Showing posts with label *Η* Θεωρία. Show all posts
Showing posts with label *Η* Θεωρία. Show all posts

6.2.14

ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ

Ξέρεις κάτι;

Αυτό...

Αυτό το "αυτό" που συμβαίνει είναι συγκλονιστικό.

Είναι όμορφο -- "εξωπραγματικά" όμορφο θα έγραφα, αλλά το "αυτό" είναι πραγματένια πραγματικό.

Και δεν είναι μόνο το "αυτό" μεταξύ εσένα και μένα. Είναι το "αυτό", μεταξύ εσένα, εμένα και κάτι δεκάδων άλλων νοματαίων που ξαφνικά σκάει αλυσιδωτά, κάθε μέρα, συνέχεια και συνέχεια και συνέχεια και συνέχεια μπροστά στα μάτια μου και με τυφλώνει -- με την καλή έννοια η "τύφλώση", μην μπερδεύεσαι.
Σαν ο ένας να περίμενε το σινιάλο, το κλείσιμο του ματιού του άλλου εδώ και καιρό.


Είμαστε γκρι και αυτό αρκεί -- το γκρί γίνεται ένας πυροβολισμός που σκοτωνει ΜΠΑΜ έναν φόβο, κι άλλος ένας που σκοτώνει ΜΠΑΜ μια ανασφάλεια. Μας γλιτώνει απο φιλοσοφίες, διενέξεις και λέξεις, λέξεις, λέξεις κι άλλες λέξεις -- μας κάνει να κερδίζουμε... χρόνο; Ζωή; Μας κάνει τελοσπαντων να ξεπερνάμε για λίγο το μηδέν.

Ότι να'ναι.

Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά ξέρω πως έχω κουραστεί λιγάκι. Ωραία όλα αυτά που τα κάνουμε define τώρα, αλλά ουφφ... φτάνει; Νταξ, το κάναμε και παμε παρακάτω; Όχι; Βιάζομαι πάλι και στάσουμητρέχεις;

Αυτή τη φορά ας το τελειώσουμε, ναι, αλλά γίνεται να το κάνουμε αυτό χωρίς υπομονή; Για αυτή, τη μία φορά, μπορούμε να σκοτώσουμε και την υπομονή;


9.12.13

Η κατάρα του να σε καταλαβαίνεις.


Όταν ήμουν είκοσι χρονών και με ρωτούσαν πως με φαντάζομαι στα τριάντα, απαντούσα... "νεκρή".

Η απάντηση δεν περιείχε ίχνος απαισιοδοξίας, δράματος ή μαυρίλας, παρόλο που έτσι έφτανε στα αυτιά των άλλων --  ήμουν απλά ανίκανη να προσδιορίσω ακόμα και ένα μικρό κομματάκι του κατά 10 χρόνια μεγαλύτερου εγώ μου.

Πως θα μπορούσα άλλωστε; Πως θα μπορούσα να μαντέψω, να προβλέψω, ακόμα και απλά να φανταστώ πως θα με έκαναν να μοιάζω όλα εκείνα που θα βίωνα τα επόμενα δέκα ολόκληρα χρόνια -- παρόλο, βέβαια, που αν ξεχειλώσουμε την έννοια της απάντησης, εκείνη μοιάζει να είναι σοκαριστικά προφητική...

Δέκα χρόνια λοιπόν, που μου έδωσαν μερικές άσπρες τρίχες, που τελικά γέμισαν με ανθρώπους, που ήταν πλούσια από συναισθήματα, από σωστά και λάθη, από πτώσεις και απογειώσεις, από συνεχόμενες επιλογές και αποφάσεις και λέξεις και σκέψεις και πράξεις· δημιουργικότητα. Δέκα χρόνια πνιγμένα στην δημιουργικότητα και δέκα χρόνια εμπειριών και μαθημάτων ζωής. Δέκα χρόνια... ζωή.

Τόσα πολλά... είναι όλα τόσα πολλά...
Είναι οι συνειδητοποιήσεις που μετατρέπονται σε φάρους, σε οδικές ταμπέλες και αστραφτερά αστέρια που δείχνουν τον δρόμο προς την ευτυχία. Είναι οι άνθρωποι, οι στάσεις της ζωής, που ανταλλάσσουν κομματάκια μικρά και μεγάλα, "καλά" και "κακά" των εαυτών τους με τα αντίστοιχα δικά σου, και εσύ -έχοντας πια μάθει να μην περιμένεις κάτι, να μην έχεις φρούδες ελπίδες, να μην θεωρείς τίποτα αυτονόητο- τα κρατάς ως πολύτιμο φυλαχτό και πορεύεσαι με αυτά. Είναι όλες εκείνες οι διαδρομές, οι πικρές, οι γλυκές, οι παρανοϊκές, οι όμορφες, οι γαλήνιες, οι άσχημες, οι παθιασμένες, οι καταθλιπτικές, οι ξέφρενες, οι μοναχικές, που όμως πάντα, κοιτώντας τες στο σύνολό τους από ψηλά, ως μακρινός παρατηρητής που καθισμένος επάνω σε έναν κομήτη αγναντεύει τη Γη, αποκτούν μια φωτεινή εικόνα πληρότητας -- και ίσως... ίσως και ελευθερίας.

Θα μπορούσε να πει κάποιος πως τα τριάντα με βρίσκουν στο σημείο μηδέν.
Όμως... όχι, θα ήταν τουλάχιστον αφελές το να ισοπεδωθεί, να εκμηδενιστεί η δεκαετία που πέρασε· η πεπερασμένη ζωή.
Έχω την πεποίθηση, πως σε ολάκερη τη ζωή μου, τίποτα δεν έχω κάνει "σωστά" ή "όπως θα έπρεπε" ή -καλύτερα- όπως θα ήταν "κοινωνικά αποδεκτό" ή σύνηθες, και μπορεί να νιώθω αμήχανα απέναντι σε αυτό, όμως βαθιά μέσα μου, είμαι πολύ υπερήφανη. Δεν ξέρω που είναι και πως θα μοιάζει το τέλος της διαδρομής, όμως αισθάνομαι να βρίσκομαι ολοένα και πιο κοντά -- και αυτό είναι ανακουφιστικό· είναι λυτρωτικό.

Συναντώ τα τριάντα απελευθερωμένη από όλα τα υλικά πράγματα, απεγκλωβισμένη από συνήθειες που μετατρέπονται σε γούστα και παραξενιές, από ρουτίνες και από μαξιλάρια ασφάλειας και βολέματος -- έστω για τώρα, έστω και για λίγο. Τα τριάντα με βρίσκουν χωρίς να έχω τίποτα "δικό μου" κοντά μου. Κοιμάμαι κάθε βράδυ σε δανεικούς καναπέδες και ρίχνω κλεφτές ματιές σε ξένες καθημερινότητες. Υπάρχουν ημέρες που γονατίζω, που δειλιάζω, που φοβάμαι, που καταρρέω, που νοσταλγώ, που είμαι έτοιμη να παραιτηθώ... αλλά.. αλλά.. γεμάτες και υπέρβαρες είναι οι βαλίτσες μου.
Έχω μαζί μου τις φιλοσοφίες και τις σκέψεις και τις ιδέες που περιμένουν να γίνουν πράξεις και πραγματικότητες· την "θεωρία" που, σαν να ήρθε το πλήρωμα του χρόνου επιτέλους, έχει πάρει μορφή και σχήμα· έχω τον Χαράλαμπο και την Μαργαρίτα, που μου ουρλιάζουν να διηγηθώ την ιστορία τους και ο,τι εκείνη συμβολίζει.
Έχω τα συναισθήματά μου, πιο ατόφια και συνειδητά από ποτέ· κι αν σε ολόκληρα τα 20s είχα αγάπη και έρωτα και πάθος δίπλα μου, τώρα, για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, έχω μονάχα γύρω μου ανθρώπους-απο μηχανης θεούς που στηρίζουν με τον τρόπο τους -ή, έστω... συμπαθούν- την πρόσκαιρη ανυπαρξία της υπαρξής μου, που κάνουν την ευγνωμοσύνη, την αγάπη, την έγνοια και την ανθρωπιά να αποκτούν καινούρια, σπουδαιότερα και μεγαλύτερα νοήματα. Έχω όμως και τη σιγουριά για το πως μοιάζει και τι μορφή έχει τελικά η αληθινή, η ανιδιοτελής, η ουσιαστική και ειλικρινής αγάπη· αυτή η αγάπη που πηγάζει από ολόκληρο το είναι και δεν πληγώνεται, δεν περιορίζεται, δεν αμφισβητείται και δεν σκοτώνεται στο τέλος.
Έχω όρεξη για ζωή.

Τα τριάντα με βρίσκουν να έχω αποδομήσει ολοκληρωτικά τον εαυτό μου· να γνωρίζω περισσότερο από κάθε άλλη φορά τι και ποια είμαι· να κρατώ χαρούμενη στα χέρια μου τα κομμάτια και τα κομμάτια των κομματιών, και τα κομμάτια των κομματιών των κομματιών, τα οποία με αποτελούν και να κάνω θρασύτατα ζογκλερικά με αυτά.
Και η διαδικασία για να φτάσω σε αυτό το σημείο, κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν· ένας κακοτράχαλος δρόμος γεμάτος με εμπόδια, ψευδαισθήσεις, φόβο και δειλία. Όμως όλα αυτά αποκτούν κάποιο νόημα και φαίνονται ρομαντικά και όμορφα όταν πλησιάζοντας προς την κατάκτηση της βουνοκορφής γυρνάς το βλέμμα πίσω από τον ώμο σου και τα κοιτάς από μακριά. Πλησιάζω, σου λέω.

Στα 29, ένα χρόνο πριν, έγραψα αυτό και παρόλο που έκτοτε, ένα χρόνο μετά, όλα τα δεδομένα είναι διαφορετικά, δεν θα άλλαζα ούτε μια τελεία σε εκείνο το κείμενο. Μια ματιά· μια άλλη ματιά προς το όλον, όπως και αυτή εδώ, η φετινή.

Πως με φαντάζομαι στα 40;
Με φαντάζομαι μετά από στοιχειωμένες, φωτεινές, εύκολες και δύσκολες διαδρομές, να έχω πει ακόμα περισσότερα "σ'αγαπώ" και "σ'ευχαριστώ"· να έχω κουρνιάξει σε ακόμα πιο ειλικρινείς αγκαλιές· να έχω συναντήσει και αγαπήσει και λατρέψει ακόμα περισσότερους ανθρώπους. Να έχω πάρει τόσα πολλά κομμάτια άλλων και να έχω δώσει τόσα πολλά δικά μου που η μορφή μου να είναι ξανά εντελώς διαφορετική. Να έχω ζήσει ακόμα περισσότερες δημιουργικές στιγμές. Να έχω φτάσει ακόμα πιο κοντά στην ευτυχία. Να νιώθω περισσότερο ολοκληρωμένη. Ακόμα πιο σίγουρη.

Στα 40, με φαντάζομαι ζωντανή -- και, ίσως... ίσως και ελεύθερη.

27.7.13

Λεκτικός Εμετός



Ξερνάω πράσινες τοξικές λέξεις
και από τα μάτια μου τρέχουν κατακόκκινα καυτά γράμματα.

Φθόγγοι, φωνήεντα και πολυσύλλαβες λέξεις
ίσως να μην μπουν ποτέ στην σωστή σειρά,
να μην βρουν ποτέ το σωστό συντακτικό
για να αποτυπώσουν μεγαλειώδης προτάσεις που μιλούν για μίσος
για απογοήτευση, για φόβο, για ανασφάλεια, για ελπίδα
για μικρότητες, για σπουδαιότητες
για τα νοήματα του σύμπαντος
για αγάπη
για σένα.

Ξερνάω πράσινες αιχμηρές λέξεις
και εκείνες σχηματίζουν αυτό το κείμενο,
το οποίο δεν είναι για εσένα.
Για εσένα που φάνηκες άνθρωπος λίγος, ανεπαρκής, εγωιστής,
φοβισμένος, ανασφαλής, βολεμένος στα στανταρντς της "κανονικότητας"
μη διατεθειμένος να ξοδέψεις λίγες στιγμές της ζωή σου
ώστε να μπεις στη ζωή άλλων
και να δεις με τα μάτια τους, να νιώσεις με την καρδιά τους,
να συντονίσεις τους νευρώνες του εγκεφάλου τους με τους δικούς σου.
Ανίκανο να καταλάβει τα συναισθήματα, να αντιληφθεί τα θέλω,
τα λόγια τους, τις σιωπές, τα αγγίγματα, τις πράξεις, τις ανάσες τους
τους γαλαξίες και τα νεφελώματα που γεννιόνταν
μέσα στο βλέμμα τους,
τα λουλούδια που σπείρονταν και άνθιζαν και πέθαιναν και σάπιζαν
μέσα στην ψυχή τους.

Ξερνάω πράσινες αρρωστιάρικες λέξεις
που βγαίνουν από τα σωθικά μου και είναι όλες δικές μου.
Που δεν χαρίζονται σε κανέναν και σίγουρα δεν χαρίζονται σε εσένα,
που ενώ είδες άλλους να βουλιάζουν, να πνίγονται,
να καταστρέφουν τους εαυτούς τους,
εσύ άνοιξες άλλη μια παγωμένη μπίρα και απήλαυσες το θέαμα.
Σε εσένα που ενώ βρήκαν τον τρόπο και σου δίδαξαν
τα πιο απόκρυφα μυστικά,
εκείνα που βρίσκονται κάτω από χιλιάδες καλύμματα κρυμμένα,
τα πιο ουσιώδη για εσένα, για τους άλλους,
για τη ζωή ολάκερη,
εσύ τα περιφρόνησες και τα γελοιοποίησες και δεν τα κατανόησες ποτέ.
Τα μετέτρεψες σε πλαστικά παιχνίδια
και αφότου πέρασες ένα απόγευμα μαζί τους
τα πέταξες στα σκουπίδια χωρίς να ενδιαφερθείς για την αγνότητά τους,
για την ολότητα του νοήματός τους, για το φως που τα έκανε να λάμπουν
μα ούτε για την σημασία αυτής της γνώσης.
Σε εσένα που είδες τους απογυμνωμένους εαυτούς σαν παράνοιες,
τις ομορφιές σαν ασχήμιες, τις αλήθειες σαν ψέμματα, το όλον σαν τίποτα.
Και δεν θα χαριστούν ποτέ σε εσένα που είσαι μικροπρεπής,
κλειστόμυαλος, παρά την πεποίθησή σου για το αντίθετο
φτηνός, πρόσκαιρος, εγωκεντρικός, επιφανειακός και δειλός.

Από τα μάτια μου κυλούν ματωμένα γράμματα
τα συστατικά των λέξεων που απευθύνονταν σε εσένα
και που πέθαναν στην προσπάθειά τους να σχηματίσουν τις σωστές,
αυτές που θα μιλούσαν για την σπουδαιότητά σου
για την ικανότητά σου να δείχνεις τις ολότητες
όταν οι άλλοι κοιτούσαν τα κομμάτια
για το ότι τόλμησες να επιδείξεις ωμές και σκληρές και επίπονες αλήθειες
ακόμα και όταν δεν ήξερες ποιο ήταν το τίμημα.
Για τις τρυφερότητες, τις έγνοιες, τα παραμύθια, τις ειλικρίνειες,
τις ανιδιοτελείς αγκαλιές
τις απαντήσεις στα συναισθήματα των άλλων μόνο με συναισθήματα.
Για τους ρητορικούς λόγους, τα ξεσπάσματα, τις σιωπηλές ακροάσεις
για τις στιγμές που ήσουν πιο ανθρώπινος από τους ανθρώπους
και που έκανες τους άλλους υπερήφανους για το είδος τους.
Τις στιγμές που έγινες γονιός, φίλος, συνοδοιπόρος,
ο βράχος σε μια μαινόμενη θάλασσα, η προσωποποιημένη γαλήνη,
ο Θεός.
Αυτές οι λέξεις δεν μπορούν να σχηματιστούν
ώστε να μην μοιάζουν λίγες, εύκολες, απλές,
τιποτένιες μπροστά σου.

Μέσα σε πράσινους, τοξικούς, λεκτικούς εμετούς
και ματωμένα, κατακόκκινα και καυτά γράμματα,
γράφω αυτό το φτηνό και άνευ λογοτεχνικής αξίας κείμενο
που στερείται όμορφων και περίτεχνων προτάσεων,
μονάχα για εμένα.
Για εμένα που κάνω ηλίθιες πράξεις, πανέξυπνες σκέψεις
και ηλίθιες σκέψεις, πανέξυπνες πράξεις.
Που είμαι ενδιαφέρουσα και βαρετή, σκληρή και ευάλωτη
πλούσια σε συναισθήματα και φτωχή σε ύλη
αρκετή σε κάποιους, λίγη για κάποιους άλλους
"κανονική" και διαφορετική.
Που κατανοώ τις επιθυμίες, τις ανάγκες, τα λόγια των γύρω μου
και ακόμα και αν με πονάει, με καταστρέφει και με πληγώνει
και ακόμα και αν οι ίδιοι δεν τις κατανοούν στην σημασία τους,
να τις δέχομαι
να χαμογελώ με τις ειρωνείες, να συμπονώ τις ψυχώσεις
να γελάω με την εκδίκηση, να θλίβομαι με τις επιφυλάξεις και τις δειλίες
να απογοητεύομαι με τις μικρότητες των σπουδαίων.
Που μπορώ, ακόμα, να ακούω τις επιταγές των κυττάρων μου
και να τις ακολουθώ
απολαμβάνοντας ή πληρώνοντας το τίμημά τους.
Που δεν μετανιώνω για πράξεις,
γιατί πάντοτε ζύγιζα καλά τις επιλογές
γιατί πάντοτε τα θέλω μου αλυχτούσαν μέσα μου
ξέσκιζαν το είναι μου
πατούσαν πάνω στις πρόσκαιρες επιθυμίες και τις ασφάλειες
για να ελευθερωθούν.
Που δεν ονειρεύομαι μια ζωή βουτηγμένη στα μικρά
αλλά προσπαθώ να πετάξω και να ακουμπήσω τα μεγάλα.
Που στρέφω τα μάτια μου στον νυχτερινό ουρανό
και δεν φοβάμαι το μαύρο του.
Που μπορώ και πληκτρολογώ μακροσκελή κείμενα
με αφορμή την απουσία τους.
Για εμένα, που είμαι εγώ.

Μετά τις λέξεις, ίσως να αρχίσω να ξερνάω συναισθήματα.
Ίσως να γράψω κείμενα όχι για εμένα, αλλά για εσένα..
Και ίσως, τότε, να τρομάξεις..






18.10.12

Ενδιαφέρον για κατανόηση.

*Η* θεωρία. Που αποτελείται από μικρά κομματάκια και που κοντεύει να κάνει τον εγκέφαλό μου να σκάσει σαν ποπ κορν.

Και αυτό, είναι το τελικό συμπέρασμα, η φράση κλειδί, αυτό που κινεί τα πάντα, τον κόσμο τον δικό μας, ξέρεις, τον μικρό, αλλά και όλο τον κόσμο γενικότερα. Αυτό που έκανε να δημιουργηθεί η επιστήμη, η θρησκεία, η φιλοσοφία, η εξέλιξη.

Το ενδιαφέρον για κατανόηση.

Γιατί εσύ, μπορεί να είσαι, να ζεις, να υπάρχεις σε ένα κόσμο και να τα βλέπεις όλα σαν μήλα, σαν δέντρα, σαν φίδια, σαν τραπέζια ή σύννεφα και αστέρια, σαν εικόνες και να είσαι ΟΚ με αυτό.  Με την εικόνα, με το προφανές. Όμως κάποιοι άλλοι ενδιαφέρθηκαν να τα κατανοήσουν, να βγάλουν μια άκρη, να δώσουν μια εξήγηση. Και αυτοί που έδωσαν εξηγήσεις, δημιούργησαν μαθηματικά και φυσικές, ονομάστηκαν προφήτες πήραν δάφνες και δόξες αλλά η ουσία είναι πως βοήθησαν άλλους να καταλάβουν και τους παρότρυναν να προσπαθούν να καταλάβουν κι άλλα πράγματα.

Και σύμφωνα με τα διαφωτιστική ετυμολογία, το καταλαβαίνω προέρχεται από το "βαίνω κατά άλλους", χοντρικά, περπατώ στον δρόμο των άλλων. Και; Και βλέπω τα πράγματα όπως τα βλέπουν εκείνοι. Και; Και έτσι κατανοώ αυτό που κατανοούν κι εκείνοι.

Και έρχομαι τώρα εγώ και σου λέω πως εδώ και χρόνια είμαι παρατηρητής. Παρατηρώ. Δεν χρειάζεται να συμμετέχω σε παρέες ενεργά, είναι όλοι ΟΚ με αυτό, δεν παρεξηγεί κανείς (και αν, σταρχιδια μας κιόλας). Και παρατηρώ πως ελάχιστοι καταλαβαίνονται. Ακόμα και οι πιο στενοί φίλοι -- και η φιλία είναι η μεγαλύτερη σχέση κατανόησης που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος με έναν άλλον.

Όταν δεν καταλαβαίνουν αυτό που λέμε, μιλάμε περισσότερο (hey! βρήκες την απάντηση γιατί κάποιοι άνθρωποι περιγράφουν σε 500 λέξεις αυτό που θα μπορούσαν να πουν με 20. Γιατί νομίζουν ότι οι άλλοι δεν μπορούν να ακολουθήσουν τη σκέψη τους, δεν τους καταλαβαίνουν), εξηγούμε περιφραστικά αυτό που έχουμε στο νου μας και προσπαθούμε να μην αφήσουμε διφορούμενα κενά στους συνομιλητές μας ώστε εκείνοι να έρθουν αντιμέτωποι με αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ που λέμε.

Ελάχιστοι άνθρωποι προσπαθούν να καταλάβουν τους γύρω τους. Έχοντας οι περισσότεροι φτιάξει ένα ΥΠΕΡ-εγώ, προσπαθούν να δουλέψουν πάνω σε αυτό και να το εμπλουτίσουν για.. για να γίνουν ακόμα πιο γαμάτοι προφανώς. Ακούγοντας ένα τραγούδι, μια ιστορία, ένα μονόλογο, δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε το ΓΙΑΤΙ ο άλλος που μας εκθέτει σε αυτό, το κάνει, αλλά βάζουμε τον εαυτό μας στη διαδικασία για το πως αυτά όλα θα μας ωφελήσουν προσωπικά, πότε θα μας δοθεί η αφορμή να τα δείξουμε και να πουμε δικά μας τραγούδια, ιστορίες, μονολόγους για να εκθέσουμε σαν σε γυαλισμένη, αστραφτερή αίθουσα μουσείου την προσωπικότητά μας, και χάνουμε την ουσία. Μπαίνουμε σε έναν ατελείωτο αγώνα επίδειξης και ο νικητής της βραδιάς, αυτός που θα έχει προσφέρει τα περισσότερα ωφέλιμα για τους υπόλοιπους, θα είναι αυτός που θα έχει το respect. Ενδόμυχα. Υποσυνείδητα

ΓΙΑΤΙ κάποιος θεωρεί το "βααου βαααμ βάααου βαααμ" της ντάπστεπ "ωραία μουσική"; Γιατί κάποιος  ακούει μέταλ/νόιζ/χιπ χοπ/έντεχνο/σκυλάδικο; Τι βρίσκει σε αυτό; Τι βρίσκει αυτός που μας πρότεινε αυτή τη ταινία γαμάτο το οποίο εμείς δε το βρίσκουμε; Αυτό το γιατί είναι που μας κάνει στα πιο εύκολα, στα πιο πρακτικά να μπορούμε να κατανοούμε όχι μόνο τους γύρω μας, αλλά και τις διάφορες μορφές τέχνης. Και ρώτα το. Μην ντρέπεσε: "γιατί σου αρέσει αυτό;" "τι εννοείς με  εκείνο που λες;" Και ρώτα με απόλυτη σοβαρότητα. Και άρχισε να βαίνεις κατά τους άλλους. Να μπαίνεις στα παπούτσια τους (πιο κλισέ πεθαίνεις) και βλέπεις με τα μάτια τους. Όχι, δεν μειώνεις το εγώ σου, και μια που πάντοτε κοιτάμε το συμφέρον μας, ναι, αυτό μπορεί να σε ωφελήσει.

Το εγώ μας κλείνεται μέσα σε κουτιά. Χάρτινα, ξύλινα και σιδερένια. Υπάρχουν αυτοί που ρωτούν το γιατί και ενδιαφέρονται να κατανοήσουν, αυτοί που το κάνουν κάποιες φορές και αυτοί που δεν το κάνουν ποτέ. Οι τελευταίοι είναι εκείνοι που δεν έχουν ενδιαφερθεί ποτέ να κατανοήσουν τους άλλους και νομίζουν πως το εγώ τους είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχει υπάρξει ποτέ στη γη επί καταβολής του κόσμου -- γελάς; Δεν είναι αστείο. Είναι εκείνοι που όταν ακούν κάποιο να μιλάει σκέφτονται κάτι άλλο, είναι εκείνοι που όταν ακούν μια "περίεργη μουσική" ή βλέπουν μια ακατανόητη ταινία με την παρέα τους, απλά κάνουν υπομονή γιατί "οι άλλοι είναι παράξενοι". Είναι εκείνοι που δεν γελούν με αστεία (όχι καμάρι μου, δεν φταίει το χιούμορ σου, φταίνε οι άνθρωποι που είναι γύρω σου), που το ανέκδοτο πρέπει κάποιος να τους το εξηγήσει. Είναι εκείνοι που δεν έχουν καθόλου φαντασία μια που έχοντας πλήρη γνώση του εγώ τους, το έχουν τοποθετήσει μεσα σε στεγανά που είναι δύσκολο να παραβιαστούν από το οτιδήποτε άλλο, που ζουν, πατούν, επιβάλλουν αυθόρμητα στους εαυτούς τους τις κοινωνικές σταθερές/περιορισμούς/κανόνες και προσπαθούν σε όλη τους τη ζωή να μην παρεκκλίνουν από δαύτες. Κατανοούν με ευκολία τους κανόνες της κοινωνίας (του κόμματος, της ομάδας, των παραδόσεων), τους βοηθάει εξάλλου να έχουν κοινωνικές επαφές και κονά σημεία με άλλους όμοιούς τους,  αλλά δεν μπορούν να κατανοήσουν τη ζωή, την διαφορετικότητα της κάθε σκέψης, του κάθε πράγματος, την έννοια του "προσωπικού γούστου". Ευχαριστιούνται με ποπ πράγματα, ευκολοχώνευτα και προφανή, ενώ οτιδήποτε χρειάζεται περισσότερη σκέψη το απορρίπτουν γιατί δεν τους αρέσει να μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία, αφού πιστεύουν πως αυτό που αρέσει σε εκείνους είναι default ωραίο, χωρίς αμφισβήτηση. Και φυσικά, είναι εκείνοι που μιλούν αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό τους, παραθέτοντας συνεχώς προσωπικές τους ιστορίες σε κάθε είδους γαμημένη συζήτηση, ακόμα και αν η ιστορία τους είναι άσχετη.

Και υπάρχουν και ξύλινα κουτιά με σιδερένιο περίβλημα. Άνθρωποι δηλαδή που ενώ είναι διαλλακτικοί και ανοιχτοί στους άλλους, έχουν επίσης κάποιες απόψεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Και υπάρχουν και όλοι οι συνδυασμοί αυτών των κουτιών, με εκείνους που βρίσκονται σε ένα εξ'ολοκλήρου χάρτινο κουτί να είναι οι ελεύθεροι, ανοιχτοί, χωρίς όμως το εγώ τους να είναι υποδεέστερο (ναι, το εγώ στον καθένα μας είναι εξίσου σπουδαίο). Να είναι όμως ουτοπικοί και... ανύπαρκτοι.

Το ενδιαφέρον για κατανόηση, είναι εκείνο που εκλείπει σε κάθε ανθρώπινη επαφή. Και ακόμα και αν το προσπαθείς, υπάρχουν εκείνες οι καταραμμένες στιγμές που βρίσκεσαι σε σύγχυση, που βαριέσαι, που δεν θες βρε παιδάκι μου να ασχοληθείς και το χανεις. Και αρχίζεις πάλι την προβολή του "εγώ" σου, αδιαφορώντας για το γύρω σου. Και εκείνες οι στιγμές είναι που νιώθεις.. μόνος και ότι "δεν σε καταλαβαίνει κανείς"

Όλοι οι άνθρωποι έχουν ενδιαφέρονται,  σπουδαίες απόψεις, σημαντικές εμπειρίες, όμορφες προτιμήσεις που μπορείς να κερδίσεις πολλά από αυτά (και να ενισχύσεις το εγώ σου) μαθαίνοντας τα. Το θέμα είναι το πόσο ενδιαφέρεσαι  όχι μόνο να τα μάθεις, αλλά να τα κατανοήσεις.

Βρες τον πιο "κλειστό" άνθρωπο του κοντινού σου περιβάλλοντος, αυτόν που δεν έχεις συζητήσει ποτέ, αυτός που πιστεύεις πως είναι ο πιο διαφορετικός και ο πιο απόμακρος από εσένα και αυτός   δεν μπορείς να καταλάβεις και -guess what- προσπαθησε να τον κατανοήσεις. Με ανοιχτό μυαλό, χωρίς να προσπαθήσεις να του αλλάξεις απόψεις, χωρίς να παρέμβεις στο χώρο του, χωρίς να σκέφτεσαι την επόμενή σου ατάκα όταν σου μιλάει, ρωτώντας "πως", "γιατί", και "τι εννοείς". Κάνε ένα τόσο μικρό πείραμα, δείξε ένα ενδιαφέρον για κατανόηση, και θα διαπιστώσεις πως τελικά ο κάθε άνθρωπος είναι τόσο όμορφος μα και τόσο άσχημος, τόσο έξυπνος και φιλοσοφημένος μα και τόσο βλάκας και ρηχός. Ταυτόχρονα. Απόλαυσε το πόσο πολύπλευροι είμαστε, πόσα πράγματα έχουμε τελικά να μοιραστούμε και... και το εγώ σου θα είναι λιγότερο μόνο στον θρόνο τον οποίο το έχεις τοποθετήσει.

Επειδή την έχω δει ειλικρινής σήμερα, θα σου πω και το αρνητικό. Το χειρότερο αυτής της υποθεσης, είναι όταν αναπτύσσεις το ενδιαφέρον για κατανόηση, όταν αφήνεις τους άλλους και τους δίνεις την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν την προσωπικότητα τους και το εγώ τους απλόχερα, αλλά σχεδόν ξεδιάντροπα, εκείνοι δεν αποκτούν ποτέ το ενδιαφέρον για κατανόηση της δικής σου προσωπικότητας. Fail φίλε μου.