποι περιγράφουν σε 500 λέξεις αυτό που θα μπορούσαν να πουν με 20. Γιατί νομίζουν ότι οι άλλοι δεν μπορούν να ακολουθήσουν τη σκέψη τους, δεν τους καταλαβαίνουν), εξηγούμε περιφραστικά αυτό που έχουμε στο νου μας και προσπαθούμε να μην αφήσουμε διφορούμενα κενά στους συνομιλητές μας ώστε εκείνοι να έρθουν αντιμέτωποι με αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ που λέμε.

Ελάχιστοι άνθρωποι προσπαθούν να καταλάβουν τους γύρω τους. Έχοντας οι περισσότεροι φτιάξει ένα ΥΠΕΡ-εγώ, προσπαθούν να δουλέψουν πάνω σε αυτό και να το εμπλουτίσουν για.. για να γίνουν ακόμα πιο γαμάτοι προφανώς. Ακούγοντας ένα τραγούδι, μια ιστορία, ένα μονόλογο, δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε το ΓΙΑΤΙ ο άλλος που μας εκθέτει σε αυτό, το κάνει, αλλά βάζουμε τον εαυτό μας στη διαδικασία για το πως αυτά όλα θα μας ωφελήσουν προσωπικά, πότε θα μας δοθεί η αφορμή να τα δείξουμε και να πουμε δικά μας τραγούδια, ιστορίες, μονολόγους για να εκθέσουμε σαν σε γυαλισμένη, αστραφτερή αίθουσα μουσείου την προσωπικότητά μας, και χάνουμε την ουσία. Μπαίνουμε σε έναν ατελείωτο αγώνα επίδειξης και ο νικητής της βραδιάς, αυτός που θα έχει προσφέρει τα περισσότερα ωφέλιμα για τους υπόλοιπους, θα είναι αυτός που θα έχει το respect. Ενδόμυχα. Υποσυνείδητα

ΓΙΑΤΙ κάποιος θεωρεί το "βααου βαααμ βάααου βαααμ" της ντάπστεπ "ωραία μουσική"; Γιατί κάποιος  ακούει μέταλ/νόιζ/χιπ χοπ/έντεχνο/σκυλάδικο; Τι βρίσκει σε αυτό; Τι βρίσκει αυτός που μας πρότεινε αυτή τη ταινία γαμάτο το οποίο εμείς δε το βρίσκουμε; Αυτό το γιατί είναι που μας κάνει στα πιο εύκολα, στα πιο πρακτικά να μπορούμε να κατανοούμε όχι μόνο τους γύρω μας, αλλά και τις διάφορες μορφές τέχνης. Και ρώτα το. Μην ντρέπεσε: "γιατί σου αρέσει αυτό;" "τι εννοείς με  εκείνο που λες;" Και ρώτα με απόλυτη σοβαρότητα. Και άρχισε να βαίνεις κατά τους άλλους. Να μπαίνεις στα παπούτσια τους (πιο κλισέ πεθαίνεις) και βλέπεις με τα μάτια τους. Όχι, δεν μειώνεις το εγώ σου, και μια που πάντοτε κοιτάμε το συμφέρον μας, ναι, αυτό μπορεί να σε ωφελήσει.

Το εγώ μας κλείνεται μέσα σε κουτιά. Χάρτινα, ξύλινα και σιδερένια. Υπάρχουν αυτοί που ρωτούν το γιατί και ενδιαφέρονται να κατανοήσουν, αυτοί που το κάνουν κάποιες φορές και αυτοί που δεν το κάνουν ποτέ. Οι τελευταίοι είναι εκείνοι που δεν έχουν ενδιαφερθεί ποτέ να κατανοήσουν τους άλλους και νομίζουν πως το εγώ τους είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχει υπάρξει ποτέ στη γη επί καταβολής του κόσμου -- γελάς; Δεν είναι αστείο. Είναι εκείνοι που όταν ακούν κάποιο να μιλάει σκέφτονται κάτι άλλο, είναι εκείνοι που όταν ακούν μια "περίεργη μουσική" ή βλέπουν μια ακατανόητη ταινία με την παρέα τους, απλά κάνουν υπομονή γιατί "οι άλλοι είναι παράξενοι". Είναι εκείνοι που δεν γελούν με αστεία (όχι καμάρι μου, δεν φταίει το χιούμορ σου, φταίνε οι άνθρωποι που είναι γύρω σου), που το ανέκδοτο πρέπει κάποιος να τους το εξηγήσει. Είναι εκείνοι που δεν έχουν καθόλου φαντασία μια που έχοντας πλήρη γνώση του εγώ τους, το έχουν τοποθετήσει μεσα σε στεγανά που είναι δύσκολο να παραβιαστούν από το οτιδήποτε άλλο, που ζουν, πατούν, επιβάλλουν αυθόρμητα στους εαυτούς τους τις κοινωνικές σταθερές/περιορισμούς/κανόνες και προσπαθούν σε όλη τους τη ζωή να μην παρεκκλίνουν από δαύτες. Κατανοούν με ευκολία τους κανόνες της κοινωνίας (του κόμματος, της ομάδας, των παραδόσεων), τους βοηθάει εξάλλου να έχουν κοινωνικές επαφές και κονά σημεία με άλλους όμοιούς τους,  αλλά δεν μπορούν να κατανοήσουν τη ζωή, την διαφορετικότητα της κάθε σκέψης, του κάθε πράγματος, την έννοια του "προσωπικού γούστου". Ευχαριστιούνται με ποπ πράγματα, ευκολοχώνευτα και προφανή, ενώ οτιδήποτε χρειάζεται περισσότερη σκέψη το απορρίπτουν γιατί δεν τους αρέσει να μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία, αφού πιστεύουν πως αυτό που αρέσει σε εκείνους είναι default ωραίο, χωρίς αμφισβήτηση. Και φυσικά, είναι εκείνοι που μιλούν αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό τους, παραθέτοντας συνεχώς προσωπικές τους ιστορίες σε κάθε είδους γαμημένη συζήτηση, ακόμα και αν η ιστορία τους είναι άσχετη.

Και υπάρχουν και ξύλινα κουτιά με σιδερένιο περίβλημα. Άνθρωποι δηλαδή που ενώ είναι διαλλακτικοί και ανοιχτοί στους άλλους, έχουν επίσης κάποιες απόψεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Και υπάρχουν και όλοι οι συνδυασμοί αυτών των κουτιών, με εκείνους που βρίσκονται σε ένα εξ'ολοκλήρου χάρτινο κουτί να είναι οι ελεύθεροι, ανοιχτοί, χωρίς όμως το εγώ τους να είναι υποδεέστερο (ναι, το εγώ στον καθένα μας είναι εξίσου σπουδαίο). Να είναι όμως ουτοπικοί και... ανύπαρκτοι.

Το ενδιαφέρον για κατανόηση, είναι εκείνο που εκλείπει σε κάθε ανθρώπινη επαφή. Και ακόμα και αν το προσπαθείς, υπάρχουν εκείνες οι καταραμμένες στιγμές που βρίσκεσαι σε σύγχυση, που βαριέσαι, που δεν θες βρε παιδάκι μου να ασχοληθείς και το χανεις. Και αρχίζεις πάλι την προβολή του "εγώ" σου, αδιαφορώντας για το γύρω σου. Και εκείνες οι στιγμές είναι που νιώθεις.. μόνος και ότι "δεν σε καταλαβαίνει κανείς"

Όλοι οι άνθρωποι έχουν ενδιαφέρονται,  σπουδαίες απόψεις, σημαντικές εμπειρίες, όμορφες προτιμήσεις που μπορείς να κερδίσεις πολλά από αυτά (και να ενισχύσεις το εγώ σου) μαθαίνοντας τα. Το θέμα είναι το πόσο ενδιαφέρεσαι  όχι μόνο να τα μάθεις, αλλά να τα κατανοήσεις.

Βρες τον πιο "κλειστό" άνθρωπο του κοντινού σου περιβάλλοντος, αυτόν που δεν έχεις συζητήσει ποτέ, αυτός που πιστεύεις πως είναι ο πιο διαφορετικός και ο πιο απόμακρος από εσένα και αυτός   δεν μπορείς να καταλάβεις και -guess what- προσπαθησε να τον κατανοήσεις. Με ανοιχτό μυαλό, χωρίς να προσπαθήσεις να του αλλάξεις απόψεις, χωρίς να παρέμβεις στο χώρο του, χωρίς να σκέφτεσαι την επόμενή σου ατάκα όταν σου μιλάει, ρωτώντας "πως", "γιατί", και "τι εννοείς". Κάνε ένα τόσο μικρό πείραμα, δείξε ένα ενδιαφέρον για κατανόηση, και θα διαπιστώσεις πως τελικά ο κάθε άνθρωπος είναι τόσο όμορφος μα και τόσο άσχημος, τόσο έξυπνος και φιλοσοφημένος μα και τόσο βλάκας και ρηχός. Ταυτόχρονα. Απόλαυσε το πόσο πολύπλευροι είμαστε, πόσα πράγματα έχουμε τελικά να μοιραστούμε και... και το εγώ σου θα είναι λιγότερο μόνο στον θρόνο τον οποίο το έχεις τοποθετήσει.

Επειδή την έχω δει ειλικρινής σήμερα, θα σου πω και το αρνητικό. Το χειρότερο αυτής της υποθεσης, είναι όταν αναπτύσσεις το ενδιαφέρον για κατανόηση, όταν αφήνεις τους άλλους και τους δίνεις την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν την προσωπικότητα τους και το εγώ τους απλόχερα, αλλά σχεδόν ξεδιάντροπα, εκείνοι δεν αποκτούν ποτέ το ενδιαφέρον για κατανόηση της δικής σου προσωπικότητας. Fail φίλε μου.



26.6.11

Layers

"Μια χαρά είμαι" απάντησε ενώ έκλεινε βιαστικά το ακουστικό. 
Την ίδια στιγμή πατούσε "send" στις αδέξιες και χονδροειδείς προσκλήσεις για τετ α τετ επαφές, στις τελευταίες προσπάθειες κατευνασμού της μοναξιάς.

Ένα τσιγάρο αργότερα θα φτιάξει καινούριες λέξεις για να χωρέσει την "ελευθερία" μέσα σε στραβούς στίχους ακατ-ανόητων ποιημάτων. Όμως την ώρα που θα κοιμούνται φυτά, ζώα και άνθρωποι, θα ζωγραφίσει γυμνή λαμπερά αστέρια και κόκκινες καρδιές στο μαυροπίνακα του ουρανού. 

Απορροφημένη, προσπαθώντας για το τέλειο σχήμα, δε θα ακούσει ποτέ τις ερωτήσεις του αγουροξυπνημένου κέδρου:

Τι είναι αυτό που πραγματικά φοβάσαι; Σε τι προσεύχεσαι τελικά;

..και τώρα άκου αυτό.

1.1.11

1.1.11




Μικρές χαρές εναλάσσονται με παχιά δάκρυα σε ένα χρόνο ο οποίος μοιάζει τεράστιος και ατελείωτος. Το "φαση είναι θα περάσει", σταματάει να υπάρχει εκεί που σταματούν τα όνειρα, ο αυτοσεβασμός και η αυτοεκτίμηση. Πόσο σου κοστίζει το να υποτιμάς τη ζωή σου και τον εαυτό σου; Ο απολογισμός της χρονιάς είναι σκληρός και οξύς. Είναι σαν η ζωή να πήγε 10 χρόνια πίσω ή δέκα χρόνια μπροστά, χωρίς όμως τη δικαιολογία της εφηβείας ή της "κρίσης της μέσης ηλικίας". Το παντοτινά ζητούμενο έχει γίνει ένα τεράστιος βούρκος που καταπίνει τις ώρες, τις μέρες και το χρόνο. Όλα γύρω είναι δανεισμένα ή ξένα. Νοσταλγώ. Κλαίω. Μόνη. Σαν ένα οποιοδήποτε βράδυ. Σα κάθε βράδυ. Ελπίζω. Στο θαύμα που δεν έρχεται ποτέ.

Όχι, δε θα είμαι η ευχάριστη παρέα απόψε.

26.9.10

*G slaps everyone around with a large trout

Ξεκίνησα την Wonderland στο Fridge, επειδή μου αρέσει η μουσική. Ακούω μουσική, γράφω για μουσική, ασχολούμαι με μουσική απο τότε που με θυμάμαι, ακόμα και όταν δεν το θέλω. Ακόμα και όταν λέω ότι "αυτό το καιρό δε θέλω να ακούσω μουσική".

Συνήθως το παιχνίδι δεν ήταν interactive. Όταν άκουγα μουσική στο σπίτι μου κανείς δε μου έλεγε μην ακούς αυτό, άκου το άλλο. Όταν έκανα ραδιόφωνο, κανείς δε με κατεύθυνε στο τι θα παίξω -και χαίρομαι πολύ γι'αυτό-. Όταν έγραφα σε περιοδικό, γούσταρα να κράζω τα μουσικά δρώμενα και το έκανα. Πάντα με άφηναν στο γήπεδο μόνη μου με μια μπάλα και έκανα παιχνίδι.

Παρόλο που η γνωστή συνταγή ήταν πετυχημένη, στο τέλος βαρέθηκα. Όταν ξεκινήσαμε το fridge, αποφάσισα να κάνω παιχνίδι και με άλλους.

Απο τη μια η λογική είναι απλή:
Δεν ασχολούμαι καν με κάτι που δεν μου αρέσει εμένα (δηλαδή με όποιο δίσκο που η δεύτερη ακρόασή του είναι απλά βασανιστήριο, δεν αντέχεται). Δεν έχει νόημα να το κάνω, υπάρχουν ένα σωρό αξιόλογοι άνθρωποι για να κρίνουν αυτούς τους δίσκους που δεν θα παρουσιάσω εγώ.
Ασχολούμαι μόνο με ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ μου αρέσει και ξεπερνάει το προσωπικό μου όριο της μετριότητας έστω και μόνο ένα κλικ παραπάνω.

Αυτό λοιπόν που πραγματικά μου αρέσει θέλω να το παρουσιάσω όπως "πρέπει".
Όπως όταν εμένα με ενδιαφέρει ένας δίσκος πχ απο ένα συγκρότημα που δεν γνωρίζω:
Ψάχνω λεπτομέρειες, πληροφορίες, ιστορίες πίσω απο τον δίσκο και το συγκρότημα ακούω τα τραγούδια πενήντα φορές, χαζεύω το artwork, τους συνεργάτες τους κτλ.

Αυτή ήταν η αφετηρία μου. Μια παρουσίαση να είναι τόσο ολοκληρωμένη όσο θα ήθελα να την δω εγώ όταν έψαχνα για εκείνο το συγκεκριμένο δίσκο, χωρίς να περνάω ώωωρες στο google προσπαθώντας να διακρίνω τις ανασάφειες και τις ανακρίβειες, τις κακοπροαίρετες κριτικές και τις "πληρωμένες" παρουσιάσεις.
Γι αυτό το λόγο για κάθε άρθρο ξοδεύω ατελείωτες ώρες και ανεβάζω ακόμα και τα τραγούδια στο youtube στις περιπτώσεις που δεν υπάρχουν αλλού. Όταν παρουσιάζεις κάτι, πρέπει τα στοιχεία που δίνεις να είναι τόσο πλήρη, ώστε και αυτός που ακούει για πρώτη φορά μουσική στην ζωή του, να μπορεί να σχηματίσει την δικιά του άποψη.Πες το παλαβομάρα, πες το τελειομανία, δε ξέρω.
Χαίρομαι πάντως που ήδη βλέπω κάποιους να αντιγράφουν αυτή τη φόρμουλα -και δε το λέω ειρωνικά-.
Τι καλύτερο λοιπόν στο για να σχηματίσει κάποιος τη δική του άποψη, το να κερδίσει το αυθεντικό δισκάκι?

Έτσι ήρθε η ιδέα και κάπως έτσι άρχισε το τρέξιμο (και η σημερινή γκρίνια) και το παιχνίδι να  μην είναι μόνο στα δικά μου χέρια .

Μια που δεν είχα καμία σχέση με τη "μουσική βιομηχανία"και δεν γνώριζα τίποτα περισσότερο απο το να βάζω ένα δίσκο στον player μου και να τον ακούω, λειτούργησα με την εξής λογική:

Βρίσκεις το συγκρότημα, ζητάς δισκάκι, σου δίνουν δισκάκι, το δίνεις σε αυτό που κέρδισε.

Αυτό γίνεται και στην πραγματικότητα. Όχι όμως πάντα.
Μια που για να είμαστε και ειλικρινείς,η σκηνή αυτή δεν είναι αυτή που έχει τα "περισσότερα χρήματα" και δεν έχει την προβολή που έχουν άλλα είδη μουσικής, οι περισσότεροι που λαμβάνουν το εμαιλ "θέλω να σου κάνω παρουσίαση, θέλω cd, ουγκ" χαίρονται, είναι εξυπηρετικοί, βοηθώντας με όπως μπορούν και σε ότι τους ζητήσω.

ΑΛΛΑ πάντα υπάρχουν κι αυτοί, που ενώ δεν είναι σε πλεονεκτηκότερη θέση με τους προαναφερθέντες, ενώ θα συμφωνήσουν μεν, θα μου ψήσουν το ψάρι στα χείλη δε.
Μιλάνε απότομα, φέρονται περίεργα,το ευχαριστώ λείπει απο το λεξιλόγιό τους, και νομίζουν ότι κάνουν κάποιου είδους χάρη. Τους μιλάς και όταν καταδέχονται να σου απαντήσουν, πιστεύουν ότι πρέπει να νιώσεις ευγνωμοσύνη.

ΤΣΑΠΡΡΡ που λένε και στο χωριό μου. Ποιοί νομίζετε πως είστε? Αν αυτό είναι το δημοσιοσχετίστικο σας, να το βάλετε εκεί που ξέρετε και χωρίς να θέλω να σας πικράνω, οι ροκ σταρ πέθαναν, δεν υπάρχουν πια.


Πέρα απο την παραπάνω διαδικασία,υπάρχουν και οι περιπτώσεις που οι εταιρείες δεν δίνουν άλμπουμ στα συγκροτήματα (?!),κι έτσι αναγκάζομαι να επικοινωνήσω με αυτές. Το 80% είναι φιλικότατοι και . Στέλνουν και το cd με κούριερ και όλα καλά.

Το 20 % α) δεν απαντάνε, β) απαντάνε αλλά εξαφανίζονται, γ) είναι για πολύ ξύλο.

Όλοι γκρινιάζουν ότι η μουσική βιομηχανία πάει κατα διαόλου. Ότι στα γραφεία τους βαράνε μύγες και ότι η μια εταιρεία κλείνει πίσω απο την άλλη.
Ποοοοσο δύσκολο είναι να απαντήσεις σε ένα email που είναι τόσο ξεκάθαρο ώστε να μη χρειαστεί να το φιλοσοφήσεις το θέμα?! Φαντάζομαι ότι δεν συμβαίνουν αυτά μόνο στην δικιά μου περίπτωση..

Καλά να πάθετε λοιπόν. Με ειρωνία και υπεροψία, τίποτα δε λειτουργεί. Τουλάχιστον όχι σε αυτή την εποχή. Γιατί παραπονιέστε όλοι όταν εσείς το δημιουργήσατε αυτό; Όταν εσείς οι ίδιοι έχετε βάλει τον εαυτό σας σε αυτή τη θέση;

Ειλικρινά υπάρχουν ώρες που θέλω την μπάλα μου και το γήπεδό μου, για να παίξω και πάλι μόνη μου. Δεν θέλω να γνωρίσω αυτή τη "μουσική βιομηχανία" περισσότερο. Θέλω να επανέλθω στην ρομαντική διάθεση που είχα και πριν για τη μουσική και τους δημιουργούς της.

Όταν τα σκέφτομαι αυτά, δια μαγείας εκείνη τη στιγμή έρχεται email απο κάποιο τραγουδιστή  ή απο κάποιον που κέρδισε ένα δισκάκι και λέει ένα απλό "ευχαριστώ πολύ". Τότε ακριβώς είναι που αλλάζω γνώμη.

Ίσως και να μην αρχίσω να βρίζω τους πάντες σήμερα.
Ουφ, ξαλάφρωσα τώρα.

17.7.10

Επανάληψη #2 : Χρονοδίνη

ή αλλιώς η θεωρεία του παστίτσου! το πρωτοείδες (εσύ μοναδικέ αναγνώστη) εδώ

Μετράμε, ξαναμετράμε, κοιτάμε το ρολόι, υπολογίζουμε, συγχρονίζουμε τους δείκτες για να ορίσουμε ανα ομάδες τον δικό μας χρόνο, κλείνουμε ραντεβού, τα ξεχνάμε,τα σημειώνουμε.

Βαριόμαστε και περνάει αργά “η ώρα”, είμαστε καλά και περνάει γρήγορα.

Μα τι σημαίνουν όλα αυτά?
Θα αφιερώσει κανείς λίγο χρόνο για να μου εξηγήσει?

9.7.10

Επανάληψη #1 : Διακοπάνθρωποι των ταρατσών

Ϊσως είναι ένα απο τα πιο αγαπημένα μου "παιδιά". Δε ξέρω γιατί αλλά κάθε καλοκαίρι το θυμάμαι..



Χτύπησαν για τρίτη φορά εκείνο το βράδυ όλα τα θυροτηλέφωνα. Μετά απο κάμποσα “ποιός?” είπε εκείνος ένα “αουτμνουπφ” και η πόρτα άνοιξε.
Καμία πόρτα δεν τους αντιστάθηκε ποτέ.
Μια ιδιότητα που όλοι οι “κλειδωμένοι απέξω από τα σπίτια τους” θα την ζήλευαν.