ΥΓ

Ένα ακόμα πριν το τέλος.
Ένα σημείωμα.
Μια εξήγηση.
Ένα ασύντακτο κείμενο για φως και σκοτάδι και τα ίδια τα ίδια τα ίδια τα ίδια τα ίδια.


Όχι.

Αυτή τη φορά σιωπή.
Το μόνο που έχω, για αυτή τη φορά, είναι η σιωπή -- και ένα υστερόγραφο.

ΥΓ: οι τοίχοι είναι χτισμένοι επάνω σε άμμο. Αν θες να τους ρίξεις το πλαστικό φτυαράκι παραλίας αρκεί. Βαριέσαι όμως, έτσι;
Ή μήπως φοβάσαι;

Λεκτικός Εμετός

Ξερνάω πράσινες τοξικές λέξεις
και από τα μάτια μου τρέχουν κατακόκκινα καυτά γράμματα.

Φθόγγοι, φωνήεντα και πολυσύλλαβες λέξεις
ίσως να μην μπουν ποτέ στην σωστή σειρά,
να μην βρουν ποτέ το σωστό συντακτικό
για να αποτυπώσουν μεγαλειώδης προτάσεις που μιλούν για μίσος
για απογοήτευση, για φόβο, για ανασφάλεια, για ελπίδα
για μικρότητες, για σπουδαιότητες
για τα νοήματα του σύμπαντος
για αγάπη
για σένα.

Ξερνάω πράσινες αιχμηρές λέξεις
και εκείνες σχηματίζουν αυτό το κείμενο,
το οποίο δεν είναι για εσένα.
Για εσένα που φάνηκες άνθρωπος λίγος, ανεπαρκής, εγωιστής,
φοβισμένος, ανασφαλής, βολεμένος στα στανταρντς της "κανονικότητας"
μη διατεθειμένος να ξοδέψεις λίγες στιγμές της ζωή σου
ώστε να μπεις στη ζωή άλλων
και να δεις με τα μάτια τους, να νιώσεις με την καρδιά τους,
να συντονίσεις τους νευρώνες του εγκεφάλου τους με τους δικούς σου.
Ανίκανο να καταλάβει τα συναισθήματα, να αντιληφθεί τα θέλω,
τα λόγια τους, τις σιωπές, τα αγγίγματα, τις πράξεις, τις ανάσες τους
τους γαλαξίες και τα νεφελώματα που γεννιόνταν
μέσα στο βλέμμα τους,
τα λουλούδια που σπείρονταν και άνθιζαν και πέθαιναν και σάπιζαν
μέσα στην ψυχή τους.

Ξερνάω πράσινες αρρωστιάρικες λέξεις
που βγαίνουν από τα σωθικά μου και είναι όλες δικές μου.
Που δεν χαρίζονται σε κανέναν και σίγουρα δεν χαρίζονται σε εσένα,
που ενώ είδες άλλους να βουλιάζουν, να πνίγονται,
να καταστρέφουν τους εαυτούς τους,
εσύ άνοιξες άλλη μια παγωμένη μπίρα και απήλαυσες το θέαμα.
Σε εσένα που ενώ βρήκαν τον τρόπο και σου δίδαξαν
τα πιο απόκρυφα μυστικά,
εκείνα που βρίσκονται κάτω από χιλιάδες καλύμματα κρυμμένα,
τα πιο ουσιώδη για εσένα, για τους άλλους,
για τη ζωή ολάκερη,
εσύ τα περιφρόνησες και τα γελοιοποίησες και δεν τα κατανόησες ποτέ.
Τα μετέτρεψες σε πλαστικά παιχνίδια
και αφότου πέρασες ένα απόγευμα μαζί τους
τα πέταξες στα σκουπίδια χωρίς να ενδιαφερθείς για την αγνότητά τους,
για την ολότητα του νοήματός τους, για το φως που τα έκανε να λάμπουν
μα ούτε για την σημασία αυτής της γνώσης.
Σε εσένα που είδες τους απογυμνωμένους εαυτούς σαν παράνοιες,
τις ομορφιές σαν ασχήμιες, τις αλήθειες σαν ψέμματα, το όλον σαν τίποτα.
Και δεν θα χαριστούν ποτέ σε εσένα που είσαι μικροπρεπής,
κλειστόμυαλος, παρά την πεποίθησή σου για το αντίθετο
φτηνός, πρόσκαιρος, εγωκεντρικός, επιφανειακός και δειλός.

Από τα μάτια μου κυλούν ματωμένα γράμματα
τα συστατικά των λέξεων που απευθύνονταν σε εσένα
και που πέθαναν στην προσπάθειά τους να σχηματίσουν τις σωστές,
αυτές που θα μιλούσαν για την σπουδαιότητά σου
για την ικανότητά σου να δείχνεις τις ολότητες
όταν οι άλλοι κοιτούσαν τα κομμάτια
για το ότι τόλμησες να επιδείξεις ωμές και σκληρές και επίπονες αλήθειες
ακόμα και όταν δεν ήξερες ποιο ήταν το τίμημα.
Για τις τρυφερότητες, τις έγνοιες, τα παραμύθια, τις ειλικρίνειες,
τις ανιδιοτελείς αγκαλιές
τις απαντήσεις στα συναισθήματα των άλλων μόνο με συναισθήματα.
Για τους ρητορικούς λόγους, τα ξεσπάσματα, τις σιωπηλές ακροάσεις
για τις στιγμές που ήσουν πιο ανθρώπινος από τους ανθρώπους
και που έκανες τους άλλους υπερήφανους για το είδος τους.
Τις στιγμές που έγινες γονιός, φίλος, συνοδοιπόρος,
ο βράχος σε μια μαινόμενη θάλασσα, η προσωποποιημένη γαλήνη,
ο Θεός.
Αυτές οι λέξεις δεν μπορούν να σχηματιστούν
ώστε να μην μοιάζουν λίγες, εύκολες, απλές,
τιποτένιες μπροστά σου.

Μέσα σε πράσινους, τοξικούς, λεκτικούς εμετούς
και ματωμένα, κατακόκκινα και καυτά γράμματα,
γράφω αυτό το φτηνό και άνευ λογοτεχνικής αξίας κείμενο
που στερείται όμορφων και περίτεχνων προτάσεων,
μονάχα για εμένα.
Για εμένα που κάνω ηλίθιες πράξεις, πανέξυπνες σκέψεις
και ηλίθιες σκέψεις, πανέξυπνες πράξεις.
Που είμαι ενδιαφέρουσα και βαρετή, σκληρή και ευάλωτη
πλούσια σε συναισθήματα και φτωχή σε ύλη
αρκετή σε κάποιους, λίγη για κάποιους άλλους
"κανονική" και διαφορετική.
Που κατανοώ τις επιθυμίες, τις ανάγκες, τα λόγια των γύρω μου
και ακόμα και αν με πονάει, με καταστρέφει και με πληγώνει
και ακόμα και αν οι ίδιοι δεν τις κατανοούν στην σημασία τους,
να τις δέχομαι
να χαμογελώ με τις ειρωνείες, να συμπονώ τις ψυχώσεις
να γελάω με την εκδίκηση, να θλίβομαι με τις επιφυλάξεις και τις δειλίες
να απογοητεύομαι με τις μικρότητες των σπουδαίων.
Που μπορώ, ακόμα, να ακούω τις επιταγές των κυττάρων μου
και να τις ακολουθώ
απολαμβάνοντας ή πληρώνοντας το τίμημά τους.
Που δεν μετανιώνω για πράξεις,
γιατί πάντοτε ζύγιζα καλά τις επιλογές
γιατί πάντοτε τα θέλω μου αλυχτούσαν μέσα μου
ξέσκιζαν το είναι μου
πατούσαν πάνω στις πρόσκαιρες επιθυμίες και τις ασφάλειες
για να ελευθερωθούν.
Που δεν ονειρεύομαι μια ζωή βουτηγμένη στα μικρά
αλλά προσπαθώ να πετάξω και να ακουμπήσω τα μεγάλα.
Που στρέφω τα μάτια μου στον νυχτερινό ουρανό
και δεν φοβάμαι το μαύρο του.
Που μπορώ και πληκτρολογώ μακροσκελή κείμενα
με αφορμή την απουσία τους.
Για εμένα, που είμαι εγώ.

Μετά τις λέξεις, ίσως να αρχίσω να ξερνάω συναισθήματα.
Ίσως να γράψω κείμενα όχι για εμένα, αλλά για εσένα..
Και ίσως, τότε, να τρομάξεις..

Mirror

Kαι αγόρασα 

έναν καθρέφτη

γιατί, σήμερα, 

είχα ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον.

Blowing Up

[no title]

[enter a random text here]

*G slaps everyone around with a large trout

Ξεκίνησα την Wonderland στο Fridge, επειδή μου αρέσει η μουσική. Ακούω μουσική, γράφω για μουσική, ασχολούμαι με μουσική απο τότε που με θυμάμαι, ακόμα και όταν δεν το θέλω. Ακόμα και όταν λέω ότι "αυτό το καιρό δε θέλω να ακούσω μουσική".

Συνήθως το παιχνίδι δεν ήταν interactive. Όταν άκουγα μουσική στο σπίτι μου κανείς δε μου έλεγε μην ακούς αυτό, άκου το άλλο. Όταν έκανα ραδιόφωνο, κανείς δε με κατεύθυνε στο τι θα παίξω -και χαίρομαι πολύ γι'αυτό-. Όταν έγραφα σε περιοδικό, γούσταρα να κράζω τα μουσικά δρώμενα και το έκανα. Πάντα με άφηναν στο γήπεδο μόνη μου με μια μπάλα και έκανα παιχνίδι.

Παρόλο που η γνωστή συνταγή ήταν πετυχημένη, στο τέλος βαρέθηκα. Όταν ξεκινήσαμε το fridge, αποφάσισα να κάνω παιχνίδι και με άλλους.

Απο τη μια η λογική είναι απλή:
Δεν ασχολούμαι καν με κάτι που δεν μου αρέσει εμένα (δηλαδή με όποιο δίσκο που η δεύτερη ακρόασή του είναι απλά βασανιστήριο, δεν αντέχεται). Δεν έχει νόημα να το κάνω, υπάρχουν ένα σωρό αξιόλογοι άνθρωποι για να κρίνουν αυτούς τους δίσκους που δεν θα παρουσιάσω εγώ.
Ασχολούμαι μόνο με ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ μου αρέσει και ξεπερνάει το προσωπικό μου όριο της μετριότητας έστω και μόνο ένα κλικ παραπάνω.

Αυτό λοιπόν που πραγματικά μου αρέσει θέλω να το παρουσιάσω όπως "πρέπει".
Όπως όταν εμένα με ενδιαφέρει ένας δίσκος πχ απο ένα συγκρότημα που δεν γνωρίζω:
Ψάχνω λεπτομέρειες, πληροφορίες, ιστορίες πίσω απο τον δίσκο και το συγκρότημα ακούω τα τραγούδια πενήντα φορές, χαζεύω το artwork, τους συνεργάτες τους κτλ.

Αυτή ήταν η αφετηρία μου. Μια παρουσίαση να είναι τόσο ολοκληρωμένη όσο θα ήθελα να την δω εγώ όταν έψαχνα για εκείνο το συγκεκριμένο δίσκο, χωρίς να περνάω ώωωρες στο google προσπαθώντας να διακρίνω τις ανασάφειες και τις ανακρίβειες, τις κακοπροαίρετες κριτικές και τις "πληρωμένες" παρουσιάσεις.
Γι αυτό το λόγο για κάθε άρθρο ξοδεύω ατελείωτες ώρες και ανεβάζω ακόμα και τα τραγούδια στο youtube στις περιπτώσεις που δεν υπάρχουν αλλού. Όταν παρουσιάζεις κάτι, πρέπει τα στοιχεία που δίνεις να είναι τόσο πλήρη, ώστε και αυτός που ακούει για πρώτη φορά μουσική στην ζωή του, να μπορεί να σχηματίσει την δικιά του άποψη.Πες το παλαβομάρα, πες το τελειομανία, δε ξέρω.
Χαίρομαι πάντως που ήδη βλέπω κάποιους να αντιγράφουν αυτή τη φόρμουλα -και δε το λέω ειρωνικά-.
Τι καλύτερο λοιπόν στο για να σχηματίσει κάποιος τη δική του άποψη, το να κερδίσει το αυθεντικό δισκάκι?

Έτσι ήρθε η ιδέα και κάπως έτσι άρχισε το τρέξιμο (και η σημερινή γκρίνια) και το παιχνίδι να  μην είναι μόνο στα δικά μου χέρια .

Μια που δεν είχα καμία σχέση με τη "μουσική βιομηχανία"και δεν γνώριζα τίποτα περισσότερο απο το να βάζω ένα δίσκο στον player μου και να τον ακούω, λειτούργησα με την εξής λογική:

Βρίσκεις το συγκρότημα, ζητάς δισκάκι, σου δίνουν δισκάκι, το δίνεις σε αυτό που κέρδισε.

Αυτό γίνεται και στην πραγματικότητα. Όχι όμως πάντα.
Μια που για να είμαστε και ειλικρινείς,η σκηνή αυτή δεν είναι αυτή που έχει τα "περισσότερα χρήματα" και δεν έχει την προβολή που έχουν άλλα είδη μουσικής, οι περισσότεροι που λαμβάνουν το εμαιλ "θέλω να σου κάνω παρουσίαση, θέλω cd, ουγκ" χαίρονται, είναι εξυπηρετικοί, βοηθώντας με όπως μπορούν και σε ότι τους ζητήσω.

ΑΛΛΑ πάντα υπάρχουν κι αυτοί, που ενώ δεν είναι σε πλεονεκτηκότερη θέση με τους προαναφερθέντες, ενώ θα συμφωνήσουν μεν, θα μου ψήσουν το ψάρι στα χείλη δε.
Μιλάνε απότομα, φέρονται περίεργα,το ευχαριστώ λείπει απο το λεξιλόγιό τους, και νομίζουν ότι κάνουν κάποιου είδους χάρη. Τους μιλάς και όταν καταδέχονται να σου απαντήσουν, πιστεύουν ότι πρέπει να νιώσεις ευγνωμοσύνη.

ΤΣΑΠΡΡΡ που λένε και στο χωριό μου. Ποιοί νομίζετε πως είστε? Αν αυτό είναι το δημοσιοσχετίστικο σας, να το βάλετε εκεί που ξέρετε και χωρίς να θέλω να σας πικράνω, οι ροκ σταρ πέθαναν, δεν υπάρχουν πια.


Πέρα απο την παραπάνω διαδικασία,υπάρχουν και οι περιπτώσεις που οι εταιρείες δεν δίνουν άλμπουμ στα συγκροτήματα (?!),κι έτσι αναγκάζομαι να επικοινωνήσω με αυτές. Το 80% είναι φιλικότατοι και . Στέλνουν και το cd με κούριερ και όλα καλά.

Το 20 % α) δεν απαντάνε, β) απαντάνε αλλά εξαφανίζονται, γ) είναι για πολύ ξύλο.

Όλοι γκρινιάζουν ότι η μουσική βιομηχανία πάει κατα διαόλου. Ότι στα γραφεία τους βαράνε μύγες και ότι η μια εταιρεία κλείνει πίσω απο την άλλη.
Ποοοοσο δύσκολο είναι να απαντήσεις σε ένα email που είναι τόσο ξεκάθαρο ώστε να μη χρειαστεί να το φιλοσοφήσεις το θέμα?! Φαντάζομαι ότι δεν συμβαίνουν αυτά μόνο στην δικιά μου περίπτωση..

Καλά να πάθετε λοιπόν. Με ειρωνία και υπεροψία, τίποτα δε λειτουργεί. Τουλάχιστον όχι σε αυτή την εποχή. Γιατί παραπονιέστε όλοι όταν εσείς το δημιουργήσατε αυτό; Όταν εσείς οι ίδιοι έχετε βάλει τον εαυτό σας σε αυτή τη θέση;

Ειλικρινά υπάρχουν ώρες που θέλω την μπάλα μου και το γήπεδό μου, για να παίξω και πάλι μόνη μου. Δεν θέλω να γνωρίσω αυτή τη "μουσική βιομηχανία" περισσότερο. Θέλω να επανέλθω στην ρομαντική διάθεση που είχα και πριν για τη μουσική και τους δημιουργούς της.

Όταν τα σκέφτομαι αυτά, δια μαγείας εκείνη τη στιγμή έρχεται email απο κάποιο τραγουδιστή  ή απο κάποιον που κέρδισε ένα δισκάκι και λέει ένα απλό "ευχαριστώ πολύ". Τότε ακριβώς είναι που αλλάζω γνώμη.

Ίσως και να μην αρχίσω να βρίζω τους πάντες σήμερα.
Ουφ, ξαλάφρωσα τώρα.