Showing posts with label έμπνευση. Show all posts
Showing posts with label έμπνευση. Show all posts

10.11.13

Επιπλέω και Βουλιάζω



Σκορπίζομαι· τρέχω γρήγορα στους δρόμους και αδιαφορώ για τα κομμάτια μου που πέφτουν -- ίσως έτσι να γίνω πιο μικρή, πιο ανάλαφρη, πιο λίγη, πιο ελεύθερη.
Ίσως έτσι να καταφέρω να μην πονάω, να μην νιώθω, να μην είμαι, να γίνω κάτι άλλο επιτέλους.
Ένα διαφορετικό -και γνώριμο όμως- άλλο.

Γίνομαι η μπλε ώρα, το φοντύ σοκολάτας σου, το Α' του Κενταύρου, οι μαύρες μπαλαρίνες, η Γράπα και το όμορφο κουτάκι του λιπ μπαλμ· γίνομαι το πλυντήριο, το σακούλι με τα μπαχαρικά, η δαντελένια ρόμπα, το haute couture μπλουζάκι, τα κεριά, το γλυκό, το καλειδοσκόπιο και το χρυσό γατάκι που σου χάρισα· βρίσκομαι μέσα στις μπύρες, στον καφέ, στο φαγητό, στην διπλανή θέση στο μπαρ, στην πλατεία, στο ταμείο του φερστ, στο καφενείο, στο λαιβ, στο αυτοκίνητο, στις σημαντικές και ασήμαντες στιγμές σου, στο μάνσκιν και το μπουρλότ. Είμαι στο chat, στα γράμματα που σου 'γραψα, στα μηνύματα του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σου και στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.
Θα σε ακούσω να μιλάς για ζώδια, για μπάλα, για μουσικές και ταινίες και τέχνη, για την καθημερινότητά σου και για τα ταξίδια σου, τους Λαχού και τους Μπητλς, για φεστιβάλ ή σουρεαλιστικά short movies, για φιλίες και αγάπες και παρελθοντικές ζωές. Διάβασέ μου ακόμα ένα γράμμα προς την μούσα σου, θέλω να ακούσω για εκείνο το εγώ σου που και σε εσένα ξένο μοιάζει πια. Πες μου για πίστη, θεούς και θρησκείες, πες μου για ρίσκα, πες μου για ασφάλειες, για ανθρωπιά και ανθρώπους, πες μου για πόθους και φόβους και ελπίδες και όνειρα και ελλατώματα και δειλίες και ομορφιές και ασχήμιες. Διψάω να ακούσω σκέψεις μέθυσμένες, χαοτικές, ντροπαλές, συγκρατημένες, ακατανόητες -- προς τους άλλους, εγώ σε καταλαβαίνω και το ξέρεις. Μάθε μου πως να εμπιστεύομαι, δείξε μου πως να δίνομαι, δίδαξέ με τον "κατανοητό" τρόπο να αγαπάω. Πες μου μια ιστορία, πες μου μια όμορφη, μια αστεία, μια σπουδαία, για σένα, ιστορία. Μιλάμε για να μην σκάσουμε και λέμε πιασάρικα τσιτάτα για να πείσουμε πρώτα με αυτά τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Είμαι εδώ, είμαι παντού.
Είμαι πουθενά.
Κάνω το τίποτά μου να μοιάζει με κάτι· με κάτι ταπεινό, άδειο, μα και σπουδαίο -- που στιγμές στιγμές δεν το αντέχεις. Νομίζω πως κι εσύ το ίδιο κάνεις.
Μην σκέφτεσαι το τι περάσαμε, το τι ζήσαμε για να φτάσουμε εδώ και το τι θα ζήσουμε, χώρια, σε λίγο. Σκέψου πως είμαστε, τώρα, αυτή τη στιγμή, μαζί -- όχι μόνοι, μαζί.
Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα για το μετά. Το ξέρω πως σε τρομάζει αυτό, πως νιώθεις καλύτερα κάτω από το πέπλο της σιγουριάς και των υποσχέσεων -- η ειλικρίνεια και τα παραμύθια δεν θα έπρεπε να σε τρομάζουν αγάπη μου.
Όμως απέναντι στο χαμόγελό σου και το καθάριο βλέμμα σου, μέσα στην αγκαλιά σου και στις ειλικρινείς συζητήσεις και στα φιλιά, στη ζάλη της 2ης μπύρας και των μεθυσμένων εξομολογήσεων, στην εκπνοή της κουρασμένης ημέρας, μέσα στη ντροπιαστική ευγνομωσύνη της βοήθειας, του κερασμένου καφέ και στην ζεστασιά του καναπέ σου, βρίσκεται το εγώ. Εκείνο, το αληθινό, χωρίς τις άμυνες, χωρίς τους τοίχους, χωρίς τις μάσκες. Εκείνο το εγώ που δεν δίνει μια για το αν είναι όμορφο ή άσχημο ή βαρετό ή ενδιαφέρον, που δεν το νοιάζει αν αγαπιέται ή μισιέται, που δεν εχει ανάγκη τα λόγια ωστε να εκφράσει τα συναισθήματα, που δεν περιμένει τίποτα και γελάει με τα "πρέπει".
Σου δίνω ένα πεταχτό φιλί και καταβάλλω υπεράνθρωπες προσπάθειες ώστε να μην μπλέξω τα δάχτυλά μου με τα δάχτυλά σου, να μην χαιδεψω τα μαλλιά σου.
Μου δίνεις υπερηρωικές δυνάμεις και κουράγια, ψευδαισθήσεις ασφάλειας και συντροφικότητας και, δεν λέω, μπορεί εκείνη τη στιγμή να είναι όλα αληθινά, όμως δεν μπορώ να ξεχάσω τις στιγμές που σου αρέσει να με βλέπεις να σέρνομαι, να τσαλακώνομαι, να πονάω, να απομακρύνομαι, να προσπαθώ να είμαι κάτι άλλο, να νιώθω κάτι άλλο, να αμφισβητώ, να ξεχνάω, να κλείνω τα μάτια σε αυτό που συμβαίνει τώρα, εδώ.
Επιλέγεις κομμάτια μου, μα δεν θα ενδιαφερθείς να δεις το πως μοιάζουν οι φόβοι και οι εφιάλτες μου, το σχήμα των πληγών μου, το χρώμα της μοναξιάς και το μέγεθος της ανασφάλειάς μου. Δεν θα μάθεις -όχι από εμένα τουλάχιστον- πως νιώθει ένας άνθρωπος που τα έχει χάσει όλα, που χρησιμοποιεί τις στάχτες του για να πλάσει το νέο του σχήμα -- θα σου μιλήσω μόνο για το πόσο μαγική, ανατρεπτική και γαμημένα όμορφη είναι η ζωή. Αυτό "πρέπει" να γνωρίζεις ακόμα και αν δεν το ζητήσεις.

Μην αγχώνεσαι αν σήμερα και χθες και προχθές δεν έφαγα, να ανησυχείς για το ότι δεν ξέρεις πως κατέρρευσα στα σκαλιά του σπιτιού σου, πως έπεσα, σκούπησα τα αίματα από τα γόνατά μου και σηκώθηκα σαν να μην συμβαίνει τίποτα, πως πήγα στην τουαλέτα για να ξεπλύνω τα δάκρυά μου, πως η λέξη "δύσκολο" περιλαμβάνει ένα σωρό αφόρητα πραγματικά και αληθινά δύσκολα, πως πριν πω το πρωί "η ζωή έχει καλά και κακά, η ζωή είναι ζωή και η ζωή είναι ωραία τελικά" έχω ήδη σκεφτεί τριαντατέσσερις τρόπους αυτοκτονίας και παραίτησης, πως κάθε μέρα σκορπίζομαι και σκορπίζω οτιδήποτε μου ανήκει. Ξεχνάς πως δεν είμαι άφθαρτη και πως ντεφάκτο όλα έχουν τουλάχιστον δυο όψεις. Ξεχνάς πως μου λείπει το μαξιλάρι μου, ο πρωινός καφές, η ηρεμία, το βόλεμα και το αγαπημένο μου σημείο στο βουνό που είναι πιο σπιτίσιο και από το ίδιο μου το -τότε- σπίτι.
Ξεχνάς πως ζω εδώ. Στο τώρα σου, στο εδώ, στο όλον και το τίποτα, στην παρουσία και την απουσία σου. Πως είμαι παράσιτο αλλοτινών ζωών.
Πως τώρα τρέχω· τρέχω για να ξεφύγω από τον πόνο του πριν και τις ελπίδες του μετά· τρέχω σε ένα κυνήγι χαμένου θυσαυρού όλων εκείνων που έχω χάσει· τρέχω γιατί έτσι θα καταφέρω να επιπλεύσω και δεν θα βουλιάξω.
Μην με ζηλεύεις, μην με θαυμάζεις, μην με φοβάσαι, μην με λυπάσαι.
Προπάντων όμως, μην κάνεις το λάθος να χαρείς για την δικιά σου σταθερότητα και επιτυχία μέσω της δικιάς μου φαινομενικής αστάθειας και αποτυχίας. Όλοι κουκκίδες στο σύμπαν είμαστε. Όλοι -πάνω κάτω- το ίδιο ασήμαντοι, μεγαλομανείς και ματαιόδοξοι είμαστε.

Κάποιος είπε κάποτε, πως σκότωνα συναισθήματα. Μα δεν έβλεπε πως τα δικά μου συναισθήματα δεν έμοιαζαν με κουτάβια αλλά με καρπους γερικων δέντρων. Κάποιος είπε πως η θεωρία μου περί του απόλυτου γκρι μιλούσε για μετριότητα, μα δεν μπορούσε να αντιληφθεί την έννοια της αρμονίας. Κάποιος είπε πως είμαι αυτοκαταστροφική, μα κοίταζε μόνο τα χείλη που μάτωναν ανοιγοκλείνοντας και δεν άκουγε τα λόγια που ξεστόμιζαν. Κάποιος, κάποτε, είπε πως στην ζωή μου πηγαίνω κι ερχομαι και φεύγω, φεύγω, φεύγω και πως τα έχω κάνει όλα σκατά, μα δεν μπορούσε να αντιληφθεί πως ειμαστε ανικανοι να βγάλουμε νόημα από τις ζωές των άλλων γιατί δεν τις ζούμε εμείς.

Εμείς την γράφουμε την ιστορία μας -- δεν έχει σημασία αν θα τη γράψουμε σε περγαμηνές, δερματόδετα βιβλία ή μπλε σχολικά τετράδια· φτιάξε μου ένα τσάι, έναν διπλό ελληνικό καφέ, βάλε σε ένα μπολ μερικά φρούτα, ταχίνι και ξηρούς καρπούς, άλειψε μου σε μια φέτα ψωμί βούτυρο και μέλι και θα σου μιλήσω για τα κεντρικά πρόσωπα της δικής μου ιστορίας, την πλοκή αλλά και τον δικό σου ρόλο, αν το θες, αν το αντέχεις. Αντέχεις; Αντέχεις να είσαι σημαντικός ή ασήμαντος για κάποιον;

 "Σκορπιζόμαστε", είπε κάποιος, ένα βράδυ. "Είμαστε σύννεφα, είμαστε αέρας, είμαστε πεφταστέρια, είμαστε οι σπίθες της φωτιάς".
Πέφτουμε και σηκωνόμαστε, βουλιάζουμε και επιπλέουμε, στύβουμε τις καρδιές μας τα βραδια και πίνουμε το επομενο πρωί τον χυμό τους. Περνώντας από το μαύρο και το άσπρο, βρίσκουμε πιο γρήγορα την σωστή τιμή του απόλυτου γκρι. Είμαστε στρατιώτες στο ίδιο στρατόπεδο· μαχόμαστε για ζωή. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Θα τα καταφέρουμε, δεν μπορεί να μην τα καταφέρουμε.

Θα βουλιάξουμε και μετά τα επιπλεύσουμε.
Θα επιτύχουμε και θα αποτύχουμε.
Απο "τίποτα" θα μετατραπουμε σε "κάτι" και από "κάτι" σε "τίποτα".
Θα αλλάξουμε και θα γίνουμε άλλοι.
Ξανά και ξανά και ξανά.
Μέχρι να βρούμε την αληθινή μας μορφή.
Άνθρωποι είμαστε.

27.7.13

Λεκτικός Εμετός



Ξερνάω πράσινες τοξικές λέξεις
και από τα μάτια μου τρέχουν κατακόκκινα καυτά γράμματα.

Φθόγγοι, φωνήεντα και πολυσύλλαβες λέξεις
ίσως να μην μπουν ποτέ στην σωστή σειρά,
να μην βρουν ποτέ το σωστό συντακτικό
για να αποτυπώσουν μεγαλειώδης προτάσεις που μιλούν για μίσος
για απογοήτευση, για φόβο, για ανασφάλεια, για ελπίδα
για μικρότητες, για σπουδαιότητες
για τα νοήματα του σύμπαντος
για αγάπη
για σένα.

Ξερνάω πράσινες αιχμηρές λέξεις
και εκείνες σχηματίζουν αυτό το κείμενο,
το οποίο δεν είναι για εσένα.
Για εσένα που φάνηκες άνθρωπος λίγος, ανεπαρκής, εγωιστής,
φοβισμένος, ανασφαλής, βολεμένος στα στανταρντς της "κανονικότητας"
μη διατεθειμένος να ξοδέψεις λίγες στιγμές της ζωή σου
ώστε να μπεις στη ζωή άλλων
και να δεις με τα μάτια τους, να νιώσεις με την καρδιά τους,
να συντονίσεις τους νευρώνες του εγκεφάλου τους με τους δικούς σου.
Ανίκανο να καταλάβει τα συναισθήματα, να αντιληφθεί τα θέλω,
τα λόγια τους, τις σιωπές, τα αγγίγματα, τις πράξεις, τις ανάσες τους
τους γαλαξίες και τα νεφελώματα που γεννιόνταν
μέσα στο βλέμμα τους,
τα λουλούδια που σπείρονταν και άνθιζαν και πέθαιναν και σάπιζαν
μέσα στην ψυχή τους.

Ξερνάω πράσινες αρρωστιάρικες λέξεις
που βγαίνουν από τα σωθικά μου και είναι όλες δικές μου.
Που δεν χαρίζονται σε κανέναν και σίγουρα δεν χαρίζονται σε εσένα,
που ενώ είδες άλλους να βουλιάζουν, να πνίγονται,
να καταστρέφουν τους εαυτούς τους,
εσύ άνοιξες άλλη μια παγωμένη μπίρα και απήλαυσες το θέαμα.
Σε εσένα που ενώ βρήκαν τον τρόπο και σου δίδαξαν
τα πιο απόκρυφα μυστικά,
εκείνα που βρίσκονται κάτω από χιλιάδες καλύμματα κρυμμένα,
τα πιο ουσιώδη για εσένα, για τους άλλους,
για τη ζωή ολάκερη,
εσύ τα περιφρόνησες και τα γελοιοποίησες και δεν τα κατανόησες ποτέ.
Τα μετέτρεψες σε πλαστικά παιχνίδια
και αφότου πέρασες ένα απόγευμα μαζί τους
τα πέταξες στα σκουπίδια χωρίς να ενδιαφερθείς για την αγνότητά τους,
για την ολότητα του νοήματός τους, για το φως που τα έκανε να λάμπουν
μα ούτε για την σημασία αυτής της γνώσης.
Σε εσένα που είδες τους απογυμνωμένους εαυτούς σαν παράνοιες,
τις ομορφιές σαν ασχήμιες, τις αλήθειες σαν ψέμματα, το όλον σαν τίποτα.
Και δεν θα χαριστούν ποτέ σε εσένα που είσαι μικροπρεπής,
κλειστόμυαλος, παρά την πεποίθησή σου για το αντίθετο
φτηνός, πρόσκαιρος, εγωκεντρικός, επιφανειακός και δειλός.

Από τα μάτια μου κυλούν ματωμένα γράμματα
τα συστατικά των λέξεων που απευθύνονταν σε εσένα
και που πέθαναν στην προσπάθειά τους να σχηματίσουν τις σωστές,
αυτές που θα μιλούσαν για την σπουδαιότητά σου
για την ικανότητά σου να δείχνεις τις ολότητες
όταν οι άλλοι κοιτούσαν τα κομμάτια
για το ότι τόλμησες να επιδείξεις ωμές και σκληρές και επίπονες αλήθειες
ακόμα και όταν δεν ήξερες ποιο ήταν το τίμημα.
Για τις τρυφερότητες, τις έγνοιες, τα παραμύθια, τις ειλικρίνειες,
τις ανιδιοτελείς αγκαλιές
τις απαντήσεις στα συναισθήματα των άλλων μόνο με συναισθήματα.
Για τους ρητορικούς λόγους, τα ξεσπάσματα, τις σιωπηλές ακροάσεις
για τις στιγμές που ήσουν πιο ανθρώπινος από τους ανθρώπους
και που έκανες τους άλλους υπερήφανους για το είδος τους.
Τις στιγμές που έγινες γονιός, φίλος, συνοδοιπόρος,
ο βράχος σε μια μαινόμενη θάλασσα, η προσωποποιημένη γαλήνη,
ο Θεός.
Αυτές οι λέξεις δεν μπορούν να σχηματιστούν
ώστε να μην μοιάζουν λίγες, εύκολες, απλές,
τιποτένιες μπροστά σου.

Μέσα σε πράσινους, τοξικούς, λεκτικούς εμετούς
και ματωμένα, κατακόκκινα και καυτά γράμματα,
γράφω αυτό το φτηνό και άνευ λογοτεχνικής αξίας κείμενο
που στερείται όμορφων και περίτεχνων προτάσεων,
μονάχα για εμένα.
Για εμένα που κάνω ηλίθιες πράξεις, πανέξυπνες σκέψεις
και ηλίθιες σκέψεις, πανέξυπνες πράξεις.
Που είμαι ενδιαφέρουσα και βαρετή, σκληρή και ευάλωτη
πλούσια σε συναισθήματα και φτωχή σε ύλη
αρκετή σε κάποιους, λίγη για κάποιους άλλους
"κανονική" και διαφορετική.
Που κατανοώ τις επιθυμίες, τις ανάγκες, τα λόγια των γύρω μου
και ακόμα και αν με πονάει, με καταστρέφει και με πληγώνει
και ακόμα και αν οι ίδιοι δεν τις κατανοούν στην σημασία τους,
να τις δέχομαι
να χαμογελώ με τις ειρωνείες, να συμπονώ τις ψυχώσεις
να γελάω με την εκδίκηση, να θλίβομαι με τις επιφυλάξεις και τις δειλίες
να απογοητεύομαι με τις μικρότητες των σπουδαίων.
Που μπορώ, ακόμα, να ακούω τις επιταγές των κυττάρων μου
και να τις ακολουθώ
απολαμβάνοντας ή πληρώνοντας το τίμημά τους.
Που δεν μετανιώνω για πράξεις,
γιατί πάντοτε ζύγιζα καλά τις επιλογές
γιατί πάντοτε τα θέλω μου αλυχτούσαν μέσα μου
ξέσκιζαν το είναι μου
πατούσαν πάνω στις πρόσκαιρες επιθυμίες και τις ασφάλειες
για να ελευθερωθούν.
Που δεν ονειρεύομαι μια ζωή βουτηγμένη στα μικρά
αλλά προσπαθώ να πετάξω και να ακουμπήσω τα μεγάλα.
Που στρέφω τα μάτια μου στον νυχτερινό ουρανό
και δεν φοβάμαι το μαύρο του.
Που μπορώ και πληκτρολογώ μακροσκελή κείμενα
με αφορμή την απουσία τους.
Για εμένα, που είμαι εγώ.

Μετά τις λέξεις, ίσως να αρχίσω να ξερνάω συναισθήματα.
Ίσως να γράψω κείμενα όχι για εμένα, αλλά για εσένα..
Και ίσως, τότε, να τρομάξεις..






11.12.12

Η κατάρα του να θυμάσαι.


Εικοσιεννιά ή τριάντα; Δεν έχει καν σημασία το να κουράσουμε τα δάχτυλά μας μετρώντας δεκαετίες και ημέρες. Η ζωή δεν είναι αριθμοί, είναι εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα, βιώματα και εμπειρίες, είναι στιγμές που χαράσσονται στο νου. Και αυτό, είναι μια από τις κατάρες (ναι, έχω καβατζώσει τουλάχιστον δύο. Μεγάλες.) που θα κάνουν παρέα στη σκιά μου μέχρι εκείνη να γίνει φως. Η κατάρα του να θυμάσαι.

Μνήμες. Μνήμες....

Τι κι αν προσπάθησα να λύσω τα άλυτα; Τι κι αν τελικά σχεδόν τα κατάφερα; Τι κι αν έφτασα, με δάκρυα στα μάτια, σε συμπεράσματα που περιλαμβάνουν τις τεράστιες, αφόρητες λέξεις "καλό" και "κακό"; Τι κι αν σχεδόν έκανα το κουβάρι του είναι μου μια ευθεία γραμμή, χρησιμοποιώντας το δυνατότερο όπλο του γνωστού και αγνώστου σύμπαντος, αυτό της ειλικρίνειας; Η διαπίστωση πως ακόμα και αν το μυαλό μπορεί να κατανοήσει, η καρδιά δεν κατανοεί ποτέ ολοκληρωτικά, απλά αφήνεται να παρασυρθεί, είναι αφοπλιστικά σοκαριστική. Γιατί όσο και αν τα όλα μιας ζωής τοποθετούνται στο σωστό ντουλάπι τους, γίνονται γρανάζια και αποκτούν τον ρόλο τους ο οποίος εξ'αρχής ήταν προδιαγεγραμμένος- όσο κι αν οι πράξεις, οι επιλογές, οι σκέψεις, τα όνειρα, μπαίνουν σε μια λογική σειρά και σε κάνουν να καταλήγεις κάπου, ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις πότε ακριβώς έγιναν όλα αυτά.

Ποτέ δε θα μπορέσω να συνειδητοποιήσω πως και πότε έγιναν όλα αυτά.

Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι το σκοτεινό δωμάτιο με το κεράκι, το μουχλιασμένο κρεββάτι και την παγωμένη ατμόσφαιρα στο οποίο κοιμήθηκα την ημέρα της βάφτισής μου, σαν να ανήκει στο κοντινό παρελθόν. Θυμάμαι το μπλε φόρεμα, το παιχνίδι κάτω από το τραπέζι της πρώτης μου ημέρας στο νηπιαγωγείο σαν να αυτή η μέρα να ήταν η χθεσινή.

Θυμάμαι τον τεράστιο κιτρινισμένο χάρτη, τα καρό, βρώμικα πατώματα, τη μυρωδιά του τοστ πάνω στην ασημένια ξυλόσομπα σαν να πρόκειται για εικόνες του σημερινού πρωινού. Κι όμως, εκείνα τα πρωινά βρίσκονται τουλάχιστον 20 χρόνια μακριά. Θυμάμαι την απαίσια γεύση που είχε το γάλα με κακάο, τον ήχο που έκαναν τα κοκαλάκια όταν οι κοτσίδες μου χτυπούσαν μεταξύ τους, την ευχάριστη αίσθηση του να βάζω το χέρι μου στο καλοριφέρ που βρισκόταν πίσω από το παιδικό κρεββάτι μου όταν ξάπλωνα για να κοιμηθώ, μα και τα όνειρα που έβλεπα μετέπειτα -- και ξέρεις, ακόμα και τώρα ψάχνω ασυναίσθητα στον ύπνο μου να βρω εκείνο το καλοριφέρ, πίσω από το κεφαλάρι του κρεβατιού.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που έβαλα κραγιόν, που αποτρίχωσα τα πόδια μου, που "άργησα να γυρίσω σπίτι το βράδυ". Θυμάμαι το σημείο του επίπλου και το χρώμα του μαρκαδόρου με τον οποίο έγραψα το όνομα του πρώτου αγοριού που μου άρεσε, γιατί δεν άντεχα να το κρατάω άλλο μέσα μου. Θυμάμαι την ένταση και τον ρυθμό που είχε το καρδιοχτύπι που ένιωσα όταν ερωτεύθηκα για πρώτη φορά, αλλά και το καρδιοχτύπι για το πρώτο μου αγόρι, στον πρώτο μου αληθινό έρωτα και στον πρώτο μου μεγάλο έρωτα.

Θυμάμαι όχι μόνο τη γεύση του πρώτου φιλιού, αλλά και το τι ρούχα φορούσαμε, τι χρώμα είχε η ομπρέλα που κρατούσαμε. Θυμάμαι την πρώτη φορά που κοιμήθηκα με κάποιον, την πρώτη φορά που έκανα έρωτα, τον πρώτο μου οργασμό, τον πρώτο χωρισμό, την πρώτη απογοήτευση, την πρώτη φορά που πληγώθηκα, την πρώτη φορά που πλήγωσα, τα πρώτα ερωτικά γράμματα, τα πρώτα αληθινά "σ'αγαπώ".

Θυμάμαι το πρώτο μου ταξίδι, το πρώτο cd που αγόρασα, την πρώτη φορά που ζήτησα ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο, την πρώτη φορά που οδήγησα, που άνοιξα έναν υπολογιστή -- διάολε, θυμάμαι την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι "σκέφτομαι", ότι μπορώ να μιλήσω στον εαυτό μου χωρίς να με ακούσει κανείς, και θυμάμαι που και με ποιους ήμουν καθώς και πόσο ένοχα ενθουσιασμένη ένιωσα όταν έκανα αυτή την πρώτη μου συνειδητή σκέψη.

Θυμάμαι όμως και ανθρώπους που σφιχταγκαλιαστήκαμε, που τσακωθήκαμε, που αγαπηθήκαμε, που  θαυμάσαμε ή θυμώσαμε ο ένας στον άλλον. Ανθρώπους που ανταλλάξαμε λέξεις, ιστορίες, όνειρα και παραμύθια σε πάρκα, καφετέριες, θρανία, οικογενειακά τραπέζια, πάνω από ανοιχτά βιβλία, μπουκάλια ή τάβλι, πίσω από μικρές ή μεγάλες οθόνες, επάνω σε "αγαπημένα μυστικά μέρη". Που μοιραστήκαμε το κρασί μας, το φαγητό μας, τον χώρο μας, στιγμές της ζωής μας. Ανθρώπους που ο χρόνος τους έστειλε μακριά, τους έφερε πιο κοντά, τους έκανε να μοιάζουν ξένους, τους έκανε πραγματικά ξένους ή τους εξαφάνισε, αφήνοντας τις αναμνήσεις αυτών των στιγμών που μοιραστήκαμε να αιωρούνται στην απολυτότητα του χρόνου, την αιωνιότητα.

Και αυτή είναι η κατάρα του να θυμάσαι.

Γιατί το ανέμελο κοριτσάκι με τα μακριά μαλλιά και τα φρου φρου φουστάνια, το παιδί με τις φόρμες και τα γυαλιά, η παράξενη έφηβη με τα κίτρινα παπούτσια, τα τεράστια φούτερ και τα ακουστικά στα αυτιά, η  ασυνήθιστη κοπέλα με τα πολύχρωμα μαλλιά που πάντα έγραφε κάτι σε ένα πρόχειρο τετράδιο, η απόμακρη, κυκλοθυμική γυναίκα είμαι εγώ. Όπως και αν με συνάντησες, όποτε και αν με γνώρισες, ότι κι αν μοιράστηκες μαζί μου, ότι κι αν έζησες μαζί μου είναι ένα κομμάτι από το σύνολο του εγώ μου.

Όλα αυτά με έκαναν αυτό που είμαι και όλα αυτά τα έκανα εγώ. Όλα αυτά, μαζί με τόνους από περισσότερες χαρές και λύπες, λιγότερο σημαντικές, όμορφες, άσχημες και αδιάφορες στιγμές, απέχουν μονάχα ένα *τσαφ* του χρόνου μακριά από το τώρα. Μα αν το εγώ είναι ένα κούτσουρο, ο χρόνος είναι μοναχά οι φλόγες που το κάνουν να αργοκαίει -- μέχρι να γίνει στάχτη και σκόνη στον αέρα.

Όσο κι αν στύβεις το μυαλό σου προσπαθώντας να παρατάξεις τις αναμνήσεις, τις εμπειρίες, τα αληθινά, τα ειλικρινή σε μια ευθεία γραμμή για να μάθεις, να καταλάβεις τον κόσμο, τους ανθρώπους, εσένα πρώτα απ'όλα, η καρδιά σου ποτέ δεν θα μπορέσει να καταλάβει, να συνειδητοποιήσει, να χωνέψει τον χρόνο.

Δεν έχει καμία σημασία αν είναι εικοσιεννιά ή τριάντα. Ένα μακροσκελές, έντονο καρδιοχτύπι είναι, όσους αριθμούς κι αν εσύ θες να του φορτώσεις.

Και όλα τούτα, τα υπενθυμίζω σε εμένα, που θα τα διαβάζω ένα χρόνο μετά θα ανατριχιάζω και θα νιώθω για όσο διαρκεί αυτή η ανάγνωση όπως νιώθω τώρα. Θα θυμάμαι ξανά. Για τριακοστή ή τριακοστή πρώτη φορά. Όπως σήμερα που μου τα υπενθύμισε ένα, καλύτερα κρυμμένο από τούτο, σοκαριστικό γράμμα με εμένα για παραλήπτη, που γράφτηκε ακριβώς έναν χρόνο πριν.


26.6.11

Layers

"Μια χαρά είμαι" απάντησε ενώ έκλεινε βιαστικά το ακουστικό. 
Την ίδια στιγμή πατούσε "send" στις αδέξιες και χονδροειδείς προσκλήσεις για τετ α τετ επαφές, στις τελευταίες προσπάθειες κατευνασμού της μοναξιάς.

Ένα τσιγάρο αργότερα θα φτιάξει καινούριες λέξεις για να χωρέσει την "ελευθερία" μέσα σε στραβούς στίχους ακατ-ανόητων ποιημάτων. Όμως την ώρα που θα κοιμούνται φυτά, ζώα και άνθρωποι, θα ζωγραφίσει γυμνή λαμπερά αστέρια και κόκκινες καρδιές στο μαυροπίνακα του ουρανού. 

Απορροφημένη, προσπαθώντας για το τέλειο σχήμα, δε θα ακούσει ποτέ τις ερωτήσεις του αγουροξυπνημένου κέδρου:

Τι είναι αυτό που πραγματικά φοβάσαι; Σε τι προσεύχεσαι τελικά;

..και τώρα άκου αυτό.

23.7.10

Έμπνευση

Θυμάμαι την εποχή που η έμπνευση βρισκόταν ακόμα και στα πιο απλά πράγματα!
Στη βροχή, τη θάλλασα, τη ταράτσα, στο καλοκαίρι.

Ακόμα και το εν-τεχνο κλαψομούνιασμα χρειάζεται την κατάλληλη έμπνευση..


Νοσταλγώ τις ημέρες εκείνες που έβρισκες την έμπνευση μέσα στο σπίτι μου, τόσο συχνά όσο συχνά βρίσκεις σήμερα  
γατότριχες και γατόσκατα!