Showing posts with label σκατά. Show all posts
Showing posts with label σκατά. Show all posts

12.5.15

Μ'αγαπάς;



Δεν θέλω να μ'αγαπάς.
Δεν θέλω.
Δεν θέλω να υποκρινόμαστε, να υποδυόμαστε, να είμαστε ενδιαφέροντες και ευχάριστοι μεταξύ μας.
Δεν θέλω ευγένεια.
Δεν θέλω να λέμε ψέμματα ή κοφτερές αλήθειες, να συζητάμε ανούσια ή ουσιώδη θέματα.
Δεν θέλω να με ρωτάς για το πως πέρασα την ημέρα μου ή για το αν μπορώ να διαχειριστώ τη μοναξιά μου.
Δεν θέλω να απορείς για το αν αυτό το μήνα κατάφερα να πληρώσω το νοίκι μου ή αν βρήκα δουλειά.
Δεν θέλω να νοιάζεσαι και να με προσέχεις.
Δεν.
Δεν θέλω να ανησυχείς, να φαντασιώνεσαι, να περιμένεις, να ονειρεύεσαι.
Δεν θέλω να ελπίζεις, να εύχεσαι, να κάνεις σχέδια.
Δεν θέλω να θεωρείς κάτι δεδομένο, να βάζεις ταμπέλες και όρια.
Δεν θέλω ελεγχόμενες καταστάσεις.
Δεν θέλω να με έχεις ανάγκη ή να με χρειάζεσαι.
Δεν θέλω τα απλά μα ούτε και τα πολύπλοκα.
Δεν θέλω να είμαστε διαφορετικοί, μοναδικοί, κανονικοί.
Όχι, δεν θέλω.
Δεν θέλω να προκαλείς συναισθηματικούς (εκ)βιασμούς.
Δεν θέλω πληρωμένες αγκαλιές και μικρές ή μεγάλες υποχωρήσεις.
Δεν θέλω ταχυκαρδίες, θύελλες σκέψεων ή αβάσταχτα φορτία αισθημάτων.
Δεν θέλω να παρατηρείς το πράσινο κουμπάκι της διαθεσιμότητας δίπλα στο όνομά μου.
Δεν θέλω αναστεναγμούς στο τηλέφωνο.
Δεν θέλω να σου λείπω.
Δεν θέλω...
Δεν θέλω να γνωρίζεις ποιο είναι το αγαπημένο μου φαγητό, χρώμα ή στάση στο σεξ.
Δεν θέλω συστάσεις με τους φίλους σου ή να με γνωρίσεις στη μαμά σου.
Δεν θέλω να πιστεύεις πως είμαι καλός άνθρωπος.
Δεν θέλω.
Δεν θέλω να με νιώθεις, να θεωρείς πως συντονιζόμαστε.
Δεν θέλω να αναφέρεσαι σε διαστάσεις και λοιπούς γεωμετρικούς όρους.
Δεν θέλω να με καταλαβαίνεις.
Δεν θέλω...
Δεν θέλω.
Δεν θέλω να σε αποφορτίζω ή να σε φορτίζω.
Δεν θέλω να έχεις της εντύπωση πως μιλάω για σένα στα γραπτά μου.
Δεν θέλω...

Δεν θέλω να μ'αγαπάς, σου λέω.


Θέλω να θες.
Θέλω το θέλω σου να είναι τόσο τρανταχτό, μεγαλειώδες, σίγουρο και συμπαγές που να κάνει τα "δεν θέλω μου" να μοιάζουν απλά γελοία.
Θέλω να μην κωλώνεις απέναντι στην απόσταση, στα προβλήματα, στις λέξεις μου τις ίδιες.
Θέλω...
Θέλω να θες τόσο, που το "θέλω" σου να είναι πηγαία, πρωτόγονη ανάγκη.
Θέλω το φλεγόμενο, εκστατικό και ηδονικό σου θέλω.
Θέλω.

Θέλω να θες, λέω...



16.2.14

ΥΓ




Ένα ακόμα πριν το τέλος.
Ένα σημείωμα.
Μια εξήγηση.
Ένα ασύντακτο κείμενο για φως και σκοτάδι και τα ίδια τα ίδια τα ίδια τα ίδια τα ίδια.


Όχι.

Αυτή τη φορά σιωπή.
Το μόνο που έχω, για αυτή τη φορά, είναι η σιωπή -- και ένα υστερόγραφο.

ΥΓ: οι τοίχοι είναι χτισμένοι επάνω σε άμμο. Αν θες να τους ρίξεις το πλαστικό φτυαράκι παραλίας αρκεί. Βαριέσαι όμως, έτσι;
Ή μήπως φοβάσαι;


17.4.13

Silence



We rise in silence                               breathe in silence              cry in silence
                                   walk in silence
             learn in silence
                                   dance in silence
                 laugh in silence
                                   dream in silence.







We scream in silence                                    live in silence              love in silence
                                   hate in silence
             ache in silence
                                   stale in silence
                 pray in silence
                                   die in silence. 




11.12.12

Η κατάρα του να θυμάσαι.


Εικοσιεννιά ή τριάντα; Δεν έχει καν σημασία το να κουράσουμε τα δάχτυλά μας μετρώντας δεκαετίες και ημέρες. Η ζωή δεν είναι αριθμοί, είναι εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα, βιώματα και εμπειρίες, είναι στιγμές που χαράσσονται στο νου. Και αυτό, είναι μια από τις κατάρες (ναι, έχω καβατζώσει τουλάχιστον δύο. Μεγάλες.) που θα κάνουν παρέα στη σκιά μου μέχρι εκείνη να γίνει φως. Η κατάρα του να θυμάσαι.

Μνήμες. Μνήμες....

Τι κι αν προσπάθησα να λύσω τα άλυτα; Τι κι αν τελικά σχεδόν τα κατάφερα; Τι κι αν έφτασα, με δάκρυα στα μάτια, σε συμπεράσματα που περιλαμβάνουν τις τεράστιες, αφόρητες λέξεις "καλό" και "κακό"; Τι κι αν σχεδόν έκανα το κουβάρι του είναι μου μια ευθεία γραμμή, χρησιμοποιώντας το δυνατότερο όπλο του γνωστού και αγνώστου σύμπαντος, αυτό της ειλικρίνειας; Η διαπίστωση πως ακόμα και αν το μυαλό μπορεί να κατανοήσει, η καρδιά δεν κατανοεί ποτέ ολοκληρωτικά, απλά αφήνεται να παρασυρθεί, είναι αφοπλιστικά σοκαριστική. Γιατί όσο και αν τα όλα μιας ζωής τοποθετούνται στο σωστό ντουλάπι τους, γίνονται γρανάζια και αποκτούν τον ρόλο τους ο οποίος εξ'αρχής ήταν προδιαγεγραμμένος- όσο κι αν οι πράξεις, οι επιλογές, οι σκέψεις, τα όνειρα, μπαίνουν σε μια λογική σειρά και σε κάνουν να καταλήγεις κάπου, ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις πότε ακριβώς έγιναν όλα αυτά.

Ποτέ δε θα μπορέσω να συνειδητοποιήσω πως και πότε έγιναν όλα αυτά.

Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι το σκοτεινό δωμάτιο με το κεράκι, το μουχλιασμένο κρεββάτι και την παγωμένη ατμόσφαιρα στο οποίο κοιμήθηκα την ημέρα της βάφτισής μου, σαν να ανήκει στο κοντινό παρελθόν. Θυμάμαι το μπλε φόρεμα, το παιχνίδι κάτω από το τραπέζι της πρώτης μου ημέρας στο νηπιαγωγείο σαν να αυτή η μέρα να ήταν η χθεσινή.

Θυμάμαι τον τεράστιο κιτρινισμένο χάρτη, τα καρό, βρώμικα πατώματα, τη μυρωδιά του τοστ πάνω στην ασημένια ξυλόσομπα σαν να πρόκειται για εικόνες του σημερινού πρωινού. Κι όμως, εκείνα τα πρωινά βρίσκονται τουλάχιστον 20 χρόνια μακριά. Θυμάμαι την απαίσια γεύση που είχε το γάλα με κακάο, τον ήχο που έκαναν τα κοκαλάκια όταν οι κοτσίδες μου χτυπούσαν μεταξύ τους, την ευχάριστη αίσθηση του να βάζω το χέρι μου στο καλοριφέρ που βρισκόταν πίσω από το παιδικό κρεββάτι μου όταν ξάπλωνα για να κοιμηθώ, μα και τα όνειρα που έβλεπα μετέπειτα -- και ξέρεις, ακόμα και τώρα ψάχνω ασυναίσθητα στον ύπνο μου να βρω εκείνο το καλοριφέρ, πίσω από το κεφαλάρι του κρεβατιού.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που έβαλα κραγιόν, που αποτρίχωσα τα πόδια μου, που "άργησα να γυρίσω σπίτι το βράδυ". Θυμάμαι το σημείο του επίπλου και το χρώμα του μαρκαδόρου με τον οποίο έγραψα το όνομα του πρώτου αγοριού που μου άρεσε, γιατί δεν άντεχα να το κρατάω άλλο μέσα μου. Θυμάμαι την ένταση και τον ρυθμό που είχε το καρδιοχτύπι που ένιωσα όταν ερωτεύθηκα για πρώτη φορά, αλλά και το καρδιοχτύπι για το πρώτο μου αγόρι, στον πρώτο μου αληθινό έρωτα και στον πρώτο μου μεγάλο έρωτα.

Θυμάμαι όχι μόνο τη γεύση του πρώτου φιλιού, αλλά και το τι ρούχα φορούσαμε, τι χρώμα είχε η ομπρέλα που κρατούσαμε. Θυμάμαι την πρώτη φορά που κοιμήθηκα με κάποιον, την πρώτη φορά που έκανα έρωτα, τον πρώτο μου οργασμό, τον πρώτο χωρισμό, την πρώτη απογοήτευση, την πρώτη φορά που πληγώθηκα, την πρώτη φορά που πλήγωσα, τα πρώτα ερωτικά γράμματα, τα πρώτα αληθινά "σ'αγαπώ".

Θυμάμαι το πρώτο μου ταξίδι, το πρώτο cd που αγόρασα, την πρώτη φορά που ζήτησα ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, την πρώτη φορά που οδήγησα, που άνοιξα έναν υπολογιστή -- διάολε, θυμάμαι την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι "σκέφτομαι", ότι μπορώ να μιλήσω στον εαυτό μου χωρίς να με ακούσει κανείς, και θυμάμαι που και με ποιους ήμουν καθώς και πόσο ένοχα ενθουσιασμένη ένιωσα όταν έκανα αυτή την πρώτη μου συνειδητή σκέψη.

Θυμάμαι όμως και ανθρώπους που σφιχταγκαλιαστήκαμε, που τσακωθήκαμε, που αγαπηθήκαμε, που  θαυμάσαμε ή θυμώσαμε ο ένας στον άλλον. Ανθρώπους που ανταλλάξαμε λέξεις, ιστορίες, όνειρα και παραμύθια σε πάρκα, καφετέριες, θρανία, οικογενειακά τραπέζια, πάνω από ανοιχτά βιβλία, μπουκάλια ή τάβλι, πίσω από μικρές ή μεγάλες οθόνες, επάνω σε "αγαπημένα μυστικά μέρη". Που μοιραστήκαμε το κρασί μας, το φαγητό μας, τον χώρο μας, στιγμές της ζωής μας. Ανθρώπους που ο χρόνος τους έστειλε μακριά, τους έφερε πιο κοντά, τους έκανε να μοιάζουν ξένους, τους έκανε πραγματικά ξένους ή τους εξαφάνισε, αφήνοντας τις αναμνήσεις αυτών των στιγμών που μοιραστήκαμε να αιωρούνται στην απολυτότητα του χρόνου, την αιωνιότητα.

Και αυτή είναι η κατάρα του να θυμάσαι.

Γιατί το ανέμελο κοριτσάκι με τα μακριά μαλλιά και τα φρου φρου φουστάνια, το παιδί με τις φόρμες και τα γυαλιά, η παράξενη έφηβη με τα κίτρινα παπούτσια, τα τεράστια φούτερ και τα ακουστικά στα αυτιά, η  ασυνήθιστη κοπέλα με τα πολύχρωμα μαλλιά που πάντα έγραφε κάτι σε ένα πρόχειρο τετράδιο, η απόμακρη, κυκλοθυμική γυναίκα είμαι εγώ. Όπως και αν με συνάντησες, όποτε και αν με γνώρισες, ότι κι αν μοιράστηκες μαζί μου, ότι κι αν έζησες μαζί μου είναι ένα κομμάτι από το σύνολο του εγώ μου.

Όλα αυτά με έκαναν αυτό που είμαι και όλα αυτά τα έκανα εγώ. Όλα αυτά, μαζί με τόνους από περισσότερες χαρές και λύπες, λιγότερο σημαντικές, όμορφες, άσχημες και αδιάφορες στιγμές, απέχουν μονάχα ένα *τσαφ* του χρόνου μακριά από το τώρα. Μα αν το εγώ είναι ένα κούτσουρο, ο χρόνος είναι μοναχά οι φλόγες που το κάνουν να αργοκαίει -- μέχρι να γίνει στάχτη και σκόνη στον αέρα.

Όσο κι αν στύβεις το μυαλό σου προσπαθώντας να παρατάξεις τις αναμνήσεις, τις εμπειρίες, τα αληθινά, τα ειλικρινή σε μια ευθεία γραμμή για να μάθεις, να καταλάβεις τον κόσμο, τους ανθρώπους, εσένα πρώτα απ'όλα, η καρδιά σου ποτέ δεν θα μπορέσει να καταλάβει, να συνειδητοποιήσει, να χωνέψει τον χρόνο.

Δεν έχει καμία σημασία αν είναι εικοσιεννιά ή τριάντα. Ένα μακροσκελές, έντονο καρδιοχτύπι είναι, όσους αριθμούς κι αν εσύ θες να του φορτώσεις.

Και όλα τούτα, τα υπενθυμίζω σε εμένα, που θα τα διαβάζω ένα χρόνο μετά θα ανατριχιάζω και θα νιώθω για όσο διαρκεί αυτή η ανάγνωση όπως νιώθω τώρα. Θα θυμάμαι ξανά. Για τριακοστή ή τριακοστή πρώτη φορά. Όπως σήμερα που μου τα υπενθύμισε ένα, καλύτερα κρυμμένο από τούτο, σοκαριστικό γράμμα με εμένα για παραλήπτη, που γράφτηκε ακριβώς έναν χρόνο πριν.


18.10.12

Ενδιαφέρον για κατανόηση.

*Η* θεωρία. Που αποτελείται από μικρά κομματάκια και που κοντεύει να κάνει τον εγκέφαλό μου να σκάσει σαν ποπ κορν.

Και αυτό, είναι το τελικό συμπέρασμα, η φράση κλειδί, αυτό που κινεί τα πάντα, τον κόσμο τον δικό μας, ξέρεις, τον μικρό, αλλά και όλο τον κόσμο γενικότερα. Αυτό που έκανε να δημιουργηθεί η επιστήμη, η θρησκεία, η φιλοσοφία, η εξέλιξη.

Το ενδιαφέρον για κατανόηση.

Γιατί εσύ, μπορεί να είσαι, να ζεις, να υπάρχεις σε ένα κόσμο και να τα βλέπεις όλα σαν μήλα, σαν δέντρα, σαν φίδια, σαν τραπέζια ή σύννεφα και αστέρια, σαν εικόνες και να είσαι ΟΚ με αυτό.  Με την εικόνα, με το προφανές. Όμως κάποιοι άλλοι ενδιαφέρθηκαν να τα κατανοήσουν, να βγάλουν μια άκρη, να δώσουν μια εξήγηση. Και αυτοί που έδωσαν εξηγήσεις, δημιούργησαν μαθηματικά και φυσικές, ονομάστηκαν προφήτες πήραν δάφνες και δόξες αλλά η ουσία είναι πως βοήθησαν άλλους να καταλάβουν και τους παρότρυναν να προσπαθούν να καταλάβουν κι άλλα πράγματα.

Και σύμφωνα με τα διαφωτιστική ετυμολογία, το καταλαβαίνω προέρχεται από το "βαίνω κατά άλλους", χοντρικά, περπατώ στον δρόμο των άλλων. Και; Και βλέπω τα πράγματα όπως τα βλέπουν εκείνοι. Και; Και έτσι κατανοώ αυτό που κατανοούν κι εκείνοι.

Και έρχομαι τώρα εγώ και σου λέω πως εδώ και χρόνια είμαι παρατηρητής. Παρατηρώ. Δεν χρειάζεται να συμμετέχω σε παρέες ενεργά, είναι όλοι ΟΚ με αυτό, δεν παρεξηγεί κανείς (και αν, σταρχιδια μας κιόλας). Και παρατηρώ πως ελάχιστοι καταλαβαίνονται. Ακόμα και οι πιο στενοί φίλοι -- και η φιλία είναι η μεγαλύτερη σχέση κατανόησης που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος με έναν άλλον.

Όταν δεν καταλαβαίνουν αυτό που λέμε, μιλάμε περισσότερο (hey! βρήκες την απάντηση γιατί κάποιοι άνθρωποι περιγράφουν σε 500 λέξεις αυτό που θα μπορούσαν να πουν με 20. Γιατί νομίζουν ότι οι άλλοι δεν μπορούν να ακολουθήσουν τη σκέψη τους, δεν τους καταλαβαίνουν), εξηγούμε περιφραστικά αυτό που έχουμε στο νου μας και προσπαθούμε να μην αφήσουμε διφορούμενα κενά στους συνομιλητές μας ώστε εκείνοι να έρθουν αντιμέτωποι με αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ που λέμε.

Ελάχιστοι άνθρωποι προσπαθούν να καταλάβουν τους γύρω τους. Έχοντας οι περισσότεροι φτιάξει ένα ΥΠΕΡ-εγώ, προσπαθούν να δουλέψουν πάνω σε αυτό και να το εμπλουτίσουν για.. για να γίνουν ακόμα πιο γαμάτοι προφανώς. Ακούγοντας ένα τραγούδι, μια ιστορία, ένα μονόλογο, δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε το ΓΙΑΤΙ ο άλλος που μας εκθέτει σε αυτό, το κάνει, αλλά βάζουμε τον εαυτό μας στη διαδικασία για το πως αυτά όλα θα μας ωφελήσουν προσωπικά, πότε θα μας δοθεί η αφορμή να τα δείξουμε και να πουμε δικά μας τραγούδια, ιστορίες, μονολόγους για να εκθέσουμε σαν σε γυαλισμένη, αστραφτερή αίθουσα μουσείου την προσωπικότητά μας, και χάνουμε την ουσία. Μπαίνουμε σε έναν ατελείωτο αγώνα επίδειξης και ο νικητής της βραδιάς, αυτός που θα έχει προσφέρει τα περισσότερα ωφέλιμα για τους υπόλοιπους, θα είναι αυτός που θα έχει το respect. Ενδόμυχα. Υποσυνείδητα

ΓΙΑΤΙ κάποιος θεωρεί το "βααου βαααμ βάααου βαααμ" της ντάπστεπ "ωραία μουσική"; Γιατί κάποιος  ακούει μέταλ/νόιζ/χιπ χοπ/έντεχνο/σκυλάδικο; Τι βρίσκει σε αυτό; Τι βρίσκει αυτός που μας πρότεινε αυτή τη ταινία γαμάτο το οποίο εμείς δε το βρίσκουμε; Αυτό το γιατί είναι που μας κάνει στα πιο εύκολα, στα πιο πρακτικά να μπορούμε να κατανοούμε όχι μόνο τους γύρω μας, αλλά και τις διάφορες μορφές τέχνης. Και ρώτα το. Μην ντρέπεσε: "γιατί σου αρέσει αυτό;" "τι εννοείς με  εκείνο που λες;" Και ρώτα με απόλυτη σοβαρότητα. Και άρχισε να βαίνεις κατά τους άλλους. Να μπαίνεις στα παπούτσια τους (πιο κλισέ πεθαίνεις) και βλέπεις με τα μάτια τους. Όχι, δεν μειώνεις το εγώ σου, και μια που πάντοτε κοιτάμε το συμφέρον μας, ναι, αυτό μπορεί να σε ωφελήσει.

Το εγώ μας κλείνεται μέσα σε κουτιά. Χάρτινα, ξύλινα και σιδερένια. Υπάρχουν αυτοί που ρωτούν το γιατί και ενδιαφέρονται να κατανοήσουν, αυτοί που το κάνουν κάποιες φορές και αυτοί που δεν το κάνουν ποτέ. Οι τελευταίοι είναι εκείνοι που δεν έχουν ενδιαφερθεί ποτέ να κατανοήσουν τους άλλους και νομίζουν πως το εγώ τους είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχει υπάρξει ποτέ στη γη επί καταβολής του κόσμου -- γελάς; Δεν είναι αστείο. Είναι εκείνοι που όταν ακούν κάποιο να μιλάει σκέφτονται κάτι άλλο, είναι εκείνοι που όταν ακούν μια "περίεργη μουσική" ή βλέπουν μια ακατανόητη ταινία με την παρέα τους, απλά κάνουν υπομονή γιατί "οι άλλοι είναι παράξενοι". Είναι εκείνοι που δεν γελούν με αστεία (όχι καμάρι μου, δεν φταίει το χιούμορ σου, φταίνε οι άνθρωποι που είναι γύρω σου), που το ανέκδοτο πρέπει κάποιος να τους το εξηγήσει. Είναι εκείνοι που δεν έχουν καθόλου φαντασία μια που έχοντας πλήρη γνώση του εγώ τους, το έχουν τοποθετήσει μεσα σε στεγανά που είναι δύσκολο να παραβιαστούν από το οτιδήποτε άλλο, που ζουν, πατούν, επιβάλλουν αυθόρμητα στους εαυτούς τους τις κοινωνικές σταθερές/περιορισμούς/κανόνες και προσπαθούν σε όλη τους τη ζωή να μην παρεκκλίνουν από δαύτες. Κατανοούν με ευκολία τους κανόνες της κοινωνίας (του κόμματος, της ομάδας, των παραδόσεων), τους βοηθάει εξάλλου να έχουν κοινωνικές επαφές και κονά σημεία με άλλους όμοιούς τους,  αλλά δεν μπορούν να κατανοήσουν τη ζωή, την διαφορετικότητα της κάθε σκέψης, του κάθε πράγματος, την έννοια του "προσωπικού γούστου". Ευχαριστιούνται με ποπ πράγματα, ευκολοχώνευτα και προφανή, ενώ οτιδήποτε χρειάζεται περισσότερη σκέψη το απορρίπτουν γιατί δεν τους αρέσει να μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία, αφού πιστεύουν πως αυτό που αρέσει σε εκείνους είναι default ωραίο, χωρίς αμφισβήτηση. Και φυσικά, είναι εκείνοι που μιλούν αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό τους, παραθέτοντας συνεχώς προσωπικές τους ιστορίες σε κάθε είδους γαμημένη συζήτηση, ακόμα και αν η ιστορία τους είναι άσχετη.

Και υπάρχουν και ξύλινα κουτιά με σιδερένιο περίβλημα. Άνθρωποι δηλαδή που ενώ είναι διαλλακτικοί και ανοιχτοί στους άλλους, έχουν επίσης κάποιες απόψεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Και υπάρχουν και όλοι οι συνδυασμοί αυτών των κουτιών, με εκείνους που βρίσκονται σε ένα εξ'ολοκλήρου χάρτινο κουτί να είναι οι ελεύθεροι, ανοιχτοί, χωρίς όμως το εγώ τους να είναι υποδεέστερο (ναι, το εγώ στον καθένα μας είναι εξίσου σπουδαίο). Να είναι όμως ουτοπικοί και... ανύπαρκτοι.

Το ενδιαφέρον για κατανόηση, είναι εκείνο που εκλείπει σε κάθε ανθρώπινη επαφή. Και ακόμα και αν το προσπαθείς, υπάρχουν εκείνες οι καταραμμένες στιγμές που βρίσκεσαι σε σύγχυση, που βαριέσαι, που δεν θες βρε παιδάκι μου να ασχοληθείς και το χανεις. Και αρχίζεις πάλι την προβολή του "εγώ" σου, αδιαφορώντας για το γύρω σου. Και εκείνες οι στιγμές είναι που νιώθεις.. μόνος και ότι "δεν σε καταλαβαίνει κανείς"

Όλοι οι άνθρωποι έχουν ενδιαφέρονται,  σπουδαίες απόψεις, σημαντικές εμπειρίες, όμορφες προτιμήσεις που μπορείς να κερδίσεις πολλά από αυτά (και να ενισχύσεις το εγώ σου) μαθαίνοντας τα. Το θέμα είναι το πόσο ενδιαφέρεσαι  όχι μόνο να τα μάθεις, αλλά να τα κατανοήσεις.

Βρες τον πιο "κλειστό" άνθρωπο του κοντινού σου περιβάλλοντος, αυτόν που δεν έχεις συζητήσει ποτέ, αυτός που πιστεύεις πως είναι ο πιο διαφορετικός και ο πιο απόμακρος από εσένα και αυτός   δεν μπορείς να καταλάβεις και -guess what- προσπαθησε να τον κατανοήσεις. Με ανοιχτό μυαλό, χωρίς να προσπαθήσεις να του αλλάξεις απόψεις, χωρίς να παρέμβεις στο χώρο του, χωρίς να σκέφτεσαι την επόμενή σου ατάκα όταν σου μιλάει, ρωτώντας "πως", "γιατί", και "τι εννοείς". Κάνε ένα τόσο μικρό πείραμα, δείξε ένα ενδιαφέρον για κατανόηση, και θα διαπιστώσεις πως τελικά ο κάθε άνθρωπος είναι τόσο όμορφος μα και τόσο άσχημος, τόσο έξυπνος και φιλοσοφημένος μα και τόσο βλάκας και ρηχός. Ταυτόχρονα. Απόλαυσε το πόσο πολύπλευροι είμαστε, πόσα πράγματα έχουμε τελικά να μοιραστούμε και... και το εγώ σου θα είναι λιγότερο μόνο στον θρόνο τον οποίο το έχεις τοποθετήσει.

Επειδή την έχω δει ειλικρινής σήμερα, θα σου πω και το αρνητικό. Το χειρότερο αυτής της υποθεσης, είναι όταν αναπτύσσεις το ενδιαφέρον για κατανόηση, όταν αφήνεις τους άλλους και τους δίνεις την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν την προσωπικότητα τους και το εγώ τους απλόχερα, αλλά σχεδόν ξεδιάντροπα, εκείνοι δεν αποκτούν ποτέ το ενδιαφέρον για κατανόηση της δικής σου προσωπικότητας. Fail φίλε μου.



15.7.11

Πριν και μετά #1

Πανσέληνος Ιουλίου, 2011

Νιώθω πως θα ΣΚΑΣΩ.
...Καταραμένη πανσέληνος...



Και ένιωθα περίεργα και δεν ήμουν καλά για την ακρίβεια – όση ακρίβεια έχει η φράση δε «νιώθω καλά»- και μου έλεγες «δε μπορώ να καταλάβω γιατί δε νιώθεις καλά» και εγώ το σκεφτόμουν ότι δεν είχα λόγο να νιώθω έτσι αλλά δε σου το έλεγα και μιλούσαμε μιλούσαμε και κάναμε και όνειρα και υπολογίζαμε και τις μέρες και τις ώρες και μου έλεγες πως θα έρθεις και πως θα περάσουμε όμορφα και έλεγες και για εισιτήρια από τη μια και για αγκαλιές από την άλλη και εγώ συνέχιζα παρ’ολ’αυτά να μη νιώθω καλά και να μην καταλαβαίνω το λόγο που ενώ θα έπρεπε να πετάω στα σύννεφα δεν πετούσα και εσύ συνέχιζες να μιλάς και η φωνή σου ήταν ήρεμη σε αντίθεση με την σιωπή μου που ήταν απίστευτα νευρική και δε με ηρεμούσες –κατά ένα περίεργο λόγο με έκανες να νιώθω χειρότερα- αλλά δεν ήθελα να σταματήσεις να μου μιλάς αλλά εσύ σταμάτησες και με άφησες στο σκοτεινό δωμάτιο μόνη μου χωρίς τη συντροφιά της φωνής σου και εγώ αποφάσισα να με τιμωρήσω και άφησα τον εαυτό μου να χαθεί στις σκέψεις του και σκεφτόμουν σκεφτόμουν πολύ και πολλά πρόσωπα και καταστάσεις και εσένα αλλά δεν ονειρευόμουν και οι σκέψεις το βράδυ όταν δεν είσαι καλά και όταν δεν περιέχουν όνειρα πονάνε και εγώ πονούσα και αναρωτιόμουν γιατί δεν ήμουν καλά και περιπλανιόμουν –με την ίδια ευκολία- στις σκέψεις και στο σκοτεινό δωμάτιο και έφτασα και στο παράθυρο και πίσω από την κίτρινη κουρτίνα είδα ένα γεμάτο φεγγάρι να με κοιτάζει χαχανίζει ειρωνικά και τότε λύθηκαν όλα τα μυστήρια και όλες οι απορίες και δεν ήξερα αν θα έπρεπε να γελάσω και εγώ τόσο ειρωνικά ή αν θα έπρεπε να κλάψω και τελικά σάστισα και με το ίδιο ύφος που έχουν οι ογδοντάχρονοι γέροι όταν τους ακουμπάς κατά λάθος στο πεζοδρόμιο άρχισα να μουρμουρίζω:
«Καταραμένη πανσέληνος».

26.6.11

Layers

"Μια χαρά είμαι" απάντησε ενώ έκλεινε βιαστικά το ακουστικό. 
Την ίδια στιγμή πατούσε "send" στις αδέξιες και χονδροειδείς προσκλήσεις για τετ α τετ επαφές, στις τελευταίες προσπάθειες κατευνασμού της μοναξιάς.

Ένα τσιγάρο αργότερα θα φτιάξει καινούριες λέξεις για να χωρέσει την "ελευθερία" μέσα σε στραβούς στίχους ακατ-ανόητων ποιημάτων. Όμως την ώρα που θα κοιμούνται φυτά, ζώα και άνθρωποι, θα ζωγραφίσει γυμνή λαμπερά αστέρια και κόκκινες καρδιές στο μαυροπίνακα του ουρανού. 

Απορροφημένη, προσπαθώντας για το τέλειο σχήμα, δε θα ακούσει ποτέ τις ερωτήσεις του αγουροξυπνημένου κέδρου:

Τι είναι αυτό που πραγματικά φοβάσαι; Σε τι προσεύχεσαι τελικά;

..και τώρα άκου αυτό.

1.1.11

1.1.11




Μικρές χαρές εναλάσσονται με παχιά δάκρυα σε ένα χρόνο ο οποίος μοιάζει τεράστιος και ατελείωτος. Το "φαση είναι θα περάσει", σταματάει να υπάρχει εκεί που σταματούν τα όνειρα, ο αυτοσεβασμός και η αυτοεκτίμηση. Πόσο σου κοστίζει το να υποτιμάς τη ζωή σου και τον εαυτό σου; Ο απολογισμός της χρονιάς είναι σκληρός και οξύς. Είναι σαν η ζωή να πήγε 10 χρόνια πίσω ή δέκα χρόνια μπροστά, χωρίς όμως τη δικαιολογία της εφηβείας ή της "κρίσης της μέσης ηλικίας". Το παντοτινά ζητούμενο έχει γίνει ένα τεράστιος βούρκος που καταπίνει τις ώρες, τις μέρες και το χρόνο. Όλα γύρω είναι δανεισμένα ή ξένα. Νοσταλγώ. Κλαίω. Μόνη. Σαν ένα οποιοδήποτε βράδυ. Σα κάθε βράδυ. Ελπίζω. Στο θαύμα που δεν έρχεται ποτέ.

Όχι, δε θα είμαι η ευχάριστη παρέα απόψε.